V CZ 36/06 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V CZ 36/06

POSTANOWIENIE

Dnia 26 maja 2006 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Grzegorz Misiurek (przewodniczący)

SSN Zbigniew Kwaśniewski (sprawozdawca)

SSN Barbara Myszka

w sprawie z powództwa Syndyka Masy Upadłości "R. Ltd" Spółki

z ograniczoną odpowiedzialnością w M.

przeciwko J.P. i M. P.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 26 maja 2006 r.,

zażalenia strony powodowej na postanowienie Sądu Apelacyjnego w […]

z dnia 23 stycznia 2006 r.,

uchyla zaskarżone postanowienie.

Uzasadnienie

Sąd Apelacyjny, działając na podstawie art. 3986 § 2 k.p.c., odrzucił

postanowieniem z dnia 23 stycznia 2006 r. skargę kasacyjną powodowego

Syndyka Masy Upadłości, jako wniesioną przez osobę nieuprawnioną. Sąd ten

uznał, że art. 871 § 2 k.p.c. nie ma w rozpoznawanej sprawie zastosowania,

gdyż będący Syndykiem radca prawny P. N., nie wykonujący zawodu radcy

prawnego od dnia 1 marca 2005 r., nie mógł sporządzić i wnieść skargi kasacyjnej

w imieniu powodowego Syndyka. W ocenie Sądu odwoławczego

radca

prawny P. N. nie jest bowiem stroną w niniejszej sprawie, nie

jest również

organem ani przedstawicielem ustawowym powoda, a także nie

może być

pełnomocnikiem procesowym powoda.

W zażaleniu powód zarzucił, że uzasadnienie zaskarżonego postanowienia

opiera się na „oddzieleniu radcy prawnego P. N. od funkcji syndyka”. Żalący

twierdzi, że w tym procesie powodem jest radca prawny P. N.,

a nie ma

przepisu ograniczającego bądź wyłączającego możliwość korzystania

z

uprawnień radcy prawnego z powodu pełnienia przez niego funkcji syndyka.

Skarżący zarzuca zaskarżonemu postanowieniu obrazę art. 60 pr. upadł. i art. 87 1

§ 1 k.p.c.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie jest uzasadnione.

Zgodnie z art. 871 § 1 k.p.c. przed Sądem Najwyższym obowiązuje

zastępstwo stron przez adwokatów bądź radców prawnych. Zasadniczym celem

wprowadzenia tego przepisu było umożliwienie stronom sprostania wysokim

wymaganiom

stawianym

podejmowanym

Zapewnienie

przed

przez przepisy kodeksu

Sądem

odpowiednio

Najwyższym

wysokiego

poziomu

postępowania

czynnościom

tych

cywilnego

procesowym.

czynności

wymaga

stosownych umiejętności oraz wiedzy prawniczej, których posiadaniem powinni

z założenia wyróżniać się wskazani wyżej profesjonalni pełnomocnicy, zawodowo

trudniący się świadczeniem usług prawniczych.

Wyjątek od obowiązku zachowania tzw. przymusu adwokacko-radcowskiego

wprowadza § 2 powołanego art. 871 k.p.c., stanowiąc m.in., że z obowiązku tego

zwolnieni są adwokaci i radcy prawni, gdy występują oni w sprawie jako strona,

jej organ bądź przedstawiciel ustawowy. Celem tego przepisu jest uchylenie

wobec określonych w nim osób rygoru, wynikającego z art. 87 1 § 1 k.p.c., ze

względu na ich wysokie kwalifikacje prawnicze, które gwarantują profesjonalizm

dokonywanych przez nie przed Sądem Najwyższym czynności procesowych.

W niniejszej sprawie skargę kasacyjną wniósł Syndyk Masy Upadłości,

będący jednocześnie radcą prawnym. Chociaż więc stroną postępowania jest

Syndyk (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 24 czerwca 1999 r.,

II CKN 358/00, OSNC 1999, nr 12, poz. 219), a nie działająca we własnym

imieniu konkretna osoba fizyczna, która aktualnie pełni tę funkcję, to jednak

należy mieć na uwadze cel wyjątku wprowadzonego w art. 87 1 § 2 k.p.c.

Konsekwencją tego będzie uznanie, że uprawnionym do wniesienia skargi

kasacyjnej jest również syndyk, będący prawnikiem wymienionym w powyższym

przepisie (w tym radcą prawnym). Byłoby bowiem przejawem nadmiernego

formalizmu wymaganie od takiego syndyka, który sam przecież posiada

niezbędne kwalifikacje do sporządzenia skargi kasacyjnej i może ją wnieść

jako strona, jej przedstawiciel bądź organ, aby powierzał wykonanie tego

zadania innemu radcy prawnemu bądź adwokatowi. Przyjęcie stanowiska

przeciwnego stałoby w oczywistej opozycji do celu, jakim kierował się

ustawodawca, uchylając wobec osób wymienionych w art. 871 § 2 k.p.c.

przymus adwokacko-radcowski.

Z tych przyczyn Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji, przyjmując

za podstawę rozstrzygnięcia art. 39815 § 1 k.p.c. w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c.

jz