V CZ 45/06 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V CZ 45/06

POSTANOWIENIE

Dnia 30 czerwca 2006 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Lech Walentynowicz (przewodniczący)

SSN Maria Grzelka (sprawozdawca)

SSN Dariusz Zawistowski

w sprawie z wniosku Syndyka Masy Upadłości "R." Spółki z o.o.

przy uczestnictwie P.K.

o orzeczenie zakazu prowadzenia działalności gospodarczej,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym

w Izbie Cywilnej w dniu 30 czerwca 2006 r.,

zażalenia uczestnika postępowania

na postanowienie Sądu Okręgowego w W.

z dnia 21 marca 2006 r., sygn. akt [...],

odrzuca zażalenie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 26 września 2005 r. Sąd Okręgowy w W. oddalił

zażalenie uczestnika postępowania P.K. na postanowienie Sądu Rejonowego w W.

z dnia 29 lipca 2005 r. o obciążeniu uczestnika postępowania kosztami sądowymi w

kwocie 75,92 złotych z tytułu poniesionych tymczasowo przez Skarb Państwa

wydatków na wynagrodzenie tłumacza przysięgłego języka niemieckiego. Na to

postanowienie uczestnik postępowania złożył zażalenie, które zostało odrzucone

przez Sąd Okręgowy postanowieniem z dnia 26 października 2005 r – jako

niedopuszczalne ze wskazaniem na art. 3941 § 1 i 2 k.p.c. Zgodnie z tym

przepisem, postanowienie sądu drugiej instancji w przedmiocie kosztów sądowych,

wydane po rozpoznaniu zażalenia na postanowienie sądu pierwszej instancji, jest

niezaskarżalne. Uczestnik postępowania wniósł zażalenie na powyższe odrzucenie

zażalenia, a następnie – po odrzuceniu także tego zażalenia (postanowieniem

Sądu Okręgowego z dnia 5 stycznia 2006 r.) - wniósł kolejne zażalenie, które

zostało odrzucone postanowieniem Sądu Okręgowego z dnia 9 lutego 2006 r. To

postanowienie uczestnik postępowania zaskarżył zażaleniem, które Sąd Okręgowy

odrzucił orzeczeniem z dnia 21 marca 2006 r. Zażalenie uczestnika postępowania

na to ostatnie orzeczenie zostało przedstawione do rozpoznania Sądowi

Najwyższemu.

Zażalenie to było niedopuszczalne.

Zgodnie z art. 3941 § 1 i 2 k.p.c. w zw. z art. 3981 k.p.c., zażalenie do Sądu

Najwyższego przysługuje na postanowienie sądu drugiej instancji odrzucające

skargę

kasacyjną

oraz

skargę

o

stwierdzenie

niezgodności

z

prawem

prawomocnego orzeczenia oraz w sprawach, w których przysługuje skarga

kasacyjna, na postanowienie sądu drugiej instancji kończące postępowanie

w sprawie, z wyjątkiem postanowień w przedmiocie odrzucenia pozwu albo

umorzenia postępowania (w tych przypadkach przysługuje skarga kasacyjna),

a także z wyjątkiem postanowień wydanych w wyniku rozpoznania zażalenia na

postanowienie sądu pierwszej instancji.

Zaskarżone postanowienie jest kolejnym orzeczeniem Sądu Okręgowego

dotyczącym dopuszczalności zażalenia od rozstrzygnięcia o obciążeniu uczestnika

postępowania kosztami sądowymi w sprawie o pozbawienie prawa prowadzenia

działalności gospodarczej i pełnienia określonych funkcji. Zostało wydane

w związku z kwestią incydentalną, która nie stanowi „sprawy” w rozumieniu art.

3941 § 2 k.p.c. i w konsekwencji nie jest orzeczeniem kończącym postępowanie

w sprawie (por. postanowienia SN z dnia 14.XI.1996 r. I CKN 7/96 – OSNC 1997,

nr 3, poz. 31, z dnia 20.XII.1996, I CZ 30/96 – OSNC 1997, nr 3, poz. 34, z dnia

3.IV.1997, I CZ 27/97 – OSNC 1997, nr 9, poz. 130). Z tego względu zażalenie było

niedopuszczalne i podlegało odrzuceniu (art. 373 w zw. z art. 398 21 i art. 394 § 3

k.p.c.).

Na marginesie można dodać, że skarżący oczywiście błędnie przyjmuje, iż

podstawą jego zażaleń na odrzucenia zażaleń jest art. 394 § 1 pkt 11 k.p.c.

Wymieniony przepis dotyczy postanowienia sądu pierwszej instancji, zaś

w rozpoznawanej sprawie wszystkie zaskarżone postanowienia pochodziły od

sądu drugiej instancji. Trzeba też zauważyć, że nawet gdyby skarżącemu

przysługiwało zażalenie do Sądu Najwyższego, to podlegałoby ono odrzuceniu

z uwagi na niezachowanie wymogu przymusowego zastępstwa adwokackiego lub

radcowskiego przewidzianego w art. 871 § 1 k.p.c.