V CZ 31/08 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V CZ 31/08

POSTANOWIENIE

Dnia 11 czerwca 2008 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Marian Kocon (przewodniczący)

SSN Teresa Bielska-Sobkowicz

SSN Jan Górowski (sprawozdawca)

w sprawie z powództwa A. M.

przeciwko M. K., M. K. oraz Gminie W.

o ustalenie,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 11 czerwca 2008 r.,

zażalenia powódki na postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 12 marca 2008 r., sygn.

akt I ACa (…),

oddala zażalenie i przyznaje od Skarbu Państwa - Sądu Apelacyjnego na rzecz

adwokata D. K. - Kancelaria Adwokacka ul. W. w W. kwotę 1800 (jeden tysiąc

osiemset) złotych z 22 % podatku od towarów i usług, tytułem nieopłaconej

pomocy prawnej udzielonej powódce z urzędu w postępowaniu zażaleniowym.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 12 marca 2008 r. Sąd Apelacyjny odrzucił apelację

powódki wobec jej nienależytego opłacenia, tj. nieuiszczenia od tego środka

odwoławczego opłaty podstawowej.

W zażaleniu powódka zarzucając obrazę art. 93 k.p.c., art. 130 § 1 k.p.c. oraz art.

373 zd. 2 k.p.c., a także art. 6 oraz art. 13 Konwencji o ochronie praw człowieka i

podstawowych wolności z dnia 4 listopada 1950 r (Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284 ze

zm.) oraz art. 45 Konstytucji wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Na wstępie trzeba zauważyć, że pełnomocnik powódki otrzymał wyrok z dnia 20

grudnia 2007 r. Sądu pierwszej instancji wraz z uzasadnieniem w dniu 9 stycznia 2008 r.

Imieniem powódki wniósł apelację, która wpłynęła na Biuro Podawcze Sądu

Okręgowego w W. w dniu 22 stycznia 2008 r. Powódka natomiast w otwartym terminie

do wniesienia tego środka odwoławczego, bo w dniu 23 stycznia 2008 r. wniosła pismo

procesowe zatytułowane „załącznik do apelacji powódki” W tym uzupełnieniu z

odwołaniem się do wniesionego przez jej pełnomocnika tego środka odwoławczego

skarżąca podtrzymała swoje roszczenie i wniosła jak dotychczas. Poza tym podniosła

zarzuty dotyczące prawa materialnego, wskazując jej zdaniem naruszone przepisy, oraz

ich uzasadnienie.

Pierwszym i podstawowym zarzutem skarżącej było twierdzenie, że Sąd

Apelacyjny zignorował i całkowicie pominął fakt, że oprócz podlegającej odrzuceniu a

limine apelacji jej pełnomocnika z dnia 22 stycznia 2008 r., powódka osobiście w dniu 23

stycznia 2008 r. wniosła ten środek odwoławczy i w związku z tym powinna być

wezwana o uzupełnienie jego braków fiskalnych i formalnych. Należało zatem zbadać

charakter tego pisma zatytułowanego „załącznik do apelacji powódki od wyroku Sądu

Okręgowego Wydział I Cywilny z dnia 20 grudnia 2007 r. sygn. akt: I C (…).” Nie budzi

wątpliwości zapatrywanie, że niewłaściwe oznaczenie, pisma nie stanowi przeszkody do

nadania mu biegu i rozpoznania w trybie właściwym. O charakterze pisma decyduje

bowiem nie jego tytuł, lecz treść – co jednak nie oznacza, że omawiany zarzut był

uzasadniony.

Z pierwszego zdania pisma powódki wynika, że stanowi ono nie odrębny środek

odwoławczy, lecz uzupełnienie apelacji złożonej przez jej pełnomocnika. W załączniku

tym skarżąca nie odwołała, ani też nie zastąpiła wniesionego przez adwokata środka

odwoławczego własnym, a jedynie go „poszerzyła” o dodatkowe zarzuty materialne. W

związku z tym trzeba podkreślić, że można je podnieść nie tylko w apelacji, ale i po

terminie do jej wniesienia, a nawet na rozprawie apelacyjnej, albowiem sąd drugiej

instancji z urzędu stosuje prawo materialne (por. uchwałę siedmiu sędziów Sądu

Najwyższego z dnia 31 stycznia 2008 r., III CZP 49/07, Biuletyn SN 2008, nr 1, s. 13).

Skoro więc pismo powódki nie stanowiło apelacji, to dalsze zarzuty nie mogły być

już uzasadnione, gdyż opierały się na błędnym założeniu, że stanowiło ono odrębny

środek odwoławczy. Na marginesie można jednak zauważyć, że Sąd Najwyższy już

wyjaśnił, że jeżeli strona korzysta nieprawidłowo z przysługującego jej prawa do

zaskarżenia orzeczenia sądowego i skutek tego spotyka się z uzasadnionym

odrzuceniem wniesionego środka odwoławczego, to nie może skutecznie odwoływać do

art. 45 Konstytucji ani do art. 6 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych

wolności dla wykazania, że została pozbawiona możliwości sprawiedliwego rozpatrzenia

jej sprawy (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 21 marca 2000 r., II CKN

713/00, LEX 51983).

Z tych względów zażalenie uległo oddaleniu (art. 3941 § 3 w zw. z art. 39814

k.p.c.).