V CZ 51/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V CZ 51/11

POSTANOWIENIE

Dnia 21 lipca 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Lech Walentynowicz (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Marta Romańska

SSN Katarzyna Tyczka-Rote

w sprawie z powództwa K. P.

przeciwko Kompanii Węglowej Spółce Akcyjnej w K.

o naprawienie szkody,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 21 lipca 2011 r.,

zażalenia powódki na orzeczenie o kosztach, zawarte w pkt. 1 i 3 wyroku

Sądu Apelacyjnego

z dnia 8 lutego 2011 r.,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 8 lutego 2011 r. Sąd Apelacyjny zmienił zaskarżony wyrok

Sądu Okręgowego i oddalił powództwo, zasądzając od powódki na rzecz strony

pozwanej koszty procesu w kwocie 3 600 zł za pierwszą instancję oraz w kwocie

5 144 zł za instancję apelacyjną.

Powódka w zażaleniu zakwestionowała orzeczenie o kosztach, zarzucając

naruszenie art. 102 k.p.c. przez jego niezastosowanie. Zdaniem skarżącej, brak jest

jakichkolwiek podstaw do obciążenia jej kosztami procesu z uwagi na charakter

sprawy, a także ze względu na stan majątkowy.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Powódka przegrała w całości proces, dlatego była zobowiązana zwrócić

przeciwnikowi na jego żądanie poniesione koszty procesu (art. 98 § 1 k.p.c.).

Niesłuszny jest zatem zarzut skarżącej, iż nie było jakichkolwiek podstaw do

obciążenia jej kosztami postępowania. Nie można Sądowi czynić zarzutu, że

zastosował podstawową ustawową regułę orzekania o kosztach, uzależnioną od

wyniku sprawy. Od zasady wyrażonej w art. 98 k.p.c. istnieją wyjątki, jednakże

zastosowanie przez Sąd Apelacyjny tego przepisu oznacza, że nie dostrzegł

potrzeby odstępstwa od ogólnych reguł. Jeżeli powódka uważała, że istnieje

uzasadniona potrzeba zastosowania wobec niej art. 102 k.p.c., powinna

przedstawić dowody na uzasadnienie swego stanowiska. Tymczasem podstawowy

argument powołany w zażaleniu wyraża tylko przeświadczenie, że w sprawach

dotyczących szkód górniczych powodowie nie powinni ponosić jakichkolwiek

kosztów. W zażaleniu istnieje również wzmianka mająca wskazywać na

nienajlepszą sytuację majątkową powódki, ale bez przedstawienia konkretnych

dowodów. Dowody takie powinny być przedstawione w postępowaniu przed sądami

powszechnymi, ponieważ Sąd Najwyższy nie prowadzi postępowania dowodowego

(art. 39813 § 2 k.p.c.).

Ustrojowa pozycja Sądu Najwyższego oznacza, że działa on przede

wszystkim w interesie publicznym, a w sprawach jednostkowych – tylko przy

rażącym naruszeniu prawa. Przy takim ujęciu, zażalenie powódki nie może być

skuteczne i podlega oddaleniu (art. 39814 k.p.c. w związku z art. 3941 § 3 k.p.c.).