V CZ 28/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V CZ 28/11

POSTANOWIENIE

Dnia 21 lipca 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Lech Walentynowicz (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Marta Romańska

SSN Katarzyna Tyczka-Rote

w sprawie z powództwa A. G.

przeciwko Skarbowi Państwa – Dyrektorowi Aresztu Śledczego i Dyrektorowi

Zakładu Karnego

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 21 lipca 2011 r.,

zażalenia pełnomocnika powoda na postanowienie Sądu Apelacyjnego

z dnia 27 grudnia 2010 r.,

odrzuca zażalenie.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 3 listopada 2010 r. Sąd Apelacyjny oddalił apelację powoda

oraz przyznał od Skarbu Państwa adwokatowi B. Ć. wynagrodzenie w wysokości

3 294 zł (w tym 594 zł z tytułu podatku VAT) tytułem nieopłaconej pomocy prawnej

udzielonej w urzędu powodowi w postępowaniu apelacyjnym.

Adw. B. Ć. zakwestionował wysokość przyznanego mu wynagrodzenia, ale

jego zażalenie zostało odrzucone postanowieniem Sądu Apelacyjnego z dnia 27

grudnia 2010 r., jako niedopuszczalne.

Rozpoznając zażalenie adwokata Ć. na postanowienie z dnia 27 grudnia

2010 r., Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie jest niedopuszczalne i podlega odrzuceniu na podstawie art. 373

k.p.c. w związku z art. 3941 § 3 k.p.c. i art. 39821 k.p.c.

O dopuszczalności zażalenia do Sądu Najwyższego decyduje treść art. 394 1

k.p.c. Przepis ten nie przewiduje zażalenia w przedmiocie kosztów sądowych, do

których należy wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego dla strony

z urzędu. Należy podkreślić, że nie ma tu zastosowania art. 3941 § 1 pkt 2 k.p.c.,

dotyczący kosztów procesu stron. Koszty sądowe nie są bowiem kosztami procesu,

są uregulowane w odrębnej ustawie i określają publicznoprawną relację między

Skarbem

Państwa

a

stroną

bądź

pełnomocnikiem.

Z

tych

względów

niedopuszczalne jest zażalenie do Sądu Najwyższego na postanowienie sądu

drugiej instancji w przedmiocie przyznania od Skarbu Państwa kosztów

nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej stronie z urzędu w postępowaniu

apelacyjnym (por. orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 14 grudnia 2007 r., III CZ

61/07, Biuletyn SN 2008, nr 4, str. 12 oraz z dnia 17 listopada 2009 r., III CZ 53/09,

OSNC 2010, nr 5, poz. 79).

md