V CZ 47/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V CZ 47/11

POSTANOWIENIE

Dnia 21 lipca 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Lech Walentynowicz (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Marta Romańska

SSN Katarzyna Tyczka-Rote

w sprawie z powództwa R. W.

przeciwko Gminie Miejskiej P.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 21 lipca 2011 r.,

zażalenia powoda na postanowienie Sądu Apelacyjnego

z dnia 29 listopada 2010 r., oddala zażalenie;

1) przyznaje od Skarbu Państwa - Sądu Apelacyjnego

adw. M. K. prowadzącej kancelarię adwokacką kwotę 5400,

zł (pięć tysięcy czterysta), powiększoną o podatek od

towarów i usług (VAT), tytułem nieopłaconej pomocy

prawnej świadczonej na rzecz powoda w postępowaniu

zażaleniowym.

Uzasadnienie

Powód R. W. domagał się wznowienia postępowania

prawomocnym

wyrokiem

Sądu

Apelacyjnego

zakończonego

z 18 października

2006

r.

oddalającego jego apelację od wyroku Sądu Okręgowego z dnia 6 kwietnia 2006 r.

którym oddalono jego powództwo przeciwko Gminie Miejskiej P. o odszkodowanie.

Skarżący powołał się na art. 403 k.p.c, z racji wydania przez Wojewódzki

Sąd Administracyjny w W. wyroku z dnia 28 kwietnia 2010 r. który miał potwierdzać,

że decyzja Burmistrza Miasta P. z dnia 20 sierpnia 1990 r. istniała w obrocie

prawnym.

Postanowieniem z dnia 29 listopada 2010 r. Sąd Apelacyjny odrzucił skargę,

ponieważ nie została ona oparta na ustawowej podstawie wznowienia (art. 410 § 1

k.p.c.).

Sąd

podkreślił, że oddalenie powództwa odszkodowawczego przeciwko

Gminie Miejskiej P. nastąpiło wskutek przedawnienia roszczenia, a powołany w

skardze wyrok WSA nie jest orzeczeniem ani dowodem w rozumieniu art. 403 k.p.c.

Powód w zażaleniu wniósł o uchylenie tego postanowienia, powołując się na

naruszenie art. 403 § 2 k.p.c. i art. 407 k.p.c. Wyraził pogląd, że wyrok WSA z dnia

28 kwietnia 2010 r. może stanowić podstawę wznowienia, z zachowaniem terminu

przewidzianego do wniesienia skargi.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Treść zażalenia dowodzi, że podstawę skargi powoda stanowi art. 403 § 2

k.p.c., a „wykrytym późnej środkiem dowodowym” jest wyrok Wojewódzkiego Sądu

Administracyjnego w W. z dnia 28 kwietnia 2010 r. Powoływanie się na tą

przyczynę restytucyjną jest jednak ograniczone wyłącznie do tych okoliczności

faktycznych i środków dowodowych, które istniały w trakcie zakończonego

postępowania sądowego, ale poza materiałem

rozpoznawanej sprawy (zob.

orzeczenia Sądu Najwyższego z dnia 15 maja 1968 r., I Co 1/68, OSNCP 1696, nr

2, poz. 36, z dnia 13 października 2005 r., IV CZ 96/05, niepubl. oraz z dnia 17

listopada 2005 r., I CZ 125/05, niepubl.). Sąd Apelacyjny trafnie więc przyjął, że

wyrok WSA z dnia 28 kwietnia 2010 r., nieistniejący w postępowaniu sądowym

zakończonym prawomocnie w dniu 18 października 2006 r., nie może stanowić

ustawowej podstawy wznowienia w rozumieniu art. 403 § 2 k.p.c. Dodać również

wypada, że wyrok NSA nie dotyczył stosunku prawnego rozstrzygniętego w sprawie

odszkodowawczej (por. art. 403 § 3 k.p.c.).

Niezrozumiałe jest ponadto poszukiwanie jakiegokolwiek znaczenia wyroku

WSA dla sprawy odszkodowawczej, zakończonej oddaleniem powództwa z racji

przedawnienia roszczenia. Nie występuje bowiem zawiązek przyczynowy między

przyjętym przedawnieniem a argumentacją zamieszczoną w skardze o wznowienie.

Należy nadmienić, że rozpoznawana skarga o wznowienie była kolejną

skargą. Pierwsza z nich powołująca się na inne przyczyny wznowienia (skład sądu

oraz stan psychiczny powoda) została prawomocnie odrzucona postanowieniem

Sądu Apelacyjnego z dnia 30 września 2007 r. Należało w konsekwencji oddalić

zażalenie (art. 39814 k.p.c. w związku z art. 3941 § 3 k.p.c.) oraz orzec o kosztach

zastępstwa prawnego powoda

zażaleniowym.

ustanowionego z urzędu w postępowaniu