V CZ 61/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V CZ 61/10

POSTANOWIENIE

Dnia 29 września 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Lech Walentynowicz (przewodniczący)

SSN Barbara Myszka

SSN Krzysztof Pietrzykowski (sprawozdawca)

w sprawie z powództwa M. Ś.

przeciwko D. W.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 29 września 2010 r.,

zażalenia powoda na orzeczenie o kosztach, zawarte w postanowieniu Sądu

Apelacyjnego z dnia 6 maja 2010 r., sygn. akt I ACz (…),

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Sąd Apelacyjny postanowieniem z dnia 6 maja 2010 r. wydanym na skutek

zażalenia powoda na postanowienie Sądu Okręgowego w K. z dnia 13 kwietnia 2010 r.

w sprawie zabezpieczenia roszczenia powoda zmienił zaskarżone postanowienie, a w

punkcie 3 nie obciążył pozwanego kosztami postępowania zażaleniowego. W

uzasadnieniu wyjaśnił, że „wobec wyniku postępowania zażaleniowego i braku

możliwości na tym etapie postępowania udziału w nim obowiązanego nie było

uzasadnione obciążanie obowiązanego kosztami postępowania zażaleniowego (art. 102

k.p.c.)”.

W zażaleniu na rozstrzygnięcie Sądu Apelacyjnego w przedmiocie nieobciążania

obowiązanego kosztami postępowania zażaleniowego pełnomocnik powoda, zarzucając

naruszenie art. 102 k.p.c., wniósł o zmianę zaskarżonego orzeczenia i zasądzenie od

obowiązanego na rzecz uprawnionego kwoty 775 złotych tytułem kosztów postępowania

zażaleniowego. Podkreślił, że nie można przyjąć, iż zasady słuszności przemawiają za

udzieleniem obowiązanemu swoistej ulgi w zakresie kosztów postępowania, zwłaszcza,

że obowiązek ponoszenia kosztów nie jest uzależniony od czynnego udziału

obowiązanego w postępowaniu.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Artykuł 102 k.p.c. przewiduje wyjątek od zasady odpowiedzialności strony

przegrywającej sprawę za koszty procesu (art. 98 § 1 k.p.c.). Według tego przepisu, w

wypadkach szczególnie uzasadnionych sąd może zasądzić od strony przegrywającej

tylko część kosztów procesu albo nie obciążać jej w ogóle kosztami. Ustalenie, czy w

sprawie zachodzi „wypadek szczególnie uzasadniony”, zależy od swobodnej oceny sądu

(por. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 13 grudnia 2007 r., I CZ 110/07,

niepubl.). Ocena ta musi jednakże uwzględniać wszystkie okoliczności, które mogą mieć

wpływ na jej podjęcie (por. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 11 lutego 2010

r., I CZ 112/09, niepubl.). W okolicznościach niniejszej sprawy wypadkiem szczególnie

uzasadnionym jest sytuacja, gdy Sąd drugiej instancji zmienił postanowienie Sądu

pierwszej instancji w sprawie zabezpieczenia roszczenia powoda w sytuacji, gdy

pozwany nie miał na to żadnego wpływu.

Z przedstawionych powodów orzeczono jak w sentencji (art. 398 14 w związku z

art. 3941 § 3 k.p.c.).