V CZ 55/07 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V CZ 55/07

POSTANOWIENIE

Dnia 20 czerwca 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Krzysztof Pietrzykowski (przewodniczący)

SSN Grzegorz Misiurek

SSN Barbara Myszka (sprawozdawca)

w sprawie ze skargi R. T.

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

postanowienia Sądu Okręgowego w W.

z dnia 31 maja 2006 r., po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym

w Izbie Cywilnej w dniu 20 czerwca 2007 r.,

zażalenia R. T.

na postanowienie Sądu Okręgowego w W.

z dnia 16 listopada 2006 r.,

odrzuca zażalenie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 16 listopada 2006 r. Sąd Okręgowy odrzucił skargę

R. T. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia tego

Sądu z dnia 31 maja 2006 r. oddalającego apelację skarżącego od postanowienia

Sądu Rejonowego w O. z dnia 23 lutego 2006 r., którym orzeczono o władzy

rodzicielskiej nad jego małoletnimi dziećmi. Sąd Okręgowy stwierdził, że wniesiona

skarga nie spełniała wymagań formalnych określonych w art. 424 5 k.p.c. oraz że

pomimo wezwania wskazane braki nie zostały przez skarżącego uzupełnione (art.

4246 k.p.c.).

Skarżący w osobiście sporządzonym zażaleniu wniósł o uchylenie

powyższego postanowienia.

Sąd Okręgowy przedstawił zażalenie wraz z aktami sprawy Sądowi

Najwyższemu.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 871 k.p.c., w postępowaniu przed Sądem Najwyższym

obowiązuje zastępstwo stron przez adwokatów lub radców prawnych. Dotyczy ono

także czynności procesowych związanych z postępowaniem przed Sądem

Najwyższym, podejmowanych przed sądem niższej instancji. Zastępstwo to nie jest

wymagane

w

postępowaniu

o

zwolnienie

od

kosztów

sądowych

oraz

o ustanowienie adwokata lub radcy prawnego oraz gdy stroną, jej organem, jej

przedstawicielem ustawowym lub pełnomocnikiem jest sędzia, prokurator, notariusz

albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, a także gdy stroną, jej

organem lub jej przedstawicielem ustawowym jest adwokat, radca prawny lub radca

Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa.

Przewidziany w powyższym przepisie przymus adwokacko-radcowski

obejmuje wszystkie postępowania toczące się przed Sądem Najwyższym, w tym

postępowanie zainicjowane skargą o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia (art. 4241 i nast. k.p.c.).

Zażalenie na postanowienie Sądu Okręgowego zostało sporządzone

z naruszeniem art. 871 k.p.c., żalący bowiem nie wykazał, by należał do kręgu osób

zwolnionych od przymusu adwokacko-radcowskiego.

Środki odwoławcze objęte przymusem, sporządzone z naruszeniem art. 87 1

k.p.c. podlegają odrzuceniu jako „z innych przyczyn” niedopuszczalne.

Z powyższych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 373 w związku

z art. 370, art. 39821 i art. 3941 § 3 k.p.c. postanowił, jak w sentencji.

kg