V CZ 29/12 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V CZ 29/12

POSTANOWIENIE

Dnia 9 sierpnia 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Antoni Górski (przewodniczący)

SSN Jan Górowski

SSN Anna Owczarek (sprawozdawca)

w sprawie z wniosku Miejskiej Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych

w B.

przy uczestnictwie J. M.

o zastosowanie obowiązku poddania się leczeniu odwykowemu,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 9 sierpnia 2012 r.,

zażalenia uczestnika postępowania na postanowienie Sądu Okręgowego

z dnia 23 września 2011 r.,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Sąd Okręgowy, jako sąd drugiej instancji, postanowieniem z dnia 23

września 2011 r. odrzucił apelację uczestnika postępowania J. M. wobec

nieuzupełnienia jej braków w wyznaczonym terminie.

Sąd wskazał, że uczestnik postępowania pismem z dnia 23 lutego 2011 r.,

doręczonym 28 lutego 2011 r., został wezwany do usunięcia braków formalnych

poprzez uiszczenie opłaty od apelacji, dołączenie jej odpisu oraz jej podpisanie.

W przepisanym terminie usunięto braki poza złożeniem odpisu. Wprawdzie w dniu

7 marca 2011 r. do Sądu wpłynęło pismo zatytułowane „aneks do odwołania”,

jednak miało ono inną treść niż oryginał apelacji wniesiony w dniu 21 lutego 2011 r.

Uczestnik postępowania zaskarżając w całości zażaleniem powyższe

postanowienie Sądu Okręgowego wniósł o jego uchylenie. Skarżący zarzucił, że

różnice pomiędzy treścią obu pism nie dawały podstaw do stwierdzenia, że brak nie

został uzupełniony ponadto, skoro uczestnik działał samodzielnie, w sposób

wskazujący na nieporadność i istniały po jego stronie określone „właściwości

psychofizyczne”,

których

potwierdzeniem

jest

przedmiot

prowadzonego

postępowania, sąd zobowiązany był do udzielenia mu odpowiednich pouczeń i

powinien traktować pismo zgodnie z rzeczywistą treścią, a nie czysto formalnie.

Sąd Najwyższy zważył:

Zażalenie jest bezzasadne.

Odpisem pisma procesowego w rozumieniu art. 128 § 1 k.p.c. jest każdy

jego dalszy egzemplarz, zgodny co do treści z oryginałem pisma wniesionym

do sądu. Istotne jest odzwierciedlenie treści, a nie formy bądź techniki

sporządzenia pisma. Wbrew zarzutom skarżącego pismo złożone w postępowaniu

naprawczym jako odpis apelacji różni się nie tylko datą i podpisem, ale i w sposób

znaczący treścią, w tym argumentacją, która mogłaby być kwalifikowana jako

zarzuty apelacji (k. 41, 44).

Chybione

są

również

zarzuty

dotyczące

wadliwości

zarządzenia

wzywającego do usunięcia braków formalnych środka odwoławczego. Jego treść

była bowiem jednoznaczna, precyzyjna i nie wymagała dalszych pouczeń.

Skarżący nie uczynił zadość wezwaniu, stąd odrzucenie środka odwoławczego

przez Sąd Okręgowy na podstawie art. 373 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. było

czynnością prawidłową.

W tym stanie rzeczy zażalenie, jako bezzasadne podlega oddaleniu,

na mocy art. 39814 w zw. z art. 3941 § 3 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c.

Wniosek pełnomocnika uczestnika postepowania „o zasądzenie na rzecz

uczestnika postępowania kosztów postępowania zażaleniowego” nie odpowiadał

wymogom wniosku o przyznanie wynagrodzenia za reprezentowanie strony

z urzędu w postępowaniu zażaleniowym przed Sądem Najwyższym, stąd i wobec

upływu terminu prekluzyjnego z art. 109 § 1 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. orzekanie

w tym przedmiocie było niedopuszczalne.