V CZ 59/09 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V CZ 59/09

POSTANOWIENIE

Dnia 11 grudnia 2009 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Józef Frąckowiak (przewodniczący)

SSN Irena Gromska-Szuster

SSN Grzegorz Misiurek (sprawozdawca)

w sprawie z powództwa M.S.

przeciwko J. Spółce Akcyjnej

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 11 grudnia 2009 r.,

zażalenia pełnomocnika powoda na postanowienie Sądu Apelacyjnego

z dnia 29 września 2009 r., sygn. akt [...],

odrzuca zażalenie i oddala wniosek o przyznanie kosztów

nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu powodowi

w postępowaniu zażaleniowym.

Uzasadnienie

Sąd Apelacyjny postanowieniem z dnia 29 września 2009 r. oddalił wniosek

pełnomocnika powoda - radcy prawnego M.Ł., ustanowionej

z urzędu, o

przyznanie wynagrodzenia za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia

skargi kasacyjnej od wyroku tego Sądu z dnia 23 kwietnia 2009 r. Sąd Apelacyjny

wskazał, że wcześniej przyznał już pełnomocnikowi powoda radcy prawnemu A.K.

od Skarbu Państwa koszty pomocy prawnej udzielonej z urzędu w kwocie 6588 zł.

Koszty te obejmowały wynagrodzenie za sporządzenie opinii o braku podstaw do

wniesienia skargi kasacyjnej. W tej sytuacji nie ma podstaw do przyznania

wynagrodzenia kolejnemu pełnomocnikowi powoda za dokonanie czynności

tożsamej z czynnością zdziałaną przez poprzedniego pełnomocnika.

W zażaleniu na powyższe postanowienie pełnomocnik powoda - radca

prawny M.Ł. wniosła o jego uchylenie, zarzucając Sądowi Apelacyjnemu

naruszenie § 12 ust. 4 pkt 2, § 15, § 16 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z

dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz

ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę

prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

W orzecznictwie Sądu Najwyższego zostało już wyjaśnione, że zażalenie na

postanowienie sądu drugiej instancji oddalające wniosek o przyznanie od Skarbu

Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej stronie z urzędu jest

niedopuszczalne (por. postanowienie z dnia 14 grudnia 2007 r., III CZ 61/07, Biul. SN

2008, nr 4, poz. 12). W uzasadnieniu tego zapatrywania wskazano, że postanowienia

takiego nie można zaliczyć do zamkniętego katalogu postanowień sądu drugiej

instancji zaskarżalnych zażaleniem do Sądu Najwyższego, określonego w art.

3941 § 1 i 2 k.p.c. Pogląd ten, aprobowany przez skład orzekający, podtrzymany

został przez Sąd Najwyższy także na gruncie art. 3941 § 1 pkt 2 k.p.c. w brzmieniu

ustalonym ustawą z dnia 19 marca 2009 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania

cywilnego (Dz. U. Nr 69, poz. 592), przewidującym dopuszczalność zaskarżenia

zażaleniem postanowienia sądu drugiej instancji co do kosztów procesu, które nie

były przedmiotem rozstrzygnięcia sądu pierwszej instancji (por. postanowienie z dnia

17 listopada 2009 r., III CZ 53/09, nie publ.). Subsydiarny obowiązek Skarbu

Państwa wypłacenia pełnomocnikowi ustanowionemu z urzędu wynagrodzenia za

świadczoną pomoc prawną ma charakter publicznoprawny i nie może być

utożsamiany z obowiązkiem poniesienia kosztów procesu w rozumieniu przepisów

kodeksu postępowania cywilnego. Tym samym, rozstrzygniecie sądu o kosztach

takiej pomocy nie jest orzeczeniem co do kosztów procesu, o którym mowa w art.

3941 § 1 pkt 2 k.p.c.

Skoro zażalenie do Sądu Najwyższego na postanowienie sądu drugiej

instancji w przedmiocie przyznania od Skarbu Państwa kosztów nieopłaconej

pomocy prawnej udzielonej stronie z urzędu jest niedopuszczalne, należało –

stosownie do dyspozycji art. 3941 § 3 w związku z art. 39821 i art. 373 k.p.c. – orzec,

jak w sentencji.