V CZ 28/08 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V CZ 28/08

POSTANOWIENIE

Dnia 8 maja 2008 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Lech Walentynowicz (przewodniczący)

SSN Mirosław Bączyk (sprawozdawca)

SSN Antoni Górski

w sprawie ze skargi G. J., K. H., J. G., S. J. i W. W.

o

wznowienie

postępowania

zakończonego

prawomocnym

wyrokiem

Sądu

Apelacyjnego z dnia 9 lutego 2006 r., sygn. akt I ACa (…)

w sprawie z powództwa Agencji Nieruchomości Rolnych w W.

przeciwko G. J., K. H., J. G., S. J. i W. W.

o wydanie

i z powództwa wzajemnego G. J., K. H., J. G., S. J. i W. W.

przeciwko Agencji Nieruchomości Rolnych w W.

o ustalenie i zobowiązanie do złożenia oświadczenia woli,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 8 maja 2008 r.,

zażalenia pozwanych (powodów wzajemnych)

na postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 28 lutego 2008 r., sygn. akt I ACa (…),

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 28 lutego 2008 r. Sąd Apelacyjny odrzucił skargę

o wznowienie

postępowania

zakończonego

prawomocnym

wyrokiem

Sądu

Apelacyjnego z dnia 9 lutego 2006 r., sygn. akt I ACa (…). W ocenie tego Sądu, nie było

podstaw do złożenia skargi, przewidzianych w art. 403 § 2 k.p.c., w postaci

późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które

mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w

poprzednim postępowaniu.

W zażaleniu na postanowienie z dnia 28 lutego 2008 r. pozwani (powodowie

wzajemni) podnosili zarzut naruszenia art. 403 § 2 k.p.c., art. 410 § 1 k.p.c. oraz

eksponowali błąd w ocenie materiału dowodowego, polegający na uznaniu, że zeznanie

świadka Z. Z. nie odnoszą się do przedłużenia trwania umowy dzierżawy. Sformułowali

wniosek o uchylenie zaskarżonego postanowienia i rozpoznanie złożonej skargi.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

W toku postępowania zakończonego o prawomocnym wyrokiem z dnia 9 lutego

2006 r. strona powodowa (Agencja Nieruchomości Rolnych) domagała się, aby

wspólnicy spółki cywilnej „A.(...)” wydali jej opisaną w pozwie nieruchomość w związku z

wygaśnięciem umowy dzierżawy tej nieruchomości. Pozwani wystąpili z powództwem

wzajemnym o ustalenie, że pomiędzy stronami doszło do zawarcia umowy dzierżawy w

sposób dorozumiany oraz o zobowiązanie strony powodowej do złożenia oświadczenia

woli zawierającego zobowiązanie się do sprzedaży wydzierżawionej nieruchomości na

rzecz pozwanych.

Z treści uzasadnienia wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 9 lutego 2006 r. wynika

to, że dzierżawa nieruchomości wygasła po upływie wskazanego w umowie terminu i nie

doszło do dorozumianego przedłużenia czasu trwania tej umowy. Pozwani (powodowie

wzajemni) nie wykazali żadnej materialno-prawnej podstawy obowiązku Agencji do

złożenia oświadczenia woli w przedmiocie sprzedaży spornej nieruchomości. Wbrew

twierdzeniom zawartym w zażaleniu, zeznania świadka Z. Z. (złożone w innym

postępowaniu) nie stanowią środka dowodowego, który mógłby mieć wpływ na wynik

sprawy zakończonej wyrokiem Sądu Apelacyjnego z dnia 9 lutego 2006 r., jeżeli weźmie

się pod uwagę zasadniczy przedmiot tej sprawy, tj. kwestię dorozumianej kontynuacji

umowy dzierżawy i wykazania zdarzenia prawnego, uzasadniającego przyjęcie po

stronie Agencji obowiązku sprzedaży nieruchomości na rzecz byłych dzierżawców.

Ponadto zeznania wspomnianego świadka nie mogą być traktowane jako późniejsze

wykrycie środka dowodowego, z którego strona nie mogła skorzystać w poprzednim

postępowaniu (art. 403 § 2 k.p.c.) i to niezależnie od tego, kto złożył wniosek o

przesłuchanie wspomnianego świadka i dlaczego ostatecznie do takiego przesłuchania

nie doszło. Świadek ten był już bowiem znany stronie pozwanej (powodom wzajemnym)

w toku postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem.

Z przedstawionych względów należało oddalić zażalenie skarżących jako

nieuzasadnione (art. 3941 § 3 k.p.c. w zw. z art. 39814 k.p.c.).