V CZ 59/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V CZ 59/11

POSTANOWIENIE

Dnia 21 lipca 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Lech Walentynowicz (przewodniczący)

SSN Marta Romańska

SSN Katarzyna Tyczka-Rote (sprawozdawca)

w sprawie z wniosku Janusza C.

przy uczestnictwie Andrzeja, Anieli i Michała P.

o rozgraniczenie,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 21 lipca 2011 r.,

zażalenia wnioskodawcy na postanowienie Sądu Okręgowego

z dnia 15 lutego 2011 r.,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 25 stycznia 2011 r. Sąd Okręgowy uchylił

postanowienie Sądu Rejonowego wydane w dniu 29 czerwca 2010 r. w sprawie o

rozgraniczenie nieruchomości i odrzucił wniosek oraz zasądził od wnioskodawcy na

rzecz uczestników postępowania solidarnie 360 zł kosztów postępowania i nakazał

mu uiścić na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego kwotę 772,66 zł tytułem

zwrotu wydatków (pkt I); oddalił zażalenie wnioskodawcy (pkt II) i zasądził od

wnioskodawcy na rzecz uczestników postępowania solidarnie 380 zł kosztów

postępowania apelacyjnego (pkt III).

Orzeczenie

to

wnioskodawca,

reprezentowany

przez

fachowego

pełnomocnika, zaskarżył zażaleniem skierowanym do Sądu Apelacyjnego we

Wrocławiu. Sąd Okręgowy odrzucił to zażalenie postanowieniem z dnia 15 lutego

2011 r. uznając je za niedopuszczalne. Jako podstawę prawną wskazał art. 394 1

§ 1 pkt 2 k.p.c. w zw. z art. 397 § 2 k.p.c. w zw. z art. 370 k.p.c.

W zażaleniu na postanowienie o odrzuceniu zażalenia wnioskodawca

zarzucił rażące naruszenie art. 395 k.p.c. poprzez niewykonanie przez Sąd

Okręgowy obowiązku przedstawienia akt sprawy sądowi drugiej instancji, ponadto

przez błędne ustalenie, że pełnomocnik wniósł zażalenie do Sądu Apelacyjnego,

mimo że środek ten złożył w Sądzie Okręgowym oraz przez uznanie zażalenia za

niedopuszczalne wbrew treści art. 3941 § 1 pkt 2 k.p.c.

We wnioskach

domagał się

uchylenie

zaskarżonego

postanowienia

i skierowania do rozpoznania zażalenia na postanowienie z dnia 25 stycznia 2011 r.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarżący ma rację, gdy twierdzi, że odrzucenie jego zażalenia jedynie

z powodu

wskazania

niewłaściwego

sądu,

który

ma

je

rozpoznać,

jest

nieprawidłowe. W orzecznictwie wyjaśniono już, że tego rodzaju wadliwość

zażalenia, które zostało prawidłowo wniesione do sądu właściwego i jest środkiem

dopuszczalnym

w

świetle

przepisów,

nie

uzasadnia

jego

odrzucenia

(por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 18 stycznia 2008 r., V CZ 131/07,

Lex nr 627271). W takim wypadku sąd, w którym zażalenie zostało złożone,

powinien odpowiednio zastosować art. 395 § 1 k.p.c. i przedstawić akta albo

(przy potraktowaniu błędnie określonego adresata zażalenia jako oczywistej omyłki)

wyłącznie

z wnioskiem

właściwemu

funkcjonalnie

skarżącego

Sądowi

Sądowi

Najwyższemu

Apelacyjnemu,

który

albo

zgodnie

stwierdziłby

swoją

niewłaściwość i przekazał sprawę Sądowi Najwyższemu stosując art. 200 § 1 k.p.c.

(por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 12 lutego 2009 r., I PZ 41/08,

Lex nr 746166).

Zaskarżone postanowienie jednak odpowiada prawu, ponieważ z treści

zażalenia, które zostało odrzucone wynika, iż wnioskodawca zaskarżył wyłącznie

rozstrzygnięcie o kosztach postępowania przed sądem pierwszej instancji.

Na taki zakres zaskarżenia wskazuje uzasadnienie żądania. Skarżący wyjaśnia, że

jego sprzeciw budzi rozstrzygnięcie, którym Sąd Okręgowy „zmienił orzeczenie

o kosztach w ten sposób, iż nałożył na wnioskodawcę obowiązek zwrotu kosztów

w całości”, tymczasem na tle ustaleń faktycznych poczynionych w sprawie

„w zakresie kosztów zastępstwa procesowego winno nastąpić wzajemne zniesienie

kosztów”. Ponieważ kwestionowana zmiana orzeczenia o kosztach dotyczyć mogła

jedynie

rozstrzygnięcia

Sądu

pierwszej

instancji,

musiało

bowiem

istnieć

orzeczenie, które zmieniono, tym samym przedmiot zaskarżenia nie wchodzi

w zakres uregulowany we wskazanym przez wnioskodawcę art. 394 1 § 1 pkt 2

k.p.c. Ten przepis dotyczy bowiem kosztów, o których Sąd drugiej instancji orzekał

po raz pierwszy, a nie kosztów, które były już wcześniej przedmiotem

rozstrzygnięcia

Sądu

pierwszej

instancji.

W

rezultacie

orzeczenie

Sądu

Okręgowego odpowiada prawu, co uzasadnia oddalenie zażalenia na podstawie

art. 3941 § 3 k.p.c. w zw. z art. 39814 k.p.c.

jz