V CZ 34/06 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V CZ 34/06

POSTANOWIENIE

Dnia 26 maja 2006 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Grzegorz Misiurek (przewodniczący)

SSN Zbigniew Kwaśniewski

SSN Barbara Myszka (sprawozdawca)

w sprawie ze skargi S. G.

o wznowienie postępowania

zakończonego prawomocnym postanowieniem

Sądu Okręgowego w B. z dnia 8 grudnia 2000 r., wydanym

w sprawie z wniosku S. G.

przy uczestnictwie […]

o rozgraniczenie,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 26 maja 2006 r.,

zażalenia skarżącego S. G. na postanowienie Sądu Okręgowego w B.

z dnia 19 stycznia 2006 r.,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 19 stycznia 2006 r. Sąd Okręgowy odrzucił skargę S.

G. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem tego

Sądu z dnia 8 grudnia 2000 r., wydanym w sprawie z wniosku S. G. przy

uczestnictwie […] o rozgraniczenie, przyjmując za podstawę rozstrzygnięcia

następujące ustalenia i wnioski.

S. G. w skardze wniesionej z powołaniem się na podstawy określone w art.

403 § 1 pkt 1 i 2 w związku z art. 404 k.p.c. twierdził, że Sąd Rejonowy w C. –

wydając w dniu 5 maja 2000 r. postanowienie o rozgraniczeniu – oparł się na opinii

biegłego W. S. i dołączonej do niej mapie. Mapa ta nie ma natomiast, zdaniem

skarżącego, cech dokumentu urzędowego. Sąd Rejonowy w C. wyrokiem z dnia 24

maja 2002 r. uniewinnił wprawdzie W. S. od zarzutu sfałszowania mapy

i posłużenia się nią w postępowaniu rozgraniczeniowym, jednak wyrok ten został

przez Sąd Okręgowy w B. uchylony, a sprawa przekazana do ponownego

rozpoznania. Sąd Rejonowy zwrócił akta prokuratorowi, który postanowieniem z

dnia 30 listopada 2004 r. zawiesił postępowanie ze względu na zły stan zdrowia

oskarżonego. Wskazując na przytoczone okoliczności skarżący wywodził, że

wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem z dnia 8

grudnia 2000 r., oddalającym apelację od postanowienia Sądu Rejonowego z dnia

5 maja 2000 r., jest konieczne w szczególności dla zachowania terminów

określonych w art. 407 i art. 408 k.p.c.

Skarżący powołał się na podstawy określone w art. 403 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c.,

jednak z uzasadnienia skargi wynika – stwierdził Sąd Okręgowy – że w istocie

skarżącemu chodzi o oparcie orzeczenia na dokumencie przerobionym, czyli

o podstawę z art. 403 § 1 pkt 1 k.p.c. Jakkolwiek przerobienie dokumentu stanowi

z reguły czyn karalny, do wskazanej przez skarżącego podstawy wznowienia –

zdaniem Sądu Okręgowego – nie stosuje się art. 404 k.p.c., który uzależnia

dopuszczalność

wznowienia

od

uprzedniego

ustalenia

czynu

karalnego

prawomocnym wyrokiem skazującym. Skarga o wznowienie postępowania powinna

być zatem wniesiona w terminie trzymiesięcznym od dnia, w którym strona

dowiedziała się o podstawie wznowienia (art. 407 § 1 k.p.c.).

Z akt sprawy karnej Sądu Rejonowego w C. oraz akt Prokuratury Rejonowej

w C. wynika – stwierdził Sąd Okręgowy – że w dniu 16 grudnia 2000 r. S. G. złożył

zawiadomienie o przestępstwie sfałszowania mapy przez biegłego W. S. i

posłużenia się nią w postępowaniu o rozgraniczenie, wobec czego od tego dnia

należy liczyć bieg trzymiesięcznego terminu do wniesienia skargi o wznowienie

postępowania. Gdyby jednak przyjąć, że skarżący – składając zawiadomienie o

przestępstwie jedynie przypuszczał, iż dokument został przerobiony – termin do

wniesienia skargi o wznowienie postępowania należałoby liczyć najpóźniej od dnia

30 czerwca 2004 r., w którym skarżący zapoznał się z opinią biegłego grafologa M.

