V CZ 44/12 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V CZ 44/12

POSTANOWIENIE

Dnia 19 października 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Krzysztof Pietrzykowski (przewodniczący)

SSN Mirosław Bączyk (sprawozdawca)

SSN Irena Gromska-Szuster

w sprawie z powództwa Spółki Restrukturyzacji Kopalń Spółki Akcyjnej

przeciwko "INSTAL-G." Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością

o pozbawienie tytułu wykonawczego wykonalności,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 19 października 2012 r.,

zażalenia strony pozwanej na orzeczenie o kosztach, zawarte w wyroku Sądu

Apelacyjnego

z dnia 10 stycznia 2012 r.,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Sąd Apelacyjny wyrokiem z dnia 10 stycznia 2012 r. zmienił wyrok Sądu

Rejonowego z dnia 26 stycznia 2011 r. i oddalił powództwo oraz nie obciążył

powódki kosztami postępowania za obie instancje. Apelację wniosła strona

pozwana. Sąd Apelacyjny rozstrzygnięcie o kosztach uzasadnił powołaniem się na

art. 102 k.p.c.

W zażaleniu na rozstrzygnięcie o kosztach postępowania odwoławczego

strona pozwana wnosiła o jego zmianę przez zasądzenie na jej rzecz kosztów

zastępstwa procesowego. Strona skarżąca starała się wykazać bezzasadność

zastosowania w rozpoznawanej sprawie art. 102 k.p.c.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Uzasadniając rozstrzygnięcie o kosztach, Sąd Apelacyjny wyjaśnił, że mimo

przegranej sprawy, w momencie wniesienia pozwu roszczenie powódki było

uzasadnione, a podstawa tego roszczenia odpadłą dopiero na skutek działania

strony pozwanej. Ponadto uwzględnienie wniosków apelacyjnych nastąpiło

w wyniku naruszenia przez Sąd pierwszej instancji zasady orzekania określonej w

art. 316 § 1 k.p.c., nie uwzgledniającego wyegzekwowania roszczenia objętego

tytułem wykonawczym

W orzecznictwie Sądu Najwyższego eksponuje się istotnie wyjątkowy

charakter art. 102 k.p.c. Ocena Sądu meriti w tym zakresie ma jednak charakter

dyskrecjonalny, oparty na swobodnym własnym przekonaniu oraz ocenie

okoliczności rozpatrywanej sprawy, w związku z czym w zasadzie nie podlega

kontroli instancyjnej i może być podważona przez sąd wyższej instancji tylko wtedy,

gdy jest

rażąco

niesprawiedliwa

(zob.

ostatnio np.

postanowienie

Sądu

Najwyższego z dnia 26 stycznia 2012 r. III CZ 10/12, OSNC 2012, z. 7-8, art. 98).

Sąd Apelacyjny podał zasadniczą argumentację, która ległą u podstaw

zastosowania art. 102 k.p.c. W ocenie Sądu Najwyższego, argumentacja ta nie

czyni rozstrzygnięcia Sądu Apelacyjnego rażąco niesprawiedliwym. W tej sytuacji

należało uznać zażalenie strony pozwanej za nieuzasadnione (art. 394 1 § 1 k.p.c.

w zw. z art. 39814 k.p.c.).

db