V CZ 56/07 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V CZ 56/07

POSTANOWIENIE

Dnia 22 czerwca 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Lech Walentynowicz (przewodniczący)

SSN Zbigniew Strus (sprawozdawca)

SSN Katarzyna Tyczka-Rote

w sprawie z powództwa J. B.

przeciwko Bankowi […]

o ustalenie,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym

w Izbie Cywilnej w dniu 22 czerwca 2007 r.,

zażalenia powoda na postanowienie Sądu Okręgowego w O.

z dnia 3 stycznia 2007 r.,

uchyla zaskarżone postanowienie i umarza postępowanie

w zakresie objętym wnioskiem powoda z dnia 19 grudnia 2006 r.

Uzasadnienie

Powód wnosił w piśmie z 1 grudnia 2006 r. o przesłanie mu postanowienia

z 30 listopada 2006 r. wraz z orzeczeniem. Mimo oczywistej niedokładności pisma

Sąd Okręgowy uznał je jako żądanie nadesłania odpisu wyroku nieprawomocnego

i odpis sentencji doręczył 12 grudnia 2006 r. Powód w następnym piśmie do Sądu

z 19 grudnia przypomniał o pierwszym żądaniu i dodał, że zamierza skarżyć

niekorzystny dla niego wyrok. W tym wypadku Sąd Okręgowy dopatrzył się

podstaw do uznania, iż jest to wniosek o nadesłanie wyroku z uzasadnieniem,

jednak ze względu na uchybienie terminu określonego w art. 328 § 1 k.p.c. wniosek

odrzucił. Następnie uwzględnił wniosek o ustanowienie adwokata z urzędu.

Pełnomocnik wniósł zażalenie na wspomniane wyżej postanowienie z dnia

3 stycznia 2007 r. oraz wniosek o przywrócenie terminu uchybionego bez winy

strony i winy własnej.

Wniosek ten został uwzględniony a zażalenie przedstawione Sądowi Najwyższemu

do rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Dociekanie rzeczywistej woli powoda składającego wnioski formułowane

niekonsekwentnie i nieodpowiadające terminologii kodeksowej doprowadziło Sąd

Okręgowy do błędnych wniosków. Trafnie Sąd zauważył, że wniosek o doręczenie

wyroku z uzasadnieniem Sądu I – ej instancji był formułowany poprawnie,

nie zwrócił jednak uwagi na czynniki osobiste powoda leczącego się z powodu

zaburzeń psychicznych i kardiologicznych oraz przypadkowe używanie określeń

takich jak „wyrok”, „postanowienie” i „orzeczenie”. W takim wypadku dwuczłonowa

nazwa oczekiwanego pisma oznaczała od początku wyrok z uzasadnieniem.

Doręczenie sentencji wyroku na skutek wniosku z 1 grudnia 2006 r. nie realizowało

zatem uprawnienia powoda, który do chwili obecnej oczekuje doręczenia

uzasadnienia wyroku z 30 listopada 2006 r. W takiej sytuacji pismo – wniosek

z 19 grudnia 2006 r. nie wszczynało nowego postępowania wpadkowego, a jedynie

wskazywało potrzebę doręczenia uzasadnienia wyroku. Zbędne było zatem

podejmowanie postanowienia w przedmiocie jego odrzucenia, a skoro zostało

wydane, musi być uznane pozbawione podstawy prawnej i uchylone zgodnie

z żądaniem żalącego się powoda.

Postępowanie wszczęte w wyniku błędnie interpretowanego wniosku

podlega umorzeniu, ponieważ wydanie jakiegokolwiek aktu jurysdykcyjnego było

zbędne, natomiast konieczne jest sporządzenie uzasadnienia wyroku i doręczenie

powodowi zgodnie z art. 133 § 3 k.p.c. w celu udzielenia przez pełnomocnika

pomocy prawnej stosownej do okoliczności sprawy.

Przytoczone względy uzasadniają rozstrzygnięcie zgodnie z art. 394 1 § 2

k.p.c., w związku z art. 39819 k.p.c. Koszty nieopłaconej pomocy prawnej z urzędu

są przyznawane w orzeczeniu kończącym postępowanie w danej instancji,

a w razie uzasadnionej odmowy wniesienia środka zaskarżenia w odrębnym

postanowieniu.

kg