V CZ 59/12 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V CZ 59/12

POSTANOWIENIE

Dnia 29 listopada 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Marian Kocon (przewodniczący)

SSN Anna Kozłowska (sprawozdawca)

SSN Katarzyna Tyczka-Rote

w sprawie z wniosku W. K. i F. K.

przy uczestnictwie R. M.-M., i in.

o zniesienie współwłasności,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym

w Izbie Cywilnej w dniu 29 listopada 2012 r.,

zażalenia wnioskodawców na postanowienie Sądu Okręgowego w Ś.

z dnia 24 stycznia 2012 r.,

uchyla zaskarżone postanowienie i przekazuje sprawę Sądowi

Okręgowemu w Ś. do ponownego rozpoznania pozostawiając

temu

Sądowi

rozstrzygnięcie

o

kosztach

postępowania

zażaleniowego.

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem Sąd Okręgowy w Ś. odrzucił apelację

wnioskodawców od postanowienia Sądu Rejonowego w W. z dnia 5 września 2011

r. oddalającego wniosek o zniesienie współwłasności zabudowanej nieruchomości

położonej w W. W ocenie Sądu odwoławczego sformułowany przez skarżących,

reprezentowanych przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosek apelacyjny „o

zmianę zaskarżonego postanowienia w całości i orzeczenie co do istoty sprawy

poprzez oddalenie wniosku o zniesienie współwłasności” oznacza, w sytuacji gdy

wniosek o zniesienie współwłasności został oddalony, że brak jest przedmiotu

zaskarżenia, a to apelację czyni niedopuszczalną. Nadto Sąd Okręgowy zwrócił

uwagę, że apelacja tylko w części wstępnej prawidłowo przywołuje imiona i

nazwiska wnioskodawców, w dalszej natomiast części jako osoby wnoszące

apelację zostały wskazane imiona i nazwiska osób w sprawie w ogóle nie

występujących.

W zażaleniu na to postanowienie wnioskodawcy domagając się jego

uchylenia

zarzucili,

że

wadliwe

sformułowanie

wniosku

apelacyjnego

nie

upoważniało do odrzucenia apelacji, ale stanowiąc brak formalny apelacji

wymagało wezwania do jego usunięcia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie jest oczywiście uzasadnione.

Sąd Okręgowy wprawdzie ma rację, że wnioski apelacji zostały błędnie

sformułowane, pokrywały się bowiem z treścią orzeczenia wydanego przez Sąd

Rejonowy, niemniej zarzuty apelacji i ich uzasadnienie nie pozostawiały żadnych

wątpliwości, że apelujący kwestionowali w całości postanowienie Sądu Rejonowego

nie godząc się z oddaleniem wniosku o zniesienie współwłasności nieruchomości.

Przedmiot i zakres zaskarżenia był oczywisty dla większości uczestników

postępowania – złożyli wszak oni odpowiedź na apelację, wnosząc o jej oddalenie.

Zaznaczyć należy, że nawet w czasie obowiązywania art. 370¹ k.p.c., który

przewidywał, że braki formalne apelacji sporządzonej przez profesjonalnego

pełnomocnika skutkowały obligatoryjnym odrzuceniem apelacji bez uprzedniego

wzywania ich do usunięcia braków formalnych, w orzecznictwie Sądu Najwyższego

przyjęto, że nie było podstaw do odrzucenia apelacji wniesionej przez

profesjonalnego pełnomocnika jeśli bez potrzeby szczegółowego badania treści

apelacji, wynikał z niej w sposób dostateczny zakres zaskarżenia i wnioski apelacji

(por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 16 listopada 2006 r., II CZ 80/06,

niepubl. oraz z dnia 20 listopada 2007 r., II PZ 57/07, OSNP 2009, nr 3-4, poz. 46).

W obecnym stanie prawnym, tj. po uchyleniu art. 370¹ k.p.c. na skutek wyroku

Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 maja 2008 r. (sygn. akt P 18/07) brak

podstawy prawnej do odrzucenia a limine apelacji zawierającej braki formalne.

W

okolicznościach

rozpoznawanej

sprawy,

wątpliwości

wynikające

z oczywiście błędnie sformułowanego wniosku apelacji, w którym wnioskodawcy

domagali się zmiany niekorzystnego dla nich postanowienia Sądu Rejonowego

„przez zmianę zaskarżonego postanowienia w całości i orzeczenie co do istoty

sprawy przez oddalenie wniosku”, należało cenić jako brak formalny apelacji

podlegający usunięciu w trybie i ze skutkami wynikającymi z art. 373 k.p.c.

Błąd w imionach i nazwiskach wnioskodawców przedstawia się natomiast jako

oczywista omyłka pisarska nie stanowiąca przeszkody do nadania apelacji biegu

i jej rozpoznania (art. 130 §1 zd. 2 k.p.c.), jednakże dostrzeżony, wymaga złożenia

przez pełnomocnika wnioskodawców oświadczenia prostującego.

Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 39815 § 1 k.p.c. w związku z art.

3941 § 3 k.p.c. oraz art. 108 § 2 k.p.c. w związku z art. 391 § 2 k.p.c., art. 398 21

k.p.c. i art. 3941 § 3 k.p.c., orzeczono jak w postanowieniu.

db