V CZ 38/08 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V CZ 38/08

POSTANOWIENIE

Dnia 19 czerwca 2008 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Henryk Pietrzkowski (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Krzysztof Strzelczyk

SSN Kazimierz Zawada

w sprawie z powództwa A. W.

przeciwko (…) Tygodnikowi Regionalnemu Spółce z o.o. w Z.

o zapłatę i ustalenie,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 19 czerwca 2008 r.,

zażalenia powódki na postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 3 kwietnia 2008 r., sygn.

akt I ACa (…),

uchyla zaskarżone postanowienie.

Uzasadnienie

Sąd Apelacyjny postanowieniem z dnia 3 kwietnia 2008 r. odrzucił zażalenie na

postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej, sporządzone i wniesione przez

pełnomocnika zawodowego powódki, stwierdzając, że zażalenie nie zawiera wniosku o

zmianę lub uchylenie zaskarżonego postanowienia (art. 370 1 w zw. z art. 397 § 2 i art.

394 § 3 k.p.c.).

Rozpoznając zażalenie zawierające zarzut naruszenia art. 394 1 § 3 k.p.c. przez

jego niezastosowanie oraz art. 3701 § 1 k.p.c. przez jego zastosowanie oraz wniosek o

uchylenie zaskarżonego postanowienia, Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

W

orzecznictwie

Sądu

Najwyższego

kwestia

odpowiedniego

stosowania

w postępowaniu zażaleniowym przepisu art. 3701 k.p.c., nie jest jednolicie rozstrzygana.

W postanowieniu z dnia 10 listopada 2005 r., III CZ 86/05 (niepubl.) Sąd Najwyższy

stwierdził, że skoro odesłanie z art. 397 § 2 k.p.c. o odpowiednim stosowaniu przepisów

dotyczących postępowania apelacyjnego odnosi się do „postępowania zażaleniowego”,

nie można rozciągać go na wymagania formalne dotyczące konstrukcji samego

zażalenia ani na skutki uchybienia tym wymaganiom, natomiast w uchwale z dnia 22

lutego 2006 r., III CZP 6/06 (OSNC 2007, nr 1, poz. 5), do której zgłoszone zostały

zastrzeżenia (glosa opubl. w Palestrze 2007, nr 3-4, s. 312) Sąd Najwyższy uznał, że

zażalenie sporządzone przez adwokata, radcę prawnego lub rzecznika patentowego,

niezawierające wskazania zaskarżonego postanowienia, wniosku o jego zmianę lub

uchylenie albo uzasadnienia (art. 394 § 3 k.p.c.), podlega odrzuceniu bez wezwania do

usunięcia tych braków (art. 3701 k.p.c. w zw. z art. 397 § 2 k.p.c.).

Rozważanie, który z poglądów zaprezentowanych w powołanych orzeczeniach

oraz wypowiedzi w doktrynie zasługuje na akceptację, stało się bezprzedmiotowe po

ogłoszeniu wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 maja 2008 r., P 18/07,

stwierdzającego, że art. 3701 k.p.c. jest niezgodny z art. 45 ust. 1 oraz art. 78

Konstytucji. Wyeliminowanie z systemu obowiązującego prawa normy szczególnej,

wyrażonej w art. 3701 k.p.c. powoduje powrót do uregulowania o charakterze ogólnym,

zawartym w art. 130 § 1 k.p.c.

Z przytoczonych względów należało orzec, jak w sentencji (art. 39815 w zw. z art.

3941 § 3 k.p.c.).