V CZ 47/05 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V CZ 47/05

POSTANOWIENIE

Dnia 19 maja 2005 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Jan Górowski (przewodniczący)

SSN Marek Sychowicz (sprawozdawca)

SSN Hubert Wrzeszcz

w sprawie z powództwa T. B.

przeciwko Spółdzielni Mieszkaniowej W.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 19 maja 2005 r.,

zażalenia powoda na postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 4 lutego 2005 r., sygn.

akt I ACa (…),

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 4 lutego 2005 r. Sąd Apelacyjny odrzucił zażalenie

powoda T. B. na postanowienie tego Sądu z dnia 29 października 2004 r. o odrzuceniu

skargi o wznowienie postanowienia, zakończonego wyrokiem tego Sądu z dnia 29

czerwca 2004 r. Sąd Apelacyjny stwierdził, że zażalenie zostało wniesione po terminie,

albowiem odpis postanowienia zaskarżonego tym zażaleniem został doręczony

powodowi w dniu 22 listopada 2004 r., a zażalenie wniesione zostało w dniu 1 lutego

2005 r.

W zażaleniu na wymienione postanowienie, wniesionym przez pełnomocnika

powoda będącego adwokatem, powód podniósł, że nie zamierza i nie zamierzał wnieść

kasacji, ale zamierza wnieść zażalenie na postanowienie Sądu Apelacyjnego „z dnia 22

października 2004 r.”, że „zażalenie to” nie zostało doręczone pełnomocnikowi powoda,

wobec czego „nie zostały naruszone przepisy art. 393 18 § 3 w zw. z art. 394 § 2 k.p.c.”

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Sformułowanie zawarte w uzasadnieniu zażalenia, że „nie zostały naruszone

przepisy art. 39318 § 3 w zw. z art. 394 § 2 k.p.c.” jest oczywistą omyłką autora

zażalenia. Z treści zażalenia wynika, że oparte jest ono na zarzucie naruszenia

wymienionych przepisów.

Dla rozstrzygnięcia o zasadności zażalenia bez znaczenia jest zamiar powoda

wniesienia kasacji - jak należy mniemać od wyroku Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z

dnia 29 czerwca 2004 r.

Sąd Apelacyjny w dniu 22 października 2004 r. nie wydał żadnego postanowienia.

Wymieniając takie postanowienie w uzasadnieniu zażalenia skarżącemu chodzi chyba o

postanowienie z dnia 29 października 2004 r., a więc zaskarżone zażaleniem, które

zostało odrzucone postanowieniem, na które wniesione zostało rozpoznawane

zażalenie.

Za oczywistą omyłkę należy uznać także stwierdzenie w uzasadnieniu zażalenia

o

niedoręczeniu

pełnomocnikowi

powoda

„zażalenia”.

Zapewne

chodzi

tu

o

niedoręczenie postanowienia z dnia 29 października 2004 r.

Prawdą

jest,

że

wymienione

postanowienie

nie

zostało

doręczone

pełnomocnikowi powoda. Jednakże doręczone ono zostało samemu powodowi w dniu

22 listopada 2004 r. W chwili dokonania tego doręczenia powód działał bez

pełnomocnika. Wniosek o ustanowienie adwokata z urzędu powód złożył dopiero w dniu

24 listopada 2004 r. i wniosek ten został uwzględniony postanowieniem Sądu

Apelacyjnego z dnia 30 listopada 2004 r. Doręczenie postanowienia z dnia 29

października 2004 r. do rąk powoda dokonane w dniu 22 listopada 2004 r. było zatem

skuteczne i od chwili jego dokonania rozpoczął bieg termin do wniesienia przez powoda

zażalenia na to postanowienie (art. 39318 § 3 w zw. z art. 394 § 2 k.p.c., obowiązujący

przed zmianą dokonaną ustawą z dnia 22 grudnia 2004 r. o zmianie ustawy – Kodeks

postępowania cywilnego oraz ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych, Dz. U. z

2005 r. Nr 13, poz. 98). Złożony po tym doręczeniu przez powoda wniosek o

ustanowienie

adwokata

z

urzędu

nie

ubezskutecznił

dokonanego

doręczenia

i nie spowodował, że postanowienie z dnia 29 października 2004 r. należało doręczyć

pełnomocnikowi powoda po jego ustanowieniu. Wniosek ten nie przerwał także biegu

terminu do wniesienia zażalenia, ani nie spowodował, że bieg tego terminu należy liczyć

od innej chwili, aniżeli chwila doręczenia postanowienia powodowi (dnia 22 listopada

2004 r.).

Z przytoczonych względów zażalenie nie jest zasadne. Sąd Apelacyjny

prawidłowo uznał, że zażalenie odrzucone zaskarżonym postanowieniem wniesione

zostało po upływie terminu. Na podstawie art. 3941 § 3 w zw. z art. 39814 k.p.c. należało

zatem postanowić jak w sentencji.