V CZ 41/07 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V CZ 41/07

POSTANOWIENIE

Dnia 24 maja 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Kazimierz Zawada (przewodniczący)

SSN Mirosław Bączyk

SSN Hubert Wrzeszcz (sprawozdawca)

w sprawie ze skargi B.K. i S.K.

o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu

Okręgowego w W. Wydziału Gospodarczego z dnia 8 lutego 1999 r.

w sprawie o sygn. akt [...]

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 24 maja 2007 r.,

zażalenia skarżących na postanowienie Sądu Okręgowego w W.

z dnia 13 stycznia 2006 r., sygn. akt [...],

odrzuca zażalenie.

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem Sąd Okręgowy w W. odrzucił zażalenie S.K.,

A.Ś. i B.K. na wydane przez ten sąd postanowienie z dnia 14 kwietnia 2005 r.,

którym została odrzucona skarga wymienionych osób o wznowienie postępowania

zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w. W. z dnia 8 lutego

1999 r. w sprawie sygn. akt [...], z powodu jego niedopuszczalności.

Na to postanowienie wnieśli zażalenie – sporządzone osobiści – S.K., B.K. i

A.Ś.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

W postępowaniu przed Sądem Najwyższym – zgodnie z art. 871 § 1 k.p.c. –

obowiązuje zastępstwo stron przez adwokatów lub radców prawnych. Zastępstwo

to dotyczy także czynności procesowych związanych z postępowaniem przed

Sądem Najwyższym, podejmowanych przed sądem niższej instancji.

Przepisu

przytoczonego

paragrafu

w postępowaniu o zwolnienie od kosztów

pierwszego

nie

stosuje

się

sądowych oraz o ustanowienie

adwokata lub radcy prawnego oraz gdy stroną, jej organem, jej przedstawicielem

ustawowym lub pełnomocnikiem jest sędzia, prokurator, notariusz albo profesor lub

doktor habilitowany nauk prawnych, a także gdy stroną, jej organem lub

przedstawicielem ustawowym jest adwokat, radca prawny lub radca Prokuratorii

Generalnej Skarbu Państwa.

Przepisu przytoczonego paragrafu pierwszego nie stosuje się także wtedy,

gdy zastępstwo procesowe Skarbu Państwa jest wykonywane przez Prokuratorię

Generalną Skarbu Państwa.

Z zacytowanego przepisu wynika, że przed Sądem Najwyższym obowiązuje

przymus adwokacko-radcowski, co oznacza, że strony mogą występować w tym

postępowaniu tylko reprezentowane przez adwokata lub radcę prawnego, chyba że

zachodzą wyjątki przewidziane w art. 871 § 2 i 3 k.p.c. Obowiązek zachowania

przymusu

adwokacko-radcowskiego

dotyczy

także

czynności

procesowych

związanych z postępowaniem przed Sądem Najwyższym, podejmowanych przed

sądem niższej instancji. Do tego rodzaju czynności procesowych należy m.in.

zażalenie (art. 3941 w związku z art. 395, art. 369 i art. 397 § 2 k.p.c). Zażalenie

od postanowienia sądu drugiej instancji, które zostało sporządzone osobiście przez

stronę, bez zachowania przymusu adwokacko-radcowskiego, jest niedopuszczalne

i podlega odrzuceniu (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 grudnia

2005 r., I PZ 22/05, OSNP 2006, nr 21-22, poz. 330)

W sprawie jest oczywiste, że zakwestionowane postanowienie zostało

zaskarżone zażaleniem sporządzonym przez skarżących osobiście mimo, że nie

posiadają oni zdolności do samodzielnego dokonania tej czynności procesowej.

Skarżący nie należą bowiem do żadnej z kategorii osób wymienionych w art. 87 1

§ 2 k.p.c. Wniesione przez nich zażalenie podlega zatem odrzuceniu jako

niedopuszczalne.

Z przedstawionych powodów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji

postanowienia (art. 373 w związku z art. 3941 § 3 i art. 39821 k.p.c.).