V CZ 52/09 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V CZ 52/09

POSTANOWIENIE

Dnia 26 października 2009 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Lech Walentynowicz (przewodniczący)

SSN Krzysztof Strzelczyk

SSN Katarzyna Tyczka-Rote (sprawozdawca)

w sprawie z powództwa „S.” Spółki Akcyjnej w W.

przeciwko Ż. Fabryce Sprzętu Szpitalnego „F.” Spółce

Akcyjnej w Ż.

o stwierdzenie nieważności uchwały walnego zgromadzenia akcjonariuszy,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 26 października 2009 r.,

zażalenia K. C. G. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością

w K. na postanowienie Sądu Apelacyjnego w […]

z dnia 6 lipca 2009 r.,

odrzuca zażalenie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 6 lipca 2009 r. Sąd Apelacyjny odrzucił, jako

spóźnioną, apelację powódki – „S.” Spółki Akcyjnej– od wyroku Sądu Okręgowego

w B. z dnia 13 marca 2009 r., którym oddalono powództwo tej Spółki oraz K. C. G.

Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością skierowane przeciwko Ż. Fabryce Sprzętu

Szpitalnego „. Spółce Akcyjnej o stwierdzenie nieważności uchwały walnego

zgromadzenia akcjonariuszy. Sąd Odwoławczy wskazał, że „S.” SA nie złożyła

wniosku o sporządzenie uzasadnienia zaskarżonego wyroku, dlatego termin do

wniesienia apelacji biegł dla niej od dnia ogłoszenia wyroku, według zasad

określonych w art. 369 § 2 k.p.c. i upłynął 3 kwietnia 2009 r. Ponieważ apelacja

została wniesiona 22 kwietnia 2009 r. – podlegała odrzuceniu na podstawie art. 373

w zw. z art. 370 k.p.c.

Sąd Apelacyjny dostrzegł, że wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyroku

złożyła

wprawdzie

druga

powódka

(reprezentowana

przez

tego

samego

pełnomocnika) – Spółka K. C. G., nie uznał jednak, aby okoliczność ta miała wpływ

na terminy zaskarżenia wyroku obowiązujące Spółkę „S”.

Postanowienie powyższe zostało zaskarżone przez powódki zażaleniem,

w którym zarzucono naruszenie następujących przepisów postępowania mających,

w ocenie skarżących, istotny wpływ na wynik sprawy:

1. art. 73 § 2 k.p.c. w związku z art. 427 § 1 k.s.h. przez wadliwe ustalenie, że

czynności procesowe powódki „S.” Spółki Akcyjnej nie były skuteczne wobec K.

C. G. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością,

2. art.

§1

k.p.c.

przez

odrzucenie

apelacji

wniesionej

w

terminie

dwutygodniowym od doręczenia stronie skarżącej uzasadnienia zaskarżonego

orzeczenia z uzasadnieniem,

3. art. 373 k.p.c. przez zaniechanie wezwania skarżącego do usunięcia braków

innych niż wymienionych w art. 3701 k.p.c., co do których nie był on wezwany

przez Sąd I instancji.

W konkluzji skarżące wniosły o uchylenie postanowienia o odrzuceniu

apelacji oraz o kosztach postępowania apelacyjnego i rozpoznanie apelacji przez

Sąd Odwoławczy.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Rozpoznając zażalenie złożone przez K. C. G. Sp. z o.o. (określającą się

jako powód ad 2) w pierwszej kolejności rozważyć należy rodzaj stosunku

procesowego, jaki zachodzi pomiędzy „S.” S.A. a K. C.G. Spółką z ograniczoną

odpowiedzialnością. Zawarte w zażaleniu zarzuty opierają się bowiem na

założeniu,

że

są

one

obydwie

powódkami,

pomiędzy

którymi

zachodzi

współuczestnictwo jednolite w rozumieniu art. 73 § 2 k.p.c., a w konsekwencji

złożenie wniosku o sporządzenie uzasadnienia przez powódkę działającą (K. C. G.

Spółkę z o.o.) odniosło skutek także wobec powódki nie działającej („S.” S.A.).

Przytoczone stanowisko pomija jednak istotną kwestię, wpływającą na stosunki

procesowe pomiędzy powódkami. Ich wspólne występowanie w sporze nie jest

wynikiem wytoczenia przez nie jednego powództwa. Przeciwnie, każda z powódek

wystąpiła z odrębnym pozwem. Zgłoszone w nich żądania były wprawdzie tożsame,

jednak nie pozbawiało to odrębności każdej ze spraw i nie wywoływało pomiędzy

powódkami żadnych powiązań procesowych. Obydwie sprawy zostały połączone

do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia zarządzeniem przewodniczącego z

dnia 3 lutego 2009 r., wydanym na podstawie art. 219 k.p.c. W orzecznictwie Sądu

Najwyższego jednolite i utrwalone jest stanowisko, że połączenie spraw dokonane

na podstawie art. 219 k.p.c. jest zabiegiem technicznym i nie prowadzi do

powstania jednej nowej sprawy. Wszystkie połączone w ten sposób sprawy

zachowują swoją odrębność i pozostają nadal samodzielnymi sporami (por. na

przykład wyrok SN z dnia 22 września 1967 r., I CR 158/67 – OSNCP 1968 nr 6

poz. 105; postanowienie SN z dnia 6 grudnia 1973 r., I PZ 71/73 – niepubl.;

postanowienie SN z dnia 15 lutego 2008 r., I CZ 148/2007, publ.).

Po połączeniu nadal zatem toczyły się dwa odrębne procesy, tyle że

czynności w ich toku były uwspólnione ze względu na tożsamość żądania,

a rozstrzygnięcie ujęte zostało w jednym wyroku. Zachowany został także układ

stron obydwu postępowań, co oznacza, że „S.” S.A. była powodem w jednym z

nich, a K. C. G. sp. z o.o. w drugim i nie powstał między nimi żaden rodzaj

współuczestnictwa procesowego. Powoływany w zażaleniu art. 427 § 1 k.s.h. nie

stanowi normy procesowej wprowadzającej modyfikacje w tym zakresie. Jego

przedmiotem jest wprowadzenie rozszerzonego skutku oddziaływania wyroku

uchylającego uchwałę walnego zgromadzenia. Przeciwnie – potwierdza on

samodzielność każdego uprawnionego przy zaskarżaniu uchwały walnego

zgromadzenia akcjonariuszy.

W konsekwencji stwierdzić trzeba, że K. C. G. Sp. z o.o. nie jest stroną i nie

ma uprawnień do podejmowania czynności w sprawie w powództwa „S.” S.A., w

tym do składania zażalenia na postanowienie z dnia 6 lipca 2009 r. Zaskarżone

postanowienie dotyczyło odrzucenia apelacji wniesionej przez „S.” S.A. w sprawie

pomiędzy „S.” S.A. a pozwaną Ż. Fabryką Sprzętu Szpitalnego „.” S.A. Zażalenie

na to postanowienia złożone przez K. C. G. Sp. z o.o. owie podlegało odrzuceniu,

jako niedopuszczalne, gdyż złożone przez osobę nieuprawnioną (art. 394 1 w zw. z

art. 39821, art. 373 i art. 370 k.p.c.).

md