Legislator Case Law & Legislation
DE FR IT EN
Analyze in Legislator
V CZ 30/07 AI generated

V CZ 30/07 · Sąd Najwyższy

Case Number V CZ 30/07
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome postanowienie
Open official source Machine-readable Markdown (.md)

Legislator summary

AI generated

W zażaleniu pozwany, zrzucając naruszenie art. 233 § 1 k.p.c., art. 102 ust. 1 i 2 ustawy o kosztach sądowych, art. 113 k.p.c., art. 6 Konwencji o ochronie praw

Legislator headnote

AI generated

art. 3981 § 1 k.p.c, art. 233 § 1 k.p.c, art. 113 k.p.c, art. 77 ust. 2 Konstytucji, art. 3941 § 2 k.p.c, art. 78 Konstytucji; V CZ 30/07 · Sąd Najwyższy: 233 § 1 k.p.c., art. 102 ust. 1 i 2 ustawy o kosztach sądowych, art. 113 k.p.c., art. 6 Konwencji o ochronie praw

Keywords

AI generated
art. 3981 § 1 k.p.c art. 233 § 1 k.p.c art. 113 k.p.c art. 77 ust. 2 Konstytucji art. 3941 § 2 k.p.c art. 78 Konstytucji

Cited Legislation

AI generated
art. 3981 § 1 k.p.c
podlegających zaskarżeniu skargą kasacyjną (art. 3981 § 1 k.p.c.).
art. 233 § 1 k.p.c
W zażaleniu pozwany, zrzucając naruszenie art. 233 § 1 k.p.c., art.
art. 113 k.p.c
1 i 2 ustawy o kosztach sądowych, art. 113 k.p.c., art.
art. 77 ust. 2 Konstytucji
z art. 77 ust. 2 Konstytucji (por.
art. 3941 § 2 k.p.c
– w myśl art. 3941 § 2 k.p.c.
art. 78 Konstytucji
rozpoznania sprawy (art. 78 Konstytucji).
art. 3941 § 3 k.p.c
39814 w związku z art. 3941 § 3 k.p.c.).

Cited Case Law

AI generated
III CZP 49/00
Uchwała składu siedmiu sędziów z dnia 17 stycznia 2001 r., III CZP 49/00 Przewodniczący Prezes SN Tadeusz Ereciński Sędziowie SN: Jacek Gudowski (sprawozdawca), Krzysztof Kołakowski, Iwona Koper, Marek Sychowicz (współsprawozdawca), Tadeusz Wiśniewski, Mirosława Wysocka Sąd Najwyższy przy udziale Prokuratora Prokuratury Krajowej Jana Szewczyka, ze skargi Mariusza P. o wznowienie postępowania w sprawie z powództwa Zakładów Porcelany „Ć.” w Ć. przeciwko Mariuszowi P. o zapłatę, po rozpoznaniu na posiedzeniu jawnym dnia 17 stycznia 2001 r. zagadnienia prawnego przedstawionego przez Sąd Najwyższy postanowieniem z dnia 14 listopada 2000 r., „Czy Sąd Najwyższy na podstawie art. 393 k.p.c. (w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 lipca 2000 r.) może odmówić przyjęcia kasacji do rozpoznania, jeżeli zaskarżone orzeczenie sądu drugiej instancji wydane zostało w okresie do dnia 30 czerwca 2000 r. ?” podjął następującą uchwałę i nadał jej moc zasady prawnej:

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt V CZ 30/07

POSTANOWIENIE

Dnia 18 kwietnia 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Gerard Bieniek (przewodniczący)

SSN Hubert Wrzeszcz (sprawozdawca)

SSA Marta Romańska

w sprawie z powództwa A. R.

przeciwko R. K.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 18 kwietnia 2007 r.,

zażalenia pozwanego na postanowienie Sądu Okręgowego w O.

z dnia 7 grudnia 2006 r.,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem Sąd Okręgowy w O. odrzucił skargę

kasacyjną pozwanego jako niedopuszczalną.

Z

uzasadnienia

tego

orzeczenia

wynika,

że

pozwany

wniósł

na

postanowienie Sądu Okręgowego z dnia 7 listopada 2006 r., oddalające jego

zażalenie na postanowienie Sądu Rejonowego o odmowie zwolnienia od wpisu od

apelacji, środek zaskarżenia nazwany zażaleniem kasacyjnym. Sąd Okręgowy

potraktował ten środek zaskarżenia jako skargę kasacyjną i odrzucił ją, ponieważ

postanowienie, od którego została ona wniesiona, nie należy do kategorii orzeczeń

podlegających zaskarżeniu skargą kasacyjną (art. 3981 § 1 k.p.c.).

W zażaleniu pozwany, zrzucając naruszenie art. 233 § 1 k.p.c., art. 102 ust.

1 i 2 ustawy o kosztach sądowych, art. 113 k.p.c., art. 6 Konwencji o ochronie praw

człowieka i podstawowych wolności oraz art. 45 w związku z art. 77 ust. 2

Konstytucji, wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3981 § 1 k.p.c. skarga kasacyjna przysługuje stronie od

wydanego przez sąd drugiej instancji prawomocnego wyroku lub postanowienia

w przedmiocie odrzucenia pozwu albo umorzenia postępowania kończących

postępowanie w sprawie. Zaskarżone postanowienie nie należy do żadnej

z kategorii postanowień wymienionych w przytoczonym przepisie. Nie podlega

zatem – jak trafnie uznał Sąd Okręgowy– zaskarżeniu skargą kasacyjną. Od tego

postanowienia

nie przysługuje

również zażalenie

do

Sądu

Najwyższego.

Postanowienia wydane przez sąd drugiej instancji w wyniku rozpoznania zażalenia

– w myśl art. 3941 § 2 k.p.c. – nie podlegają bowiem zaskarżaniu zażaleniem.

W konsekwencji podniesione w zażaleniu zarzuty, które zmierzają do podważenia

zasadności odmowy zwolnienia skarżącego od opłaty od apelacji, nie mogą być

przedmiotem kontroli Sądu Najwyższego.

Wniosek pozwanego o zwolnienie od opłaty od apelacji został rozpoznany

z zachowaniem

zagwarantowanego

w

Konstytucji

dwuinstancyjnego

trybu

rozpoznania sprawy (art. 78 Konstytucji). Nie można zatem podzielić zarzutu

skarżącego, że wyłączenie dopuszczalności zaskarżenia zakwestionowanego

postanowienia skargą kasacyjną bądź zażaleniem do Sądu Najwyższego narusza

art. 6 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności oraz art. 45

w zw. z art. 77 ust. 2 Konstytucji (por. uchwałą składu siedmiu sędziów Sądu

Najwyższego z dnia 17 stycznia 2001 r., III CZP 49/00, OSNC 2001, nr 4, poz. 43).

Z przedstawionych powodów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji

(art. 39814 w związku z art. 3941 § 3 k.p.c.).

jz