V CZ 50/09 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V CZ 50/09

POSTANOWIENIE

Dnia 14 października 2009 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Lech Walentynowicz (przewodniczący)

SSN Krzysztof Strzelczyk

SSN Katarzyna Tyczka-Rote (sprawozdawca)

w sprawie z powództwa Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych

w Warszawie

przeciwko A. K.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 14 października 2009 r.,

zażalenia strony powodowej na postanowienie Sądu Apelacyjnego […]

z dnia 18 czerwca 2009 r.,

uchyla zaskarżone postanowienie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 18 czerwca 2009 r. Sąd Apelacyjny odrzucił

zażalenie powodowego Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych w

Warszawie na postanowienie tego Sądu z dnia 14 maja 2009 r., którym odrzucono

– jako niedopuszczalną - jego skargę kasacyjną od postanowienia Sądu

Apelacyjnego z dnia 26 maja 2009 r.

Przyczyną odrzucenia zażalenia było stwierdzenie przez Sąd Apelacyjny, że

przedłożone pełnomocnictwo procesowe, udzielone pełnomocnikowi powoda

2 lutego 2009 r., nie upoważnia go do występowania przed Sądem Najwyższym

w postępowaniu zażaleniowym. W ocenie Sądu pełnomocnik został umocowany do

wniesienia środków zaskarżenia o charakterze nadzwyczajnym, w tym skargi

kasacyjnej, natomiast nie upełnomocniono go do złożenia zwyczajnego środka

odwoławczego, jakim jest zażalenie.

W zażaleniu na to postanowienie powód zarzucił naruszenie art. 92 k.p.c.,

podnosząc, że z treści pełnomocnictwa do złożenia skargi kasacyjnej wynika

umocowanie do złożenia zażalenia na postanowienie w przedmiocie jej odrzucenia.

Taki zakres pełnomocnictwa można też wywieść w drodze wnioskowania

z większego na mniejsze.

We wnioskach domagał się uchylenia zaskarżonego postanowienia w całości

i przyjęcie zażalenia do rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

W sprawie tej kluczowe znaczenie ma wynik wykładni pełnomocnictwa

procesowego z dnia 2 lutego 2009 r., udzielonego przez powoda radcy

prawnemu Z.

K. do reprezentowania

i

określającego

powoda

w

udzielony

postępowaniu

mu

zakres uprawnień

sądowym

i postępowaniu

zabezpieczającym przeciwko pozwanemu A. K. Treść pełnomocnictwa jest

następująca: „Pełnomocnictwo niniejsze obejmuje umocowanie do podejmowania

wszelkich czynności prawnych w toku procesu i instancji, nie wyłączając prawa do

składania środków zaskarżenia o charakterze nadzwyczajnym (skarga kasacyjna,

wniosek o stwierdzenie nieważności orzeczenia, wznowienie postępowania).

Wyłączeniu podlega jedynie prawo do odstępowania od dochodzenia należności

Funduszu, zrzeczenia się roszczenia oraz innych czynności i oświadczeń w

zakresie objętym dyspozycją art. 23 ust. 3-6 ustawy o ochronie roszczeń

pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy (…). Pełnomocnictwo

obowiązuje do czasu prawomocnego zakończenia ww. postępowań.” Mocodawca

posłużył się zatem formułą udzielenia generalnego umocowania do wszystkich

możliwych czynności (o charakterze zwykłym i nadzwyczajnym) w procesie z

wyłączeniem kilku skonkretyzowanych i szczegółowo wyliczonych (odstąpienie od

dochodzenia roszczenia, zrzeczenie się go oraz czynności stanowiące inne formy

realizacji uprawnień funduszu do przyjęcia rozwiązań korzystniejszych dla

zobowiązanego). Taka konstrukcja pełnomocnictwa uprawnia do stwierdzenia, że

skoro wśród enumeratywnie wymienionych w nim czynności, których pełnomocnik

nie może dokonać w procesie, nie znajduje się uprawnienie do wniesienia

zwyczajnego środka odwoławczego, jakim jest zażalenie, to może on skutecznie

zaskarżyć zażaleniem postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej. Jest to

bowiem niewątpliwie czynność mieszcząca się w pojęciu „wszelkich czynności

prawnych w toku procesu i instancji”, skoro pod tym pojęciem mocodawca rozumie

także postępowania o charakterze nadzwyczajnym, do jakich należy postępowanie

kasacyjne. Zakres i skutki umocowania szerszego niż pełnomocnictwo procesowe

przewidziane w art. 91 k.p.c., ocenia się według treści tego pełnomocnictwa oraz

przepisów prawa cywilnego (art. 92 k.p.c.).

W konsekwencji zaskarżone postanowienie nie może się ostać i podlega

uchyleniu na podstawie art. 39815 § 1 zd. 1 w związku z art. 3941 § 3 k.p.c.

jz