V CZ 48/08 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V CZ 48/08

POSTANOWIENIE

Dnia 8 sierpnia 2008 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Józef Frąckowiak (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Barbara Myszka

SSN Zbigniew Strus

w sprawie ze skargi M. G. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym

postanowieniem Sądu Okręgowego w K. z dnia 30 maja 2006 r., sygn. akt III Ca (…) w

sprawie z wniosku M. G.

przy uczestnictwie W. G.

o podział majątku dorobkowego,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 8 sierpnia 2008 r.,

zażalenia M. G. na postanowienie Sądu Okręgowego w K. z dnia 4 lipca 2007 r., sygn.

akt III Ca (…),

uchyla zaskarżone postanowienie.

Uzasadnienie

Zaskarżonym

postanowieniem

Sąd

Okręgowy

w

K. odrzucił

zażalenie

wnioskodawczyni M. G. na postanowienie tego Sądu z dnia 21 listopada 2006 r., które

wniosła ona do Sądu Apelacyjnego. Postanowieniem z dnia 21 listopada 2006 r. Sąd

Okręgowy oddalił skargę wnioskodawczyni o wznowienie postępowania zakończonego

prawomocnym orzeczeniem tego Sądu z dnia 30 maja 2006 r. Uzasadniając swoje

rozstrzygniecie Sąd Okręgowy wskazał, że postępowanie wywołane skargą o

wznowienie postępowania jest kontynuacją tego, którego dotyczyło, a zatem Sąd

Okręgowy wydając jakiekolwiek orzeczenie w przedmiocie skargi działa w dalszym

ciągu jako sąd odwoławczy. W tej sytuacji zażalenie należy kierować do Sądu

Najwyższego a nie do Sądu Apelacyjnego, i dlatego należało go odrzucić W zażaleniu

skarżąca zarzuciła naruszenia art. 370 k.p.c. oraz art. 369 § 1 k.p.c. w związku z art.

397 § 2 k.p.c. i wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Zażalenie zasługuje na uwzględnienie. Wbrew opinii wyrażonej w uzasadnieniu

zaskarżonego postanowienia, jeżeli skarga o wznowienie postępowania jest oparta na

przesłance lub przesłankach określonych w art. 403 k.p.c., sądem właściwym, w

rozumieniu art. 405 k.p.c., do orzekania o wznowieniu postępowania jest sąd II instancji.

Stanowisko takie uznać należy za ugruntowane w orzecznictwie Sądu Najwyższego

(vide uchwała siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 3 kwietnia 2007 r., III CZP

137/06, OSNC 2007, nr 9 poz. 125). Oznacza to, że w rozpoznawanej sprawie Sąd

Okręgowy było właściwym sądem do rozpoznania wniosku o wznowienie postępowania,

a od jego postanowienia w tej sprawie przysługiwało zażalenie do Sądu Apelacyjnego.

Nawet gdyby podzielić pogląd Sądu Okręgowego, że sądem właściwym do

rozpoznania zażalenia na postanowienie tego Sądu z dnia 21 listopada 2006 r. był Sąd

Najwyższy, to rację ma skarżąca wskazując, iż niewłaściwe oznaczenie sądu, mającego

rozpoznać zażalenie nie stanowi podstawy - na tle art. 370 k.p.c., który to przepis ma

odpowiednie zastosowanie w postępowaniu zażaleniowym także przed Sądem

Najwyższym (art. 3941 § 3 w zw. z art. 39821 k.p.c.) - do odrzucenia zażalenia. Skarżąca

wypełniła dyspozycję zawartą w art. 369 k.p.c. wnosząc zażalenie do sądu, który wydał

zaskarżone postanowienie. Jeżeli zaś okazałoby się, że niewłaściwie oznaczyła w

zażaleniu sąd, który miał je rozpoznać, to zgodnie z art. 200 § 1 k.p.c. Sąd Okręgowy

był zobowiązany do przekazania tego zażalenia sądowi właściwemu, a nie do jego

odrzucenia (vide postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 28 maja 2008 r. II CZ 31/08,

niepublikowane).

Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy, na podstawie art. 398 15 k.p.c.

w związku z art. 3941 § 3 k.p.c., orzekł jak w sentencji.