V CZ 60/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V CZ 60/11

POSTANOWIENIE

Dnia 21 lipca 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

.

SSN Lech Walentynowicz (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Marta Romańska

SSN Katarzyna Tyczka-Rote

w sprawie z powództwa J. D.

przeciwko Spółdzielni Mieszkaniowej "G." we W.

o stwierdzenie nieważności zbycia nieruchomości,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 21 lipca 2011 r.,

zażalenia powódki na postanowienie Sądu Apelacyjnego

z dnia 28 lutego 2011 r.,

1) oddala zażalenie;

2) oddala wniosek pełnomocnika powódki o zasądzenie

kosztów

zastępstwa

prawnego

zażaleniowym.

Uzasadnienie

w

postępowaniu

Postanowieniem z dnia 28 lutego 2011 r. Sąd Apelacyjny odrzucił skargę

kasacyjna powódki od postanowienia tego Sądu oddalającego zażalenie na

odrzucenie pozwu (art. 199 § 1 pkt 2 k.p.c.). Przyczyną odrzucenia skargi było

złożenie jej osobiście przez powódkę, niemającą uprawnień przewidzianych w art.

871 § 2 k.p.c.

W zażaleniu, złożonym przez ustanowionego z urzędu dla powódki

pełnomocnika, zamieszczony został zarzut naruszenia art. 5 k.p.c przez jego

niezastosowania i niepouczenie powódki o treści art. 871 k.p.c. i art. 3981 k.p.c.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skargę

kasacyjną

wniosła

bezspornie

nieuprawniona

powódka,

z naruszeniem art. 871 k.p.c., z konsekwencjami procesowymi przewidzianymi

w art. 3986 § 2 k.p.c.

Powołany w zażaleniu art. 5 k.p.c. nie miał zastosowania, gdyż problem

pouczenia strony, działającej bez profesjonalnego pełnomocnika, o środkach

zaskarżenia

od

orzeczeń

wydanych

na

posiedzeniu

niejawnym,

jest

unormowany w art. 357 § 2 k.p.c. Nieprawdziwe jest przy tym zawarte w zażaleniu

twierdzenie, że powódka nie została właściwie pouczona o sposobie i terminie

wniesienia skargi kasacyjnej (zob. zarządzenie - k. 216 oraz adnotację - k. 218).

Należało w konsekwencji oddalić zażalenie jako oczywiście bezzasadne (art. 398 14

w związku z art. 3941 § 3 k.p.c.). Oddalony został jednocześnie wniosek

o przyznanie

kosztów

zastępstwa

prawnego

ustanowionemu

z

urzędu

pełnomocnikowi. W zażaleniu powołana została mianowicie niewłaściwa podstawa

prawna zaskarżenia, z przedstawieniem nieprawdziwych faktów. Te okoliczności

nie pozwalają na uznanie tej pomocy prawnej za działanie profesjonalne

(por. orzeczenia Sądu Najwyższego z dnia 12 lutego 1999 r., II CKN 341/98, OSNC

1999, nr 6, poz. 123 oraz z dnia 20 września 2007 r., II CZ 69/07, OSNC 2008, nr 3,

poz. 41).