V CZ 34/09 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V CZ 34/09

POSTANOWIENIE

Dnia 9 września 2009 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Lech Walentynowicz (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Barbara Myszka

SSN Krzysztof Pietrzykowski

w sprawie z powództwa J.Z.

przeciwko Skarbowi Państwa – Naczelnikowi Urzędu Skarbowego […]

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym

w Izbie Cywilnej w dniu 9 września 2009 r.,

zażalenia powódki

na postanowienie zawarte w wyroku Sądu Okręgowego w G.

z dnia 13 maja 2009 r., sygn. akt [...],

1) odrzuca zażalenie na orzeczenie o kosztach sądowych;

2) oddala zażalenie na orzeczenie o kosztach procesu;

3) zasądza

od

powódki

na

rzecz

Skarbu

Państwa

–

Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa kwotę 450 zł

(czterysta

pięćdziesiąt)

tytułem

postępowania zażaleniowego.

zwrotu

kosztów

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 13 maja 2009 r. Sąd Okręgowy w G. zmienił zaskarżony

wyrok Sądu Rejonowego w R. o tyle, że datę płatności ustawowych odsetek od

zasądzonej kwoty określił na dzień 1 września 2007 r., oddalając apelację

pozwanego Skarbu Państwa w części pozostałej. Zasądził również od powódki na

rzecz pozwanego kwotę 1.494 zł tytułem zwrotu kosztów procesu oraz nakazał

pobrać od powódki na rzecz Skarbu Państwa (Sądu Rejonowego w R.) kwotę 3.345

zł tytułem nieuiszczonej opłaty od apelacji.

W zażaleniu powódka zakwestionowała orzeczenie o kosztach procesu

i o kosztach sądowych, podnosząc zarzut naruszenia art. 100 i 102 k.p.c.

Z treści zażalenia wynika, że skarżąca uważa za niesłuszne obciążenie jej

kosztami sądowymi oraz domaga się rozliczenia kosztów „według ostatecznego

wyniku sprawy”.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie na orzeczenie o kosztach sądowych jest niedopuszczalne

i podlega odrzuceniu (art. 373 k.p.c. w związku z art. 394 1 § 3 k.p.c. i art. 39821

k.p.c.). Wskazuje na to jednoznaczna treść art. 3941 k.p.c., również po nowelizacji

dokonanej ustawą z dnia 19 marca 2009 r. o zmianie ustawy – Kodeks

postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 69, poz. 592). Skarżący nie rozróżnia kosztów

sądowych, uregulowanych ustawą z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych

w sprawach cywilnych (Dz. U. Nr 167, poz. 1398 ze zm.), od kosztów procesu,

uregulowanych w Kodeksie postępowania cywilnego. Powołane w zarządzeniu

przepisy (art. 100 i 102 k.p.c.) nie dotyczą kosztów sądowych, do których odnosi się

– w ramach przedstawionego żądania – art. 113 ust. 4 ustawy o kosztach

sądowych w sprawach cywilnych. Istotne jest jednak to, że art. 394 1 k.p.c. nie

uprawnia strony do złożenia zażalenia na orzeczenie sądu drugiej instancji

w przedmiocie kosztów sądowych, w ramach administracyjnoprawnej relacji między

stroną a Skarbem Państwa (budżetem). Regulacja taka jest zgodna z przepisami

konstytucyjnymi (zob. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 31 marca 2009 r.,

SK 19/08, Dz. U. z 2009 r. Nr 58, poz. 486).

Po nowelizacji, która weszła w życie dnia 22 maja 2009 r., przysługuje

natomiast zażalenie na postanowienie sądu drugiej instancji co do kosztów

procesu, które nie były przedmiotem rozstrzygnięcia sądu pierwszej instancji

(art. 3941 § 1 pkt 2 k.p.c.).

Powódka zaskarżyła orzeczenie o kosztach procesu z dnia 13 maja 2009 r.,

ale zażalenie wpłynęło 10 czerwca 2009 r. i jest ono dopuszczalne, jako zgodne ze

stanem prawnym obowiązującym po 22 maja 2009 r. Ustawa nowelizująca z dnia

19 marca 2009 r. nie zawiera przepisów przejściowych, zatem obowiązuje tu

zasada natychmiastowej skuteczności przepisów procesowych (zob. art. XV i XVI

przep. wpr. k.p.c.). Powódka zachowała też termin do złożenia zażalenia (art. 387

§ 1 i 3 k.p.c. oraz art. 394 § 2 k.p.c. w związku z art. 3941 § 3 k.p.c.).

Rozpoznając merytorycznie zażalenie powódki na orzeczenie o kosztach

procesu należy stwierdzić, że jest ono oczywiście bezzasadne. Sąd Okręgowy

bardzo starannie rozliczył koszty postępowania apelacyjnego według wyniku tego

postępowania, przy uwzględnieniu, że strona apelująca (pozwany Skarb Państwa)

wygrała to postępowanie w 91,5%. Należy podkreślić, że Sąd Okręgowy rozliczył

koszty postępowania apelacyjnego na podstawie art. 100 zd. pierwsze k.p.c.

w sposób korzystny dla powódki mimo, iż był uprawniony obciążyć ją wszystkimi

kosztami (zob. art. 100 zd. drugie k.p.c.). Pogląd powódki, zgodnie z którym

o kosztach postępowania apelacyjnego nie decyduje wynik tego postępowania, lecz

wynik postępowania pierwszoinstancyjnego, jest oczywiście błędny.

Z przedstawionych przyczyn należało oddalić zażalenie na orzeczenie

o kosztach procesu (art. 39814 k.p.c. w związku z art. 3941 § 3 k.p.c.).

Na rzecz pozwanego Skarbu Państwa zasądzono zwrot poniesionych

kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu zażaleniowym. Uprawnioną do

otrzymania tych kosztów jest de lege lata Prokuratoria Generalna Skarbu Państwa

(art. 98 i 108 § 1 k.p.c. oraz art. 11 ust. 3 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r.

o Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa – Dz. U. Nr 169, poz. 1417 ze zm.).