V CZ 34/07 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V CZ 34/07

POSTANOWIENIE

Dnia 15 maja 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Gerard Bieniek (przewodniczący)

SSN Teresa Bielska-Sobkowicz

SSN Grzegorz Misiurek (sprawozdawca)

w sprawie z powództwa J.G.

przeciwko A.G., Z.G. i M.P.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 15 maja 2007 r.,

zażalenia pozwanych na postanowienie Sądu Apelacyjnego

z dnia 12 stycznia 2007 r., sygn. akt [...],

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Sąd Apelacyjny postanowieniem z dnia 12 stycznia 2007 r. odrzucił skargę

kasacyjną wniesioną przez pozwanych A.G., Z.G. i M.P. od wyroku tegoż Sądu z

dnia 29 września 2006 r. W uzasadnieniu wskazał, że skarga pozwanej A.G. nie

została należycie opłacona (opłatą podstawową). Pozwane Z.G. i M.P. nie złożyły

natomiast

wniosku

o

doręczenie

wyroku

sądu

drugiej

instancji

wraz

z

uzasadnieniem.

Sąd II instancji odrzucając skargę kasacyjną pozwanej A.G. powołał się na

stanowisko Sądu Najwyższego wyrażone w postanowieniu z dnia 30 maja 2006 r.

w sprawie l CZ 23/06 (nie publ.) zgodnie z którym, pojęcie opłaty w wysokości stałej

obejmuje nie tylko opłatę stałą w rozumieniu ustawy o kosztach sądowych w

sprawach cywilnych, lecz także opłatę podstawową, której wysokość jest stała.

Postanowienie

powyższe

zaskarżyła

zażaleniem

pozwana

A.G.

Kwestionując zasadność odrzucenia wniesionej przez nią skargi kasacyjnej

zarzuciła Sądowi Apelacyjnemu naruszenie prawa procesowego poprzez błędne

zastosowanie art. 1302 § 3 k.p.c. Podniosła, że skarga kasacyjna sporządzona

przez trzech współuczestników materialnych, z których tylko jeden został zwolniony

od kosztów sądowych w całości, nie podlega opłacie podstawowej.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie.

Z

przyjętych

za

podstawę

zaskarżonego

postanowienia

i

nie

kwestionowanych ustaleń faktycznych wynika, że Z.G. oraz M.P. nie złożyły

wniosku o doręczenie wyroku Sądu drugiej instancji wraz z uzasadnieniem. Nie

mogły więc one skorzystać z możliwości skutecznego zaskarżenia tego orzeczenia

skargą kasacyjną (art. 3985 § 1 k.p.c.). Wbrew sugestiom skarżącej, kwestia czy

pozwane te korzystały ze zwolnienia od kosztów, czy też zwolnienie im takie nie

przysługiwało, nie ma zatem w sprawie znaczenia.

Pozwana A.G. została zwolniona przez sąd od kosztów sądowych w całości.

Prawidłowo więc Sąd Apelacyjny uznał - wskazując na treść przepisów art. 14 ust.

2 w zw. z art. 3 ust. 2 i art. 100 ust. 2 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach

sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. Nr 167, poz. 1398 ze zm.) w brzmieniu

obowiązującym w dacie podjęcia kwestionowanego rozstrzygnięcia - że pozwana

A.G. wnosząc skargę kasacyjną obowiązana była uiścić opłatę podstawową.

Pogląd ten znajduje wsparcie w dotychczasowym stanowisku judykatury, które

skład orzekający podziela (por. -poza orzeczeniem powołanym przez Sąd drugiej

instancji - uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 21 listopada 2006 r., III CZP 109/06,

nie publ.; uzasadnienie uchwały Sądu Najwyższego z dnia 26 września 2006 r., II

UZP 11/06, „Biuletyn SN" 2006, nr 9, s. 15).

Z przytoczonych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 398 14 k.p.c.

w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c. orzekł, jak w sentencji.