V CZ 31/07 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V CZ 31/07

POSTANOWIENIE

Dnia 18 kwietnia 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Gerard Bieniek (przewodniczący)

SSN Hubert Wrzeszcz

SSA Marta Romańska (sprawozdawca)

w sprawie z powództwa Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych z

siedzibą w W. - Biuro Terenowe Funduszu Gwarantowanych Świadczeń

Pracowniczych w W.

przeciwko J. T.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 18 kwietnia 2007 r.,

zażalenia pozwanego na postanowienie Sądu Apelacyjnego […]

z dnia 5 stycznia 2007 r.,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z 5 stycznia 2007 r. Sąd Apelacyjny odrzucił skargę

kasacyjną Jacka Tomaszewskiego, pozwanego w sprawie z powództwa Funduszu

Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych o zapłatę kwoty 32.000 zł. Sąd

Apelacyjny wskazał, że o niedopuszczalności środka zaskarżenia zadecydowała

wartość jego przedmiotu (art. 3986 § 2 k.p.c.).

W zażaleniu na postanowienie z 5 stycznia 2007 r. pozwany zarzucił, że

zostało ono wydane z naruszeniem art. 3982 § 2 k.p.c. oraz art. 476 § 1 pkt 2 k.p.c.

poprzez wadliwą ocenę charakteru sprawy, w której zgłoszona została skarga

kasacyjna i pominięcie tej okoliczności, że ma ona charakter sprawy z zakresu

prawa pracy. Roszczenie powoda nie wynika wprawdzie ze stosunku pracy, ale do

tego stosunku prawnego stosuje się przepisy prawa pracy, bowiem art. 10 ust. 2

ustawy z 29 grudnia 1993 r. o ochronie roszczeń pracowniczych w razie

niewypłacalności pracodawcy (Dz. U. z 1994 r., nr 1, poz. 1 ze zm.) stanowi, że

przy dochodzeniu zwrotu wypłaconych świadczeń roszczenia Funduszu korzystają

z takiej samej ochrony prawnej, jaką odrębne przepisy przewidują dla należności za

pracę.

Pozwany wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Graniczną dla dopuszczalności skargi kasacyjnej wartością przedmiotu

zaskarżenia w sprawach cywilnych jest 50.000 zł, a w sprawach z zakresu prawa

pracy – 10.000 zł (art. 3982 § 1 k.p.c.).

Procesowa definicja „sprawy z zakresu prawa pracy” sformułowana została

w art. 476 § 1 k.p.c. Zgodnie z brzmieniem pkt 2 § 1 art. 476 k.p.c. sprawą o takim

charakterze jest sprawa o roszczenia z innych stosunków prawnych niż stosunek

pracy, do których to stosunków prawnych, z mocy odrębnych przepisów, stosuje się

przepisy prawa pracy.

W sprawie będącej przedmiotem oceny powód - Fundusz Gwarantowanych

Świadczeń Pracowniczych dochodził od pozwanego roszczenia znajdującego

podstawę w art. 10 ust. 1 ustawy z 29 grudnia 1993 r. o ochronie roszczeń

pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy. Obowiązek zwrotu przez

pracodawcę (masę upadłości) wypłaconych przez Fundusz świadczeń powstaje z

mocy ustawy (art. 10 ust. 1 ustawy) i jest następstwem przejścia z mocy prawa na

Fundusz zaspokojonych roszczeń pracowniczych. Przy ich dochodzeniu Fundusz

korzysta z takiej samej ochrony, z jakiej korzystają należności za pracę (art. 10 ust.

2 ustawy). Przysługujące Funduszowi roszczenie regresowe ma jednak charakter

cywilnoprawny (regres ustawowy), a spory dotyczące zwrotu wypłaconych przez

Fundusz świadczeń, w tym i spory, dla których podstawę stanowi przewidziane w

ust. 3 art. 10 ustawy uprawnienie Funduszu do określenia warunków zwrotu

wypłaconych świadczeń, odstąpienia od dochodzenia ich zwrotu należą do sądów

powszechnych i rozpoznawane są w postępowaniu cywilnym zwykłym, nie zaś w

postępowaniu odrębnym, stworzonym dla spraw z zakresu prawa pracy (por. też

wyrok SN z 5 lutego 2002 r., II CKN 895/99, LEX nr 54349).

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 394 1 k.p.c. i art. 39814 k.p.c.,

orzeczono jak w sentencji.

jc