V CZ 53/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V CZ 53/10

POSTANOWIENIE

Dnia 14 lipca 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Lech Walentynowicz (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Teresa Bielska-Sobkowicz

SSN Zbigniew Kwaśniewski

w sprawie ze skargi „E.(...)” Spółki Akcyjnej w K.

o wznowienie postępowania

zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego z dnia 15 lutego 2008 r.,

sygn. akt I ACa (…)

w sprawie z powództwa Wspólnoty L.(...) w S.

przeciwko „E.(...)” Spółce Akcyjnej w K.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 14 lipca 2010 r.,

zażalenia strony pozwanej na postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 30 marca 2010

r., sygn. akt I ACa (…),

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

W skardze o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem

Sądu Apelacyjnego z dnia 15 lutego 2008 r. [sygn. akt I ACa (…)] pozwany powołał się

na przesłankę restytucyjną polegającą na wykryciu nowego dowodu (aktu notarialnego z

dnia 1 lipca 1975 r.), który wskazywałby na bezzasadność uwzględnionego powództwa

o zapłatę wynagrodzenia z tytułu bezumownego korzystania z nieruchomości.

Postanowieniem z dnia 2 lutego Sąd Apelacyjny odrzucił skargę, ale te

orzeczenie zostało uchylone postanowieniem z dnia 16 lutego 2010 r. wobec skutecznie

podniesionego zarzutu nieważności postępowania (art. 379 pkt 4 k.p.c. w związku z art.

48 § 3 k.p.c.).

Po ponownym rozpoznaniu skargi Sąd Apelacyjny odrzucił ją postanowieniem z

dnia 30 marca 2010 r. (art. 410 § 1 k.p.c.).

Sąd wskazał, że pozwany powołał się wprawdzie na podstawę restytucyjną w

postaci wykrycia nowego dowodu, ale dowód ten mógł być powołany w prawomocnie

zakończonej sprawie, w której zasądzono od pozwanego na rzecz powodowej

Wspólnoty L.(...) w S. wynagrodzenie za bezumowne korzystanie z nieruchomości.

W zażaleniu pozwany wniósł o uchylenie tego postanowienia, podnosząc zarzut

naruszenia art. 395 § 2 k.p.c., a także art. 233 § 1, 227, 316 § 1, 328 § 2, 378 § 1, 397 §

2, 406 i 410 § 1 k.p.c.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Podstawowym zarzutem skarżącego jest zarzut naruszenia art. 395 § 2 k.p.c.,

który to przepis jest rozumiany przez pozwanego w sposób oczywiście błędny. Pozwany

wyraża – jak się wydaje – pogląd, iż uchylenie przez Sąd Apelacyjny swego

postanowienia z dnia 2 lutego 2010 r. było „merytorycznym” podzieleniem stanowiska

skarżącego uniemożliwiającym ponowne odrzucenie skargi. Takie rozumowanie jest

wadliwe, ponieważ uchylenie postanowienia z dnia 2 lutego 2010 r. z powodu oczywistej

nieważności (art. 395 §.2 k.p.c. w związku z art. 379 pkt 4 k.p.c. i art. 48 § 3 k.p.c.)

oznaczało tylko uchylenie tego orzeczenia z przyczyn „formalnych” i nie miało żadnego

wpływu na merytoryczne rozstrzygnięcie wniosku o wznowienie postępowania na

podstawie art. 403 § 2 k.p.c.

Skarżący wykazuje nieznajomość instytucji wznowienia postępowania, gdy

odwołuje się do „ważności” nowego dowodu. Można się nawet zgodzić, że powołany akt

notarialny byłby istotnym dowodem w sporze o zapłatę wynagrodzenia za bezumowne

korzystanie z nieruchomości, ale kluczowe dla decyzji Sądu w przedmiocie odrzucenia

skargi (art. 410 § 1 k.p.c.) było to, że dowód ten mógł być powołany w sprawie I ACa

(…) [I C (…)]. W takiej sytuacji nie istniała ustawowa podstawa skargi o wznowienie

postępowania w rozumieniu art. 403 § 2 k.p.c. Przekonywujące jest bowiem stanowisko

Sądu Apelacyjnego, że nie było racjonalnych przeszkód w przedstawieniu przez

pozwanego w sprawie toczącej się w latach 2006-2007 dokumentu notarialnego

pochodzącego

z

dnia

lipca

1975

r.,

właściwie

ewidencjonowanego

i

przechowywanego, dotyczącego nieruchomości korzystanej przez skarżącego przez

wieloletni okres.

Należało w konsekwencji oddalić zażalenie (art. 39814 k.p.c. w związku z art. 3941

§ 3 k.p.c.).