V CZ 45/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V CZ 45/10

POSTANOWIENIE

Dnia 30 czerwca 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Iwona Koper (przewodniczący)

SSN Dariusz Dończyk

SSN Dariusz Zawistowski (sprawozdawca)

w sprawie z powództwa Spółdzielczej Kasy Oszczędnościowo-Kredytowej (...) w G.

przeciwko A. J., Z. B. i A. J.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 30 czerwca 2010 r.,

zażalenia pozwanego Z. B. na postanowienie Sądu Okręgowego w J.

z dnia 12 lutego 2010 r., sygn. akt II Cz (…),

oddala zażalenie i zasądza od pozwanego Z. B. na rzecz strony powodowej kwotę

600 zł (sześćset) tytułem zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 12 lutego 2010 r. Sąd Okręgowy w J. odrzucił zażalenie

pozwanego na postanowienie z dnia 5 stycznia 2010 r., którym uzupełnił postanowienie

z dnia 27 listopada 2009 r. w zakresie rozstrzygnięcia o kosztach procesu.

Na powyższe postanowienie pozwany wniósł zażalenie zaskarżając go w całości.

Żalący zarzucił Sądowi Okręgowemu w J., iż ten nie wezwał go o uzupełnienie braku

wskazanego

w

uzasadnieniu

zaskarżonego

obowiązkowego zastępstwa procesowego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

postanowienia,

dotyczącego

Przepis art. 871 § 1 k.p.c. przewiduje jako generalną regułę, że w postępowaniu

przed Sądem Najwyższym obowiązuje zastępstwo stron przez adwokatów lub radców

prawnych. Przepisu § 1 nie stosuje się, gdy stroną, jej organem, przedstawicielem

ustawowym lub pełnomocnikiem jest sędzia, prokurator, notariusz albo profesor lub

doktor habilitowany nauk prawnych, a także gdy stroną, jej organem lub jej

przedstawicielem ustawowym jest adwokat, radca prawny lub radca Prokuratorii

Generalnej Skarbu Państwa. Zastępstwo to dotyczy także czynności procesowych

związanych z postępowaniem przed Sądem Najwyższym, podejmowanych przed sądem

niższej instancji. Zażalenie pozwanego na postanowienie Sądu Okręgowego w J. z dnia

5 styczna 2010 r. zostało przez pozwanego sporządzone osobiście. Sąd Okręgowy

przyjął zatem zasadnie, że było ono z tego powodu niedopuszczalne i podlegało

odrzuceniu bez wzywania skarżącego o uzupełnienie braku zażalenia.

Dlatego też zażalenie było pozbawione uzasadnionych podstaw i podlegało

oddaleniu na podstawie art. 3941 § 3 k.p.c. w zw. z art. 39814 k.p.c.