V CZ 49/12 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V CZ 49/12

POSTANOWIENIE

Dnia 15 listopada 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Zbigniew Kwaśniewski (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Jan Górowski

SSN Hubert Wrzeszcz

w sprawie z odwołania FIRMY M. Spółki z o.o. w T. (dawnej: M.

W. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą M. M. W.)

przeciwko Kompanii Węglowej Spółce Akcyjnej w K.

o udzielenie zamówienia publicznego,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 15 listopada 2012 r.,

zażalenia skarżącego na postanowienie zawarte w punkcie 2 wyroku Sądu

Okręgowego

z dnia 12 stycznia 2012 r.,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Sąd Okręgowy wyrokiem z dnia 12 stycznia 2012 r. oddalił w pkt 1. sentencji

skargę odwołującego od wyroku Krajowej Izby Odwoławczej w W. z dnia 10

listopada 2011 r., wydanego w postępowaniu o udzielenie zamówienia publicznego,

a nadto w pkt 2 sentencji zasądził od skarżącego na rzecz zamawiającego kwotę

3.617 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego za postępowanie przed

Sądem Okręgowym. Uzasadniając orzeczenie o kosztach postępowania zawarte w

pkt 2 sentencji wyroku, Sąd Okręgowy wskazał jako podstawę wydania tego

orzeczenia art. 98 k.p.c. oraz § 12 ust. 1 pkt 1 w zw. z § 6 pkt 7 rozporządzenia

Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności

radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej

pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U.

2002, Nr 163, poz. 1349).

Skarżący

–

FIRMA

M. Sp.

z

o.o.

zaskarżyła

w

całości

zażaleniem postanowienie z dnia 12 stycznia 2012 r., zawarte w wyroku z tej samej

daty,

„…a

dotyczące

rozstrzygnięcia

o

sposobie

ponoszenia

kosztów

przeprowadzonego postępowania…”.

Wniosła o dokonanie na mocy art. 380 k.p.c. w zw. z art. 362 k.p.c. oraz art.

397 § 2 k.p.c. kontroli zarządzenia przewodniczącego z dnia 13 grudnia 2011 r.,

wzywającego do uzupełnienia opłaty sądowej od skargi.

Nadto żaląca zarzuciła naruszenie art. 25 § 1 k.p.c. w zw. z art. 368 § 2

k.p.c. i w zw. z art. 1302 § 5 k.p.c. przez wezwanie skarżącego do uzupełnienia

opłaty od skargi, bez uprzedniego wydania postanowienia w przedmiocie ustalenia

wartości przedmiotu zaskarżenia i bez skorygowania wartości przedmiotu

zaskarżenia wskazanej przez skarżącego w skardze. Zarzuciła również naruszenie

art. 34 ust. 2 u.k.s.c. przez błędną wykładnię pojęcia „wartość przedmiotu

zamówienia”, bo wykraczającą poza wartość zadania nr 2, którego dotyczyła aukcja

elektroniczna wygrana przez skarżącego.

Strona żaląca wniosła o: „… dokonanie kontroli wydanego postanowienia

przez Sąd Okręgowy … a w rezultacie o uchylenie zarządzenia z dnia 13 grudnia

2011 r.” …a następnie o zmianę rozstrzygnięcia o sposobie ponoszenia kosztów

postępowania przez nakazanie zwrócenia Skarżącemu nienależnie uiszczonej

przez niego kwoty…”.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie.

W judykaturze przyjmuje się, że Sąd rozstrzygający skargę odwołującego od

wyroku

Krajowej

Izby

Odwoławczej

ma

status

Sądu

drugiej

instancji

(v. uzasadnienie uchwały SN z dnia 17 grudnia 2010 r., III CZP 103/10, OSNC

2011 r., nr 7-8, poz. 83). W tej sytuacji zażalenie na zawarte w pkt 2 wyroku Sądu

Okręgowego postanowienie rozstrzygające o kosztach zastępstwa procesowego

w postępowaniu przed tym Sądem, a więc na postanowienie co do określonej

postaci kosztów procesu w postępowaniu drugoinstancyjnym, należało uznać za

dopuszczalne z mocy art. 3941 § 1 pkt 2 k.p.c.

Okolicznością bezsporną jest, że strona żaląca określiła w swej skierowanej

do Sądu Okręgowego skardze z dnia 28 listopada 2011 r. (k. 34) wartość

przedmiotu zaskarżenia na kwotę 214.912,00 zł. W tej sytuacji zaskarżone

postanowienie o kosztach postępowania zawarte wyłącznie w pkt 2 wyroku

Sądu Okręgowego z dnia 12 stycznia 2012 r., a zasądzające od strony żalącej

kwotę 3.617 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego, odpowiada

połowie

minimalnych

kosztów

zastępstwa

procesowego,

odpowiadających

wysokością podanej przez żalącego w skardze wartości przedmiotu zaskarżenia

i powiększonych o kwotę 17 zł tytułem opłaty od pełnomocnictwa.

Rozstrzygnięcie o kosztach zastępstwa procesowego, w sytuacji oddalenia

skargi strony żalącej oraz z uwzględnieniem podanej przez nią w skardze wartości

przedmiotu zaskarżenia, jest więc zgodne z art. 98 k.p.c. oraz z przepisami § 6 pkt

7 i § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września

2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez

Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę

prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. 2002 r., Nr 163, poz. 1349 ze zm.).

Bezzasadny jest wniosek strony żalącej o przeprowadzenie przez Sąd

Najwyższy, na podstawie art. 380 k.p.c. w zw. z art. 362 k.p.c., kontroli

niezaskarżalnego zarządzenia przewodniczącego z dnia 13 grudnia 2011 r. (k. 76)

w przedmiocie obowiązku uzupełnienia opłaty sądowej od skargi. Kontrola przez

Sąd Najwyższy tego zarządzenia byłaby z mocy art. 380 k.p.c. w zw. z art. 362

k.p.c. niezbędnie uzasadniona jedynie wówczas, gdyby miało ono wpływ na

rozstrzygnięcie

sprawy

w

zakresie

kosztów

Tymczasem brak jest takiego wpływu

postępowania

odwoławczego.

zarządzenia przewodniczącego na

zaskarżone zażaleniem rozstrzygnięcie Sądu drugiej instancji o kosztach

zastępstwa procesowego, ponieważ koszty te zasądzone zostały w wysokości

odpowiadającej podanej przez stronę żalącą w skardze wartości przedmiotu

zaskarżenia, a na ich wysokość nie miała żadnego wpływu ustalona zarządzeniem

przewodniczącego wysokość opłaty sądowej od skargi.

Żalący usiłuje natomiast zakwestionować zażaleniem wysokość opłaty

sądowej od skargi, ustalonej w zarządzeniu przewodniczącego z dnia 13 grudnia

2011 r., czego nie można skutecznie uczynić zażaleniem do Sądu Najwyższego.

Sąd ten rozpoznaje wyłącznie zażalenie na postanowienie Sądu drugiej instancji co

do kosztów procesu, a to postanowienie – a więc w zakresie kosztów zastępstwa

procesowego objętych zaskarżonym rozstrzygnięciem – wydane zostało zgodnie

z obowiązującym prawem i na którego wynik nie miała wpływu wysokość ustalonej

zarządzeniem przewodniczącego opłaty sądowej od skargi, lecz wskazana

w skardze przez żalącego wartość przedmiotu zaskarżenia.

W tym stanie rzeczy Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji na podstawie art.

39814 k.p.c. w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c.