V CZ 35/06 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V CZ 35/06

POSTANOWIENIE

Dnia 26 maja 2006 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Grzegorz Misiurek (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Zbigniew Kwaśniewski

SSN Barbara Myszka

w sprawie z powództwa "C." Spółki Akcyjnej w Z.

przeciwko K. K., […]

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 26 maja 2006 r.,

zażalenia strony powodowej

na postanowienie Sądu Apelacyjnego w […]

z dnia 21 grudnia 2005 r.,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Sąd Apelacyjny zaskarżonym postanowieniem odrzucił apelację powódki od

wyroku Sądu Okręgowego w G. z dnia 17 listopada 2004 r. powołując się na treść

art. 16 ust. 3 ustawy z dnia 13 czerwca 1967 r. o kosztach sądowych w sprawach

cywilnych (tekst jedn.: Dz. U z 2002 r., Nr 9, poz. 88 ze zm.; dalej: „u.k.s.c.").

Wskazał przy tym, że skarżąca nie uiściła brakującej części (44.999,90 zł) wpisu od

wniesionego środka zaskarżenia w ustawowym 7-dniowym terminie. Wprawdzie

polecenie przelewu obejmujące wymienioną kwotę zostało złożone przez powódkę

w banku w ostatnim dniu terminu do uiszczenia wymaganej opłaty, tj. 11 sierpnia

2005 r., jednakże dyspozycja ta nie mogła być już w tym dniu zrealizowana.

Zgodnie bowiem z treścią umowy rachunku bankowego, łączącej powódkę z

bankiem, polecenia przelewu złożone po godzinie 13°°- jak miało to miejsce w

konkretnym stanie faktycznym - podlegały realizacji w dniu następnym.

W zażaleniu na powyższe postanowienie powódka wniosła o jego uchylenie

zarzucając Sądowi Apelacyjnemu naruszenie art. 16 ust. 3 u.k.s.c. przez jego

błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że termin do uiszczenia wpisu nie jest

zachowany w przypadku złożenia przez stronę polecenia przelewu drogą

elektroniczną i dopełnienia przez nią wszystkich czynności niezbędnych do

realizacji tej dyspozycji.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie.

Trafnie wskazała skarżąca, że - zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie Sądu

Najwyższego poglądem - w przypadku, gdy wpłata opłaty sądowej następuje

w drodze przelewu, za datę jej uiszczenia uważa się w zasadzie datę przyjęcia

polecenia przelewu przez bank, w którym zlecający przelew ma rachunek z kwotą

wystarczającą na pokrycie tej należności. U podstaw tego zapatrywania legło

założenie, że strona nie powinna ponosić ujemnych konsekwencji w sytuacji, gdy

dopełniła w terminie wszystkich czynności zmierzających do wniesienia tą drogą

wymaganej opłaty, a realizacja przelewu opóźniła się z przyczyn leżących po

stronie

banku.

W

rozpoznawanej

sprawie

jednak

tak

nie

jest.

Z

nie

kwestionowanych ustaleń Sądu Apelacyjnego wynika, że umowa rachunku

bankowego, jaka łączyła powódkę z bankiem realizującym polecenie przelewu

obejmujące wymaganą opłatę, przewidywała wykonanie tego rodzaju dyspozycji,

złożonych w formie elektronicznej po godzinie 13°°, dopiero w dniu następnym.

Powódka złożyła polecenie przelewu drogą elektroniczną w ostatnim dniu terminu

do uiszczenia wpisu po godzinie 1300. Nie można zatem uznać, że przedsięwzięła

wszystkie niezbędne działania warunkujące uiszczenie wpisu

od apelacji

w wymaganym terminie. Konstatacji tej nie sprzeciwia się fakt, iż w chwili

składania dyspozycji na rachunku powódki znajdowały się środki pozwalające

zrealizować polecenie przelewu. Okoliczność powyższa – w rozważanej tu

sytuacji - jest tylko jedną z przesłanek oceny prawidłowości wniesienia opłaty

sądowej. Właściwe wykonanie tej czynności wymaga bowiem - jak to wyjaśnił Sąd

Najwyższy

w

powołanych

w

uzasadnieniu

zaskarżonego

postanowienia

orzeczeniach (postanowieniach z dnia 30 listopada 2000 r., III CZ 111/00, nie publ.

oraz z dnia 9 sierpnia 2000 r., I CKN 820/00, nie publ.) - podjęcia przez stronę

wszelkich działań umożliwiających prawidłowe i terminowe wniesienie opłaty. Skład

orzekający pogląd ten w pełni podziela. Wbrew odmiennemu zapatrywaniu

skarżącej nie prowadzi on do nieuzasadnionego zróżnicowania sytuacji procesowej

stron w zależności od tego, czy uiszczają one opłaty znakami sądowymi, czy też w

drodze

przelewu

bankowego.

Każdy

z

tych

sposobów

wnoszenia

opłat

uregulowany jest w sposób odmienny ze względu na swoją specyfikę.

Konsekwencją wyboru przez stronę któregokolwiek z nich jest konieczność

zastosowania się do rządzących nim rygorów.

Z przytoczonych wyżej względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 394 1 § 3

w zw. z art. 39814 k.p.c. orzekł, jak w sentencji.

db