V CZ 43/07 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V CZ 43/07

POSTANOWIENIE

Dnia 24 maja 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Kazimierz Zawada (przewodniczący)

SSN Mirosław Bączyk (sprawozdawca)

SSN Hubert Wrzeszcz

w sprawie z powództwa "K." Spółce z o.o. w likwidacji

przeciwko A.P.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 24 maja 2007 r.,

zażalenia strony powodowej na postanowienie Sądu Apelacyjnego

z dnia 7 listopada 2006 r., sygn. akt [...]

,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Sąd Apelacyjny postanowieniem z dnia 7 listopada 2006 r. odrzucił apelację

powódki z tej przyczyny, że skarżąca nie zachowała terminu do jej wniesienia

przewidzianego w art. 369 § 1 k.p.c.

W zażaleniu na to postanowienie skarżąca wnosiła o jego uchylenie

i twierdziła, że termin do wniesienia apelacji z art. 369 § 1 k.p.c. został jednak

zachowany, a odmienne stanowisko Sądu Apelacyjnego w tym zakresie było

wynikiem niewłaściwego obliczenia terminu do wniesienia apelacji przez ten Sąd

(k. 271 – 272 akt sprawy).

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarżąca

nie

kwestionuje

tego,

że

doręczono

jej

wyrok

wraz

z uzasadnieniem w dniu 25 marca 2006 r. (k. 157 akt), natomiast apelacja została

wniesiona w dniu 10 kwietnia 2006 r. (k. 172 akt). Kwestionuje tylko sposób

obliczania terminu do wniesienia apelacji (art. 369 § 1 k.p.c.). Zdaniem skarżącej,

skoro wyrok doręczono w dniu 25 marca 2006 r. (w sobotę), to dzień ten nie jest

pierwszym dniem terminu do złożenia apelacji, ponieważ termin ten liczy się od

dnia następnego po dniu doręczenia wyroku. W danej sprawie termin ten należało

liczyć od dnia 26 marca 2006 r. (od niedzieli), co powoduje, że upłynął on w dniu

9 kwietnia 2006 r. (w niedzielę), a nie w dniu 8 kwietnia 2006 r. (w sobotę).

W konsekwencji apelacja złożona w dniu 10 kwietnia 2006 r. (w poniedziałek)

została wniesiona w terminie.

Zgodnie z art. 165 § 1 k.p.c., terminy m.in. do wniesienia środka zaskarżenia

oblicza się według przepisów prawa cywilnego, tj. art. 110-116 k.c. W uchwale

Sądu Najwyższego z dnia 25 kwietnia 2003 r., III CZP 8/03 (OSNC 2004, z.1,

poz. 1) stwierdzono, że sobota nie jest dniem uznanym za wolną od pracy

w rozumieniu art. 115 k.c. w zw. z art. 165 § 1 k.p.c. Termin oznaczony m.in.

w tygodniach, kończy się z upływem dnia, który nazwą lub datę odpowiada

początkowemu dniowi terminu (art. 112 k.c.). Przewidziany w art. 369 § 1 k.p.c.

termin do wniesienia apelacji jest terminem liczonym w tygodniach (verbe legis:

„w terminie dwutygodniowym”).

Jeżeli wyrok wraz z uzasadnieniem został doręczony powódce w dniu

25 marca 2006 r. (przypadającego w sobotę), to termin dwutygodniowy,

przewidziany w art. 369 § 1 k.p.c., należało liczyć od dnia 25 marca 2006 r. Termin

ten ukończył swój bieg

- zgodnie z regułą wyrażoną w art. 112 k.c. - w dniu

8 kwietnia 2006 r., tj. w sobotę. Skoro - jak wyjaśniono w powołanej uchwale SN sobota nie jest dniem ustawowo wolnym od pracy, to termin do wniesienia apelacji

nie uległ przesunięciu zgodnie z art. 115 k.c. Oznacza to, że ostatnim dniem

wniesienia apelacji w danej sprawie był właśnie dzień 8 kwietnia 2006 r. Apelacja

wniesiona po tym terminie powinna

ulec odrzuceniu jako spóźniona (art. 373

k.p.c.).

W tej sytuacji należało oddalić zażalenie powódki jako uzasadnione

(art. 3941 § 2 k.p.c. w zw. z art. 39815 k.p.c.).