V CZ 34/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V CZ 34/11

POSTANOWIENIE

Dnia 21 lipca 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Lech Walentynowicz (przewodniczący)

SSN Marta Romańska

SSN Katarzyna Tyczka-Rote (sprawozdawca)

w sprawie ze skargi L. B.

o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem

Sądu Rejonowego z dnia 30 września 1997 r.

w sprawie z wniosku Gminy S.

przy uczestnictwie Skarbu Państwa – Wojewody Ś. w K.

o stwierdzenie nabycia własności nieruchomości przez zasiedzenie,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 21 lipca 2011 r.,

zażalenia skarżącej L. B. na postanowienie Sądu Okręgowego

z dnia 15 listopada 2010 r.,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

W dniu 30 września 1997 r. Sad Rejonowy stwierdził nabycie przez Skarb

Państwa – Kierownika Urzędu Rejonowego w B. własności nieruchomości

położonej w S. przy ul. T. […] w drodze zasiedzenia z dniem 1 maja 1982 r.

Skarżąca L. B. po raz pierwszy wniosła o wznowienie postępowania w tej

sprawie pismem z 29 lutego 2000 r. podnosząc, że nie była należycie

reprezentowana i pozbawiono ją możności działania w wyniku naruszenia

przepisów

prawa.

Sprawa

wznowieniowa

zakończyła

się

umorzeniem

postępowania postanowieniem z dnia 11 stycznia 2005 r. na podstawie art. 182 § 1

k.p.c. wobec nieprzedłożenia przez skarżącą stwierdzenia nabycia spadku po

właścicielach nieruchomości – W. i R.L.

Po raz kolejny skarżąca złożyła skargę o wznowienie postępowania

w sprawie o stwierdzenie zasiedzenia pismem z dnia 10 października 2009 r.

Również tym razem wskazała podstawę nieważności z art. 401 pkt 2 k.p.c. – brak

należytej reprezentacji i pozbawienie możliwości działania.

Druga skarga została odrzucona przez Sąd Rejonowy postanowieniem z 13

stycznia 2010 r., jako wniesiona po terminie z art. 407 § 1 k.p.c. Zażalenie

wnioskodawczyni na to postanowienie oddalił w dniu 20 kwietnia 2010 r. Sąd

Okręgowy. Skarżąca złożyła skargę kasacyjną od orzeczenia Sądu Okręgowego,

którą Sąd ten odrzucił postanowieniem z 15 listopada 2010 r. uznając ją za

niedopuszczalną w świetle art. 5191 § 1 k.p.c.

Skarżąca zażaliła się na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej.

Zarzuciła naruszenie art. 5191 § 1 k.p.c. i wniosła o uchylenie tego orzeczenia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Powołany przez skarżąca art. 5191 § 1 k.p.c. wprowadza zaskarżalność

skargą kasacyjną postanowień sądu drugiej instancji rozstrzygających co do istoty

sprawy oraz postanowień w przedmiocie odrzucenia wniosku i umorzenia

postępowania kończących postępowanie w sprawie, wydanych w określonych

kategoriach spraw rozpatrywanych w postępowaniu nieprocesowym, w tym spraw

z zakresu prawa rzeczowego. Przepis ten, jak słusznie zauważa skarżąca jest

nieprocesowym odpowiednikiem art. 3981§ 1 k.p.c. Zgodnie z utrwalonym

poglądem (por. np. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 28 czerwca 2001 r.,

I CZ 94/01, OSNC 2002/3/34 i z dnia 15 października 2001 r., V CKN 357/01,

OSNC

2002/7-8/92)

postanowienie

o

odrzuceniu

skargi

o

wznowienie

postępowania nie może być utożsamiane z postanowieniem w przedmiocie

odrzucenia pozwu ani też wniosku w postępowaniu nieprocesowym. Są to odrębne,

zindywidualizowane

żądania

procesowe;

wniosek

inicjuje

postępowanie

nieprocesowe, natomiast skarga o wznowienie ma charakter szczególnego środka

zaskarżenia. Niedopuszczalne jest posłużenie się w tej sytuacji analogią, ponieważ

nie występuje luka w prawie procesowym.

W konsekwencji skarga kasacyjna skarżącej prawidłowo została odrzucona

przez Sąd Okręgowy jako niedopuszczalna. Zażalenie kwestionujące trafność

tego postanowienia podlegało oddaleniu na podstawie art. 394 1 § 3 k.p.c. w zw.

z art. 39814 k.p.c.