V CZ 55/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V CZ 55/11

.

POSTANOWIENIE

Dnia 21 lipca 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Lech Walentynowicz (przewodniczący)

SSN Marta Romańska (sprawozdawca)

SSN Katarzyna Tyczka-Rote

w sprawie z powództwa Prokuratora Okręgowego w J. i R. R.

przeciwko E.Ż., P. Ż. i Gminie K.

o stwierdzenie nieważności umowy,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 21 lipca 2011 r.,

zażalenia powoda R. R. na postanowienie Sądu Okręgowego

z dnia 21 marca 2011 r.,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z 21 marca 2011 r. Sąd Okręgowy odrzucił skargę

kasacyjną powoda od wyroku tego Sądu z 30 listopada 2010 r. z uwagi na jej

niedopuszczalność ze względu na zbyt niską wartość przedmiotu zaskarżenia. W

postępowaniu przed Sądem pierwszej instancji Prokurator Okręgowy w J. w pozwie

określił wartość przedmiotu sporu na kwotę 30.000 zł (k. 77). Kwota ta, jako

wartość przedmiotu zaskarżenia, została następnie ustalona postanowieniem Sądu

Rejonowego z 1 lipca 2010 r. (k. 240), z uwagi na to, że powód oznaczył tę wartość

na 2.800 zł.

W zażaleniu na postanowienie z 21 marca 2011 r. powód R. R. zarzucił, że

zostało ono wydane naruszeniem art. 368 § 2 k.p.c. w zw. z art. 25 i 26 k.p.c. przez

wykluczenie możliwości zweryfikowania na etapie postępowania kasacyjnego

wartości przedmiotu zaskarżenia błędnie oznaczonej przez prokuratora przy

wszczęciu postępowania w sprawie. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego

postanowienia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie jest bezzasadne. W postępowaniu kasacyjnym skarżący nie może

określać wartości przedmiotu zaskarżenia w sposób dowolny, jedynie w celu

uzyskania

możliwości

wniesienia

skargi

kasacyjnej.

Wartość

przedmiotu

zaskarżenia warunkująca dopuszczalność skargi kasacyjnej (art. 398 2 § 1 k.p.c.)

oceniana jest zawsze na podstawie wartości przedmiotu sporu ustalonej przez sąd

pierwszej instancji. Orzeczenie w tym zakresie wiąże na podstawie art. 365 § 1

k.p.c. sąd orzekający o dopuszczalności skargi kasacyjnej. Stanowisko to

konsekwentnie reprezentowane jest w orzecznictwie Sądu Najwyższego (por. m.in.

postanowienia: z 13 kwietnia 2005 r., V CZ 18/05, niepubl. oraz z 14 lipca 2010 r.,

III CSK 118/10, niepubl.). Wartość przedmiotu zaskarżenia wskazana w skardze

kasacyjnej może przewyższać wartość przedmiotu sporu podaną w pozwie jedynie

w razie skutecznego rozszerzenia powództwa lub orzeczenia przez sąd ponad

żądanie – art. 368 § 2 k.p.c. w zw. z art. 39821 k.p.c.; (tak – Sąd Najwyższy

w postanowieniu z 29 listopada 2010 r., II PZ 36/10, niepubl.). W konsekwencji,

sądowi

orzekającemu

w

przedmiocie

dopuszczalności

skargi

kasacyjnej

przysługuje jedynie możliwość weryfikacji sposobu ustalenia wartości przedmiotu

zaskarżenia w stosunku do wartości przedmiotu sporu ustalonej prawomocnie

przez sąd pierwszej instancji, bez możliwości ponownej oceny tej wartości. Pogląd

ten podzielił także Sąd Najwyższy w postanowieniu z 7 kwietnia 1997 r. (III CKN

71/97, niepubl.), które skarżący powołał w uzasadnieniu zażalenia, jednak jako

ilustrację dla tezy przeciwnej.

Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 394 1 § 3 k.p.c. w zw. z art. 39814

k.p.c. orzeczono jak na wstępie.