V CZ 35/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V CZ 35/11

POSTANOWIENIE

Dnia 21 lipca 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Lech Walentynowicz (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Marta Romańska

SSN Katarzyna Tyczka-Rote

w sprawie z powództwa M. K.

przeciwko InterRisk Towarzystwu Ubezpieczeń S. A. Vienna Insurance Group

w Warszawie

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 21 lipca 2011 r.,

zażalenia sędziego M. D. na postanowienie Sądu Okręgowego

z dnia 18 lutego 2011 r.,

odrzuca zażalenie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 26 stycznia 2011 r. Sąd Okręgowy, przy

rozpoznawaniu apelacji obu stron od wyroku Sądu Rejonowego z dnia 12 sierpnia

2010 r., wytknął - na podstawie art. 40 § 1 u.s.p. - Sądowi Rejonowemu w /…/

oczywistą obrazę przepisów postępowania polegającą na naruszeniu art. 321 § 1

k.p.c. oraz art. 100 k.p.c.

Zażalenie na to postanowienie złożył sędzia Sądu Rejonowego M. D.,

jednoosobowo orzekający w rozpoznawanej sprawie.

Postanowieniem z dnia 18 lutego 2011 r. Sąd Okręgowy odrzucił zażalenie,

jako niedopuszczalne (art. 370 k.p.c. w związku z art. 3941 k.p.c.).

Postanowienie powyższe zostało zaskarżone zażaleniem przez SSR M. D.,

który zakwestionował przyjętą niemożność merytorycznej i formalnej

obrony

sędziów przed dotkliwymi skutkami wytyku.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Kwalifikacja prawna wytyku przewidzianego w art. 40 § 1 u.s.p. oraz

zastosowanie procedury z nim związanej budzi różne wątpliwości. W wyroku z dnia

15 stycznia 2009 r., K 45/07 (OTK-A 2009, nr 1, poz. 3) Trybunał Konstytucyjny

uznał, że art. 40 § 1 u.s.p. w zakresie, w jakim nie zapewnia członkowi składu

orzekającego prawa złożenia wyjaśnień do wytkniętego sądowi uchybienia, jest

niezgodny z art. 2 Konstytucji. Odnosząc się do tego orzeczenia, Sąd Najwyższy

w wyroku z dnia 2 grudnia 2010 r., I CSK 111/10 (niepubl.) stwierdził, że Trybunał

Konstytucyjny nie uchylił art. 40 § 1 u.s.p., ale dał impuls dla ustawodawcy do

podjęcia

odpowiedniej

inicjatywy

ustawodawczej,

stwarzającej

wskazane

gwarancje dla sędziów.

Udzielenie wytyku w trybie art. 40 § 1 u.s.p. następuje - według Trybunału w swoistym postępowaniu (sui generis), niebędącym postępowaniem nadzorczym

ani też nadzorem judykacyjnym. W piśmiennictwie akcentowany jest pogląd,

że

powyższe

judykacyjnym

postępowanie

a nadzorem

stanowi

formę

administracyjnym

pośrednią

i

przestrzegania prawa służącym umocnieniu prawa.

jest

między

nadzorem

instrumentem

kontroli

Udzielenie wytyku Sądowi Rejonowemu nastąpiło przy rozpoznawaniu

apelacji w sprawie cywilnej, jednakże postępowania związanego z wydaniem jego

nie można potraktować jako sprawy cywilnej w rozumieniu art. 1 k.c. oraz art. 1 i 2

k.p.c. Ani Sąd Rejonowy, ani Sędzia rozpoznający sprawę nie byli stroną

postępowania cywilnego, tylko organem orzeczniczym (członkiem tego organu). W

postępowaniu związanym z wydaniem wytyku w trybie art. 40 § 1 u.s.p. nie mają

ponadto

zastosowania

przepisy

Kodeksu

postępowania

cywilnego

(zob.

orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 9 października 2009 r., I CNP 59/09,

niepubl.).

Również art. 3941 k.p.c. nie daje uprawnienia do wniesienia zażalenia przez

SSR M. D. Należało w konsekwencji odrzucić zażalenie jako niedopuszczalne (art.

370 k.p.c w związku z art. 3941 k.p.c., art. 39821 k.p.c. i 391 § 1 k.p.c.).

jz