S. Skarga o wznowienie postępowania została natomiast wniesiona w dniu

9 marca 2005 r.

Gdyby z kolei przyjąć, że podstawą wznowienia postępowania może być

również art. 403 § 1 pkt 2 k.p.c., do którego ma zastosowanie art. 404 k.p.c.,

należałoby – zdaniem Sądu Okręgowego – uznać dopuszczalność wznowienia ze

względu na niepewność co do dalszego przebiegu postępowania, jednak i w tym

wypadku termin do wniesienia skargi biegłby najpóźniej od dnia 30 czerwca 2004 r.

Z tych względów Sąd Okręgowy odrzucił skargę, uznając, że została ona

wniesiona po upływie przepisanego terminu (art. 410 § 1 w związku z art. 13 § 2

k.p.c.).

W zażaleniu S. G. wniósł o uchylenie postanowienia odrzucającego skargę,

zarzucając, że Sąd Okręgowy nie uwzględnił stanu długotrwałej niemożności

działania spowodowanej pozbawieniem go w czasie od 11 grudnia 2001 r. do 26

maja 2004 r. praw pokrzywdzonego, a także działań podejmowanych po

przywróceniu mu w dniu 26 maja 2004 r. prawa do udziału w postępowaniu.

Podniósł, że w ostatniej dekadzie stycznia 2005 r. uzyskał od prokuratora

informację o zamiarze poddania oskarżonego W. S. ponownym badaniom

lekarskim oraz że po uzyskaniu tej informacji sporządził skargę o wznowienie

postępowania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Rozpoznając zażalenie na postanowienie sądu drugiej instancji odrzucające

skargę o wznowienie postępowania, jako wniesioną po upływie terminu, Sąd

Najwyższy bada jedynie czy skarga została rzeczywiście wniesiona po upływie

przepisanego terminu. Usuwają się natomiast spod oceny Sądu Najwyższego

twierdzenia i wywody odnoszące się do innych kwestii, w tym – co oczywiste – do

samej zasadności wznowienia.

Z niekwestionowanych ustaleń Sądu Okręgowego wynika, że w dniu

16 grudnia 2000 r. żalący złożył zawiadomienie o przestępstwie sfałszowania

przez

biegłego

W.

S. mapy

ewidencyjnej

przedstawionej

w

sprawie

o rozgraniczenie, a w dniu 30 czerwca 2004 r. zapoznał się z opinią biegłego

grafologa M. S., po sporządzeniu której prokurator przedstawił W. S. zarzut

poświadczenia nieprawdy.

Rację ma zatem Sąd Okręgowy przyjmując, że żalący już w dniu 16 grudnia

2000 r. powziął wiadomość o zarzucanym przerobieniu dokumentu, a dodatkowo

w dniu 30 czerwca 2004 r. zapoznał się z opinią biegłego grafologa wydaną

w związku z podnoszonym przez niego zarzutem. Skoro zatem żalący żądał

wznowienia na tej podstawie, że postanowienie Sądu Okręgowego z dnia 8 grudnia

2000 r. zostało oparte na mapie przerobionej przez biegłego W. S., powinien

wnieść skargę o wznowienie najpóźniej w terminie trzymiesięcznym od dnia 30

czerwca 2004 r. Bez znaczenia dla tej oceny muszą pozostać twierdzenia żalącego

dotyczące pozbawienia go praw strony w postępowaniu karnym, skoro miało to

miejsce w okresie przed dniem 30 czerwca 2004 r.

Prawidłowo zatem Sąd Okręgowy odrzucił skargę o wznowienie jako złożoną

po upływie przepisanego terminu.

Z powyższych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 39814 w związku

z art. 3941 § 3 k.p.c. zażalenie oddalił.

db