V CZ 41/08 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V CZ 41/08

POSTANOWIENIE

Dnia 9 lipca 2008 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Lech Walentynowicz (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Teresa Bielska-Sobkowicz

SSN Antoni Górski

w sprawie z wniosku W. G.

przy uczestnictwie K. S., B. K., B. J., A. J., A. P., D. T., E. K., K. K. i Gminy L.

o stwierdzenie zasiedzenia,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 9 lipca 2008 r.,

zażalenia wnioskodawcy na postanowienie Sądu Okręgowego w J. z dnia 1 kwietnia

2008 r., sygn. akt II Ca (…),

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 1 kwietnia 2008 r. Sąd Okręgowy w J. odrzucił skargę

kasacyjną wnioskodawcy W. G. od postanowienia Sądu Okręgowego z dnia 31 grudnia

2007 r. w sprawie o stwierdzenie zasiedzenia.

W uzasadnieniu postanowienia Sąd Okręgowy stwierdził, że skarga nie spełnia

wymagań przewidzianych w art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c., ponieważ we wniosku o przyjęcie

skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący lakonicznie wskazał na występujące w

sprawie zagadnienie prawne oraz że skarga jest oczywiście uzasadniona. Wniosek ten

nie zawierał jednak uzasadnienia w postaci wywodu prawnego z przytoczeniem

okoliczności, które miałyby przemawiać za przyjęciem skargi kasacyjnej do rozpoznania.

W zażaleniu na postanowienie Sądu Okręgowego w J. z dnia 1 kwietnia 2008 r.

pełnomocnik wnioskodawcy zarzucił naruszenie art. 3986 § 2 k.p.c. w związku z art. 3984

§ 1 pkt 3 k.p.c., art. 3989 § 1 pkt 1 i 4 i § 2 k.p.c. i z art. 3987 § 2 k.p.c. Wniósł o

uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu do

ponownego rozpoznania. Skarżący stwierdził, że skarga kasacyjna spełnia wymogi

formalne,

ponieważ

wnioskodawca

wskazał, „iż opiera

skargę

na

podstawie

występującego w sprawie istotnego w sprawie zagadnienia prawnego i jej oczywistości,

w związku z czym wnioskował o przyjęcie jej do rozpoznania. W kilku zdaniach

wnioskodawca uzasadnił dlaczego wnioskuje o przyjęcie skargi kasacyjnej do

rozpoznania w oparciu o przytoczone podstawy skargi kasacyjnej”.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Z analizy treści skargi kasacyjnej wniesionej przez wnioskodawcę wynika, że nie

spełnia ona wymagań określonych w przepisach dotyczących tego nadzwyczajnego

środka zaskarżenia. W szczególności jednak nie zawiera - wbrew wyraźnemu

wymaganiu określonemu w art. 3984 § 1 pkt 2 - przytoczenia podstaw kasacyjnych i ich

uzasadnienia. Wymaganie z art. 3984 § 1 pkt 2 k.p.c. obejmuje nie tylko przytoczenie

podstaw skargi kasacyjnej lecz również ich uzasadnienie tj., wskazanie, na czym,

zdaniem skarżącego, polega naruszenie prawa materialnego lub istotnych przepisów

postępowania.

Sąd Najwyższy wielokrotnie wyjaśniał, że wskazane wymaganie jest spełnione

tylko wtedy, gdy strona wskaże zarzuty naruszenia przepisów z zakresu prawa

materialnego lub procesowego, określając, które przepisy - oznaczone numerem

artykułu (paragrafu, ustępu) ustawy - zostały naruszone, na czym to naruszenie

polegało oraz jaki mogło mieć wpływ na wynik sprawy (por. np. postanowienie z dnia 11

marca 1997 r., III CKN 13/97, OSNC 1997, nr 8, poz. 114). Tymczasem w skardze

kasacyjnej

pełnomocnik

wnioskodawcy

zarzucił

„naruszenie

przepisów

prawa

materialnego dotyczącego nabywania własności nieruchomości przez zasiedzenie i

powołanych w sprawie uchwał Sądu Najwyższego, a zwłaszcza jednak przepisu art. 233

§ 1 k.p.c. przez błędną wykładnię, dalej uchybienia procesowe, przede wszystkim przez

odmowę przyznania Sądowi Rejonowemu wynikających z tego przepisu uprawnień,

jakie stosuje do siebie i powierzchowność w ogóle, a w szczególności sprzeczność

istotnych ustaleń Sądu Okręgowego z treścią zebranego w sprawie materiału, w tym

m.in. uchybienia procesowe mające wpływ na wynik sprawy, jak pominięcie istotnych

ustaleń Sądu Rejonowego, co nie pozwalało na prawidłowe ustalenie stanu faktycznego

sprawy i na wyciągniecie z niego właściwych wniosków".

Skarga kasacyjna wnioskodawcy wskazuje wprawdzie na naruszenie przepisu

art. 233 § 1 k.p.c., jednak uzasadnienie oparte jest w istocie wyłącznie na zarzutach

odnoszących się do ustaleń faktycznych i oceny dowodów. Należy także wskazać, że

przepis art. 233 § 1 k.p.c. jest jedynym przepisem powołanym w skardze kasacyjnej

wnioskodawcy.

Zgodnie z art. 3983 § 3 k.p.c., wyłączona jest możliwość oparcia skargi kasacyjnej

na zarzutach dotyczących ustalenia faktów i oceny dowodów. Powyższy przepis należy

tłumaczyć w ten sposób, że niedopuszczalne jest zarówno opieranie skargi na własnej

ocenie stanu faktycznego, jak i zarzucanie sądowi drugiej instancji przeprowadzonej

nieprawidłowo, tj. niezgodnie z dyrektywami art. 233 § 1 k.p.c., swobodnej oceny

dowodów. Skarga kasacyjna ograniczona tylko do zarzutów dotyczących ustalenia

faktów lub oceny dowodów jest zatem niedopuszczalna (por. np. postanowienie Sądu

Najwyższego z dnia 23 września 2005 r., III CSK 13/05, OSNC 2006, nr 4, poz. 76).

Stwierdzić zatem należy, że skarga kasacyjna wnioskodawcy - niezależnie od

innych przyczyn niedopuszczalności - nie spełniała wymagania określonego w art. 3984

§ 1 pkt 2 k.p.c. i dlatego podlegała odrzuceniu.

Mając powyższe na względzie, Sąd Najwyższy oddalił zażalenie na podstawie

art. 39814 k.p.c. w związku z art. 3941 § 1 i 3 k.p.c.