V CZ 48/05 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V CZ 48/05

POSTANOWIENIE

Dnia 19 maja 2005 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Jan Górowski (przewodniczący)

SSN Marek Sychowicz

SSN Hubert Wrzeszcz (sprawozdawca)

w sprawie z odwołania J. M.

przeciwko Gminie B.

o udzielnie zamówienia publicznego,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 19 maja 2005 r.,

zażalenia strony pozwanej na postanowienie Sądu Okręgowego w K. z dnia 24 lutego

2005 r., sygn. akt IV Ca (…),

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Zespół Arbitrów przy Urzędzie Zamówień Publicznych w W. wyrokiem z dnia 14

września 2004 r. oddalił odwołanie J. M. od oddalenia jego protestu przez

zamawiającego – Gminę B. w B.

Sąd Okręgowy w K. – na skutek skargi J. M. na wspomniany wyrok –

postanowieniem z dnia 9 grudnia 2004 r. uchylił zaskarżone orzeczenie i umorzył

postępowanie w sprawie oraz zasądził od Gminy B. na rzecz J. M. 5 024,40 zł kosztów

postępowania przed Zespołem Arbitrów i od J. M. na rzecz Gminy B. 75 zł kosztów

postępowania sądowego.

Od tego orzeczenia Gmina B., powołując się na art. 392 k.p.c., wniosła kasację.

Sąd Okręgowy postanowieniem z dnia 24 lutego 2005 r. odrzucił tę kasację jako

niedopuszczalną.

Zdaniem Sądu w postępowaniu toczącym się na skutek wniesienia skargi nie

stosuje się art. 392 k.p.c. Zakres zastosowania w tym postępowaniu przepisów kodeksu

postępowania cywilnego reguluje art. 194 ust. 2 ustawy 29 stycznia 2004 r. – Prawo

zamówień publicznych (Dz. U. Nr 19, poz. 177 ze zm., dalej: p.z.p), który stanowi, że:

„W postępowaniu toczącym się wskutek skargi stosuje się odpowiednio przepisy ustawy

z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego o apelacji, jeżeli przepisy

niniejszego rozdziału na stanowią inaczej.”. To Oznacza, że odpowiednie zastosowanie

w sprawie znajdują przepisy Rozdziału 1 Działu V Tytułu VI Księgi Pierwszej Części

Pierwszej Kodeksu postępowania cywilnego oraz – na postawie art. 391 § 1 k.p.c. –

przepisy o postępowaniu przed sądem pierwszej instancji. Brak zatem podstaw do

zastosowania w sprawie przepisu art. 392 k.p.c., ponieważ nie jest on ani przepisem o

apelacji, ani przepisem o postępowaniu przed sądem pierwszej instancji. Jednocześnie

żaden przepis przytoczonej wyżej ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. nie przewiduje

kasacji od orzeczenia sądu (w tym również od postanowienia w przedmiocie umorzenia

postępowania) wydanego w postępowaniu toczącym się wskutek wniesienia skargi od

wyroku zespołu arbitrów.

W zażaleniu na to postanowienie pełnomocnik Gminy zarzucił, że przepis art. 194

ust. 2 p.z.p. nie wyłącza stosowania art. 392 k.p.c. Podniósł również, że za

dopuszczalnością kasacji przemawia wykładnia art. 198 ust. 4 p.z.p., w którym

ustawodawca wyłączył kasację jedynie od wyroku sądu. W konkluzji zażalenia

pełnomocnik Gminy wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zaskarżony kasacją wyrok został wydany przed dniem 6 lutego 2005 r. Do

złożenia i rozpoznania kasacji wniesionej od tego wyroku znajdują zatem zastosowanie

– zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 22 grudnia 2004 r. (Dz. U. z 2005 r. Nr 13, poz. 98) –

przepisy kodeksu postępowania cywilnego w wersji obowiązującej do chwili wejścia w

życie tej ustawy.

Zaskarżone postanowienie – wbrew stanowisku skarżącej – zasługuje na

aprobatę. Sąd Okręgowy trafnie uznał, że zawarty w art. 194 ust. 2 p.z.p. zakres

odesłania do odpowiedniego stosowania przepisów kodeksu postępowania cywilnego

nie obejmuje art. 392 k.p.c., co wyłącza dopuszczalność wniesienia kasacji w sprawie

na podstawie tego przepisu. Również przepisy przytoczonej ustawy z dnia 29 listopada

2004 r. nie przewidują – jak słusznie podkreślił Sąd Okręgowy – kasacji od orzeczenia

sądu wydanego w postępowaniu toczącym się na skutek wniesienia skargi od wyroku

zespołu arbitrów.

Zaskarżonego postanowienia nie podważa podjęta w zażaleniu polemika ze

stanowiskiem Sądu, że zakres odesłania zawartego w art. 194 ust. 2 p.z.p. nie obejmuje

art. 392 k.p.c. Podniesione w niej argumenty są chybione. Po pierwsze, Sąd nie

ograniczył odesłania z art. 194 ust. 2 p.z.p. wyłącznie do przepisów zawartych w

rozdziale kodeksu postępowania cywilnego zatytułowanym „Apelacja”, ponieważ – co

uszło uwagi skarżącej – wyraźnie stwierdził, że wspomniane odesłanie obejmuje także

przepisy o postępowaniu przed sądem pierwszej instancji stosowane odpowiednio na

podstawie art. 391 § 1 k.p.c. Po drugie, stosowanie w postępowaniu apelacyjnym

przepisów wskazanych w zażaleniu (np. regulujących koszty procesu, doręczenia czy

pełnomocnictwo) nie stanowi argumentu na rzecz zastosowania w sprawie art. 392

k.p.c. Stosowanie wspomnianych przepisów w postępowaniu apelacyjnym jest bowiem

rezultatem odesłania z art. 391 § 1 k.p.c., które nie obejmuje jednak art. 392 k.p.c. (nie

należy on do przepisów o postępowaniu przed sądem pierwszej instancji).

Nie można też podzielić zapatrywania skarżącej, że za dopuszczalnością

wniesionej w sprawie kasacji przemawia wykładnia art. 198 ust. 4 p.z.p. Zawarte w tym

przepisie postanowienie, że kasacja nie przysługuje od wyroku sądu wydanego w

postępowaniu toczącym się na skutek wniesienia skargi od wyroku zespołu arbitrów, nie

daje bowiem podstaw do racjonalnego wniosku, iż kasacja jest dopuszczalna od

wydanego w tym postępowaniu postanowienia o uchyleniu wyroku zespołu arbitrów i

umorzeniu postępowania. Wobec jednoznacznego wyłączenia przez ustawodawcę

dopuszczalności kasacji od orzeczeń merytorycznych brak usprawiedliwionych podstaw

przemawiających za przyjęciem jej dopuszczalności od postanowień formalnych

kończących postępowanie w sprawie. Takie stanowisko zostało też wyrażone literaturze

przedmiotu. Dlatego należy przyjąć, że zarówno od wyroku, jak i postanowienia

kończącego postępowanie w sprawie – wydanych w postępowaniu toczącym się na

skutek skargi od wyroku zespołu arbitrów – kasacja nie przysługuje.

Z przedstawionych powodów zażalenie podlega oddaleniu (art. 398 14 k.p.c. w zw.

z art. 3941 § 3 k.p.c.).