V CZ 42/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V CZ 42/11

POSTANOWIENIE

Dnia 8 lutego 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Hubert Wrzeszcz (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Teresa Bielska-Sobkowicz

SSN Zbigniew Kwaśniewski

w sprawie z powództwa Gminy B.

przeciwko D. F.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 8 lutego 2012 r.,

zażalenia pozwanej na orzeczenie o kosztach procesu, zawarte w wyroku Sądu

Apelacyjnego

z dnia 10 listopada 2010 r.,

uchyla zawarte w wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 10

listopada 2010 r., orzeczenie o kosztach procesu w części

dotyczącej opłaty za czynności radcy prawnego w

obu

instancjach i w tym zakresie przekazuje sprawę Sądowi

Apelacyjnemu do ponownego rozpoznania, pozostawiając temu

Sądowi

rozstrzygnięcie

zażaleniowego.

o kosztach

postępowania

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 10 listopada 2010 r. Sąd Apelacyjny zmienił wyrok Sądu

Okręgowego, którym oddalono powództwo o zapłatę 110 995,96 zł, w ten sposób,

że zasądził od pozwanej na rzecz powódki 105 180,20 zł z ustawowymi odsetkami,

oddalił powództwo pozostałej części i zasądził od pozwanej na rzecz powódki

12 767 zł kosztów procesu oraz oddalił apelację w pozostałej części i zasądził od

pozwanej na rzecz powódki 10 950 zł kosztów postępowania apelacyjnego.

Uzasadnienie orzeczenia o kosztach procesu zostało ograniczone do przytoczenia

przepisów art. 98 i 108 § 1 k.p.c.

Zawarte w wyroku postanowienie o kosztach za obie instancje zaskarżyła

zażaleniem pozwana w części dotyczącej rozstrzygnięcia o opłatach za czynności

radcy prawnego. Zarzuciła, że zasądzone w tym zakresie koszty zostały ustalone

z naruszeniem art. 98 § 3 i 99 k.p.c. oraz § 2 ust. 1 i 2, § 6 pkt 6 i § 12 ust. 1 pkt 2

rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców

prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej

udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu. Ponadto podniosła,

że zachodzą w sprawie okoliczności uzasadniające zastosowanie art. 102 k.p.c.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zawarte w uzasadnieniu wydanego w sprawie wyroku reformatoryjnego

motywy rozstrzygnięcia o kosztach procesu zarówno za pierwszą instancję, jak

i instancję odwoławczą zostały ograniczone jedynie do przytoczenia wskazanych

wyżej przepisów prawa. W tej sytuacji orzeczenie w przedmiocie kosztów

w zaskarżonym zakresie nie poddaje się kontroli instancyjnej. Nie jest możliwe

zwłaszcza odparcie zarzutu skarżącej, że Sąd ustalił wysokość zasądzonych opłat

za czynności radcy prawnego z naruszeniem § 2 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra

Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców

prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej

udzielonej z przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz.1349 ze zm.),

polegającym na zasądzeniu opłaty w wysokości wyższej niż jedna stawka

minimalna, bez wskazania, jakie okoliczności przemawiają za tym. Przy ponownym

rozstrzyganiu o kosztach procesu niezbędne będzie także rozważenie, czy są

podstawy - zwłaszcza ze względu na okoliczności podnoszone przez skarżącą –

do zastosowania art. 102 k.p.c.

Z przedstawionych powodów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji

postanowienia (art. 39815 § 1 i art. 108 § 2 w związku z art. 3941 § 3 k.p.c.).