V CZ 58/06 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V CZ 58/06

POSTANOWIENIE

Dnia 20 lipca 2006 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Henryk Pietrzkowski (przewodniczący)

SSN Mirosław Bączyk (sprawozdawca)

SSN Teresa Bielska-Sobkowicz

w sprawie z powództwa P.K. i C.K.

przeciwko "M." S.A. w upadłości

o wyłączenie z masy upadłości,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 20 lipca 2006 r.,

zażalenia powodów na postanowienie Sądu Okręgowego w G.

z dnia 13 marca 2006 r., sygn. akt [...],

uchyla zaskarżone postanowienie.

Uzasadnienie

Sąd Okręgowy postanowieniem z dnia 13 marca 2006 r. odrzucił skargę

kasacyjną powodów P. i C.K. o wyroku tego Sądu z dnia 16 grudnia 2005 r.

Odrzucenie skargi kasacyjnej nastąpiło z tej przyczyny, że – w ocenie tego Sądu –

skarga taka w ogóle nie przysługuje w sprawach o wyłączenie składników

majątkowych z masy upadłości (art. 3966 § 2 k.p.c.).

W zażaleniu na to postanowienie powodowie domagali się jego uchylenia.

Wskazywali na naruszenie art. 328 § 2 k.p.c., art. 233 i 74 ust. 1-3 ustawy z dnia

28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe i naprawcze (Dz. U nr 60, poz. 535

ze zm.). Według skarżących, de lege lata można wnieść skargę kasacyjną od

wyroku obejmującego wyłączenie z masy upadłości na podstawie art. 74 prawa

upadłościowego i układowego z 2003 r. Prawo to nie zawiera bowiem normy

ograniczającej uprawnienia stron do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku sądu

drugiej instancji rozpoznającego apelację od wyroku sądu upadłościowego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Trafnie zwrócono w uzasadnieniu zażalenia uwagę na to, że kategoryczne

stanowisko Sądu Okręgowego nie zostało poparte rozwiniętą argumentacją

prawną, nawiązującą do odpowiednich przepisów ustawy z 2003 r.

Przepisy prawa upadłościowego i naprawczego z 2003 r., regulujące

wyłączenie z masy upadłości składników majątkowych, nie należących do majątku

upadłego, nie zawierają w ogóle regulacji zagadnienia środków odwoławczych od

rozstrzygnięć merytorycznych zapadłych w wyniku rozpoznania przez sąd

upadłościowy powództwa o wyłączenie (art. 74). Powództwo takie wnosi się

w razie oddalenia wniosku o wyłączenie (art. 74 ust. 2). W prawie upadłościowym

i naprawczym z 2003 r. nie reguluje się kwestii wnoszenia środków odwoławczych

także od rozstrzygnięć merytorycznych zapadłych w wyniku rozpoznania innych

jeszcze powództw (np. o uznanie czynności prawnej za bezskuteczną, art. 132

ustawy z 2003 r.).

W postępowaniu o ogłoszenie upadłości od postanowienia sądu drugiej

instancji kasacja (obecnie: skarga kasacyjna) nie przysługuje (art. 33 ust. 2 ustawy

z 2003 r.). W postępowaniu toczącym się po ogłoszeniu upadłości orzeczenia

zapadają w formie postanowień (art. 219 ust. 1). Od postanowienia sądu drugiej

instancji skarga kasacyjna nie przysługuje (art. 223), chyba że ustawa dopuszcza

taki środek odwoławczy (por. np. art. 370 ust. 2 i art. 376 ust. 3).

Nie bez racji podniesiono w zażaleniu powodów to, że przepisy art. 33 i 223

prawa upadłościowego i naprawczego nie mogą mieć zastosowania w odniesieniu

do rozstrzygnięć sądu drugiej instancji zapadłych w formie wyroku. Wspomniane

przepisy

odnoszą

się

bowiem

jedynie

do

postanowień.

Nie

ma

więc

usprawiedliwionych podstaw do przyjmowania stanowiska, że w postępowaniu

upadłościowym w ogóle wykluczona została możliwość wnoszenia skargi

kasacyjnej od wyroku sądu drugiej instancji, zapadłego w związku z rozpoznaniem

powództwa o wyłączenie składników majątkowych z masy upadłości (art. 74).

Oznacza to, że skarga kasacyjna od takiego wyroku powinna przysługiwać na

zasadach ogólnych (art. 3982 § 1 k.p.c.).

Należy

ponadto

stwierdzić,

że

w

okresie

obowiązywania

prawa

upadłościowego z 1934 r. nie kwestionowano dopuszczalności kasacji od wyroków

sądu drugiej instancji zapadłych w wyniku rozpoznania powództwa o wyłączenie

składników majątkowych z masy upadłości (por. np. uzasadnienie wyroku Sądu

Najwyższego z dnia 6 lutego 1997 r., II CKN 63/96, OSNC 1997, z. 6-7, poz. 81;

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 18 kwietnia 2002 r., IV CKN 148/01,

nieopubl.).

Z

przedstawionych

względów

Sąd

Najwyższy

uchylił

zaskarżone

postanowienie jako nie uzasadnione (art. 3941 § 3 k .p. c. w zw. z art. 39815 § 1

k.p.c.).