V CZ 43/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V CZ 43/11

POSTANOWIENIE

Dnia 21 lipca 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Lech Walentynowicz (przewodniczący)

SSN Marta Romańska

SSN Katarzyna Tyczka-Rote (sprawozdawca)

w sprawie z powództwa J. S.

przeciwko Rolniczej Spółdzielni Produkcyjnej w S.

o uchylenie uchwały,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 21 lipca 2011 r.,

zażalenia powoda na postanowienie Sądu Apelacyjnego

z dnia 9 sierpnia 2010 r.,

uchyla zaskarżone postanowienie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 9 sierpnia 2010 r. Sąd Apelacyjny na podstawie art.

3986 § 1 k.p.c. odrzucił skargę kasacyjną powoda, wyjaśniając w uzasadnieniu, że

powód nie usunął wskazanych mu braków formalnych skargi przez oznaczenie

zaskarżonego wyroku (wskazał wyrok Sądu Okręgowego, który rozstrzygał sprawę

w pierwszej instancji, zamiast wyroku Sądu Apelacyjnego, jakkolwiek podał datę i

sygnaturę wskazującą na orzeczenie Sądu Apelacyjnego), a ponadto uzasadnienie

wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania nie odwołuje się do podstaw

przewidzianych w art. 3989 § 1 k.p.c.

Powód w zażaleniu na to postanowienie zwrócił uwagę, że oznaczył wyrok

Sądu drugiej instancji skoro podał prawidłowo jego datę i sygnaturę sądu drugiej

instancji i skierował skargę do Sądu Apelacyjnego a nie do Sądu Okręgowego. W

związku z tym wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Artykuł 3984 § 1 i 2 k.p.c. określa wymagania szczególne stawiane skardze

kasacyjnej. Jednym z nich jest oznaczenie orzeczenia, od którego skarga jest

wniesiona. Nie budzi wątpliwości, że skarga powoda określała zaskarżane

orzeczenie w sposób częściowo błędny, jednocześnie jednak podawała także

niektóre dane prawidłowo. W takim wypadku należało zbadać czy zakres błędu

w oznaczeniu wykluczał identyfikację orzeczenia, czy też ustalenie, o które

orzeczenie chodzi, było możliwe bez trudności. Nie każdy bowiem błąd w piśmie

procesowym pociąga za sobą negatywne skutki i uzasadnia wdrożenie trybu

usuwania uchybień pod rygorem zwrotu bądź odrzucenia wadliwego pisma

(art. 130 § 1 i 2 k.p.c., art. 3986 § 1 i 2 k.p.c.), a ponadto usuwanie w tym trybie

usterek dotyczących konstrukcyjnych elementów skargi kasacyjnej jest wyłączone.

Wprawdzie

skarga

kasacyjna

jest

szczególnym

środkiem

zaskarżenia,

obowiązkowo sporządzanym przez fachowego pełnomocnika, co usprawiedliwia

wysoki pułap wymagań w zakresie staranności i profesjonalizmu, jednak nie

oznacza, że przy jej kontroli całkowicie wyłączona zostaje możliwość stosowania

art. 130 § 1 k.p.c. in fine. Przepis ten uwzględnia ludzką omylność i sprzeciwia

się nadmiernemu formalizowaniu postępowania, jeżeli popełnione w piśmie

procesowym błędy i niedokładności nie budzą wątpliwości co do jego rzeczywistego

charakteru i prawidłowej treści informacji podanych w nim nieprecyzyjnie.

Ponieważ przyczyną

odrzucenia

skargi

kasacyjnej

powoda

były

usterki

w oznaczeniu wyroku, od którego skarga jest wnoszona, o trafności lub

niesłuszności stanowiska Sądu Apelacyjnego decyduje ocena, czy można uznać je

za „oczywiste niedokładności”. Biorąc pod uwagę okoliczności, na które wskazuje

skarżący w zażaleniu – to znaczy prawidłowe podanie podstawowych danych

identyfikujących wyrok, jakim jest sygnatura i data wydania oraz na fakt skierowanie

skargi do Sądu drugiej instancji, a dodatkowo na wskazany w uzasadnieniu skargi

status sądu wydającego wyrok (sąd II instancji) i treść wyroku (oddala apelację

powoda) – uchybienie polegające na wskazaniu z nazwy sądu pierwszej instancji

stanowiło taką właśnie niedokładność. Wykluczało to dopuszczalność odrzucenia

skargi z tego powodu.

Ponadto Sąd Apelacyjny powołał się na niewłaściwie, jego zdaniem,

uzasadniony wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania. Prawidłowość

skargi w tym zakresie podlega badaniu przez sąd drugiej instancji jedynie w pod

kątem tego, czy został w niej zawarty taki wniosek, czy został uzasadniony i czy

jego uzasadnienie spełnia wymagania ustawowe, to znaczy odwołuje się do którejś

z przesłanek wskazanych w art. 3989 § 1 k.p.c. Powód wskazał na występującą

jego zdaniem nieważność postępowania, to znaczy przesłankę przewidzianą

w punkcie 3 powołanego przepisu. Nie było więc powodów do odrzucenia jego

skargi

także

z

drugiej

z

przyczyn

wskazanych

przez

Sąd

Apelacyjny

w uzasadnieniu postanowienia.

Z tych względów zaskarżone postanowienie należało uchylić na podstawie

art. 3941 § 3 k.p.c. w zw. z art. 39815 § 1 k.p.c.