V CZ 27/12 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V CZ 27/12

POSTANOWIENIE

Dnia 9 sierpnia 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Antoni Górski (przewodniczący)

SSN Jan Górowski (sprawozdawca)

SSN Anna Owczarek

w sprawie z powództwa A. L.

przeciwko Skarbowi Państwa - Zakładowi Karnemu we W.

o ochronę dóbr osobistych,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 9 sierpnia 2012 r.,

zażalenia powoda na postanowienie zawarte w pkt. 2 wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 29 listopada 2011 r.,

1. oddala zażalenie,

2. przyznaje adw. A. G. od Skarbu Państwa - Sądu Apelacyjnego

kwotę 450 ( czterysta pięćdziesiąt ) złotych powiększoną o

należny

podatek

od

towarów

i

usług

tytułem

kosztów

nieopłaconej pomocy prawnej w postępowaniu zażaleniowym

udzielonej powodowi z urzędu, a w pozostałym zakresie wniosek

oddala.

Uzasadnienie

Postanowieniem zawartym w wyroku z dnia 29 listopada 2011 r. Sąd

Apelacyjny zasądził od powoda na rzecz strony pozwanej kwotę 2700 złotych

tytułem zwrotu kosztów postępowania apelacyjnego. Swoje rozstrzygnięcie oparł

na zasadzie określonej w art. 98 k.p.c.

Powód zaskarżył to postanowienie zażaleniem, w którym wniósł o jego

zmianę i odstąpienie od obciążania go kosztami postępowania. Wskazał, że jego

sytuacja majątkowa i osobista jest wyjątkowa, co uzasadnia zastosowanie

w sprawie art. 102 k.p.c.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Artykuł 102 k.p.c. przewiduje wyjątek od - odnoszącej się do obowiązku

rozliczania kosztów postępowania - zasady odpowiedzialności za wynik procesu

i pozwala na odstąpienie od niej „w szczególnie uzasadnionych wypadkach". Fakt

ich nastąpienia (bądź braku) podlega ocenie sądu orzekającego w jednostkowym

przypadku, także na tle całokształtu rozpoznanej sprawy.

Z rozstrzygnięcia wydanego w niniejszej sprawie wynika, że Sąd uznał, iż

w sprawie brak szczególnych okoliczności, które przemawiałyby za zastosowaniem

w niniejszej sprawie art. 102 k.p.c. Ocena ta, dokonana na tle stanu faktycznego

niniejszej sprawy, należy do sądu orzekającego w sprawie i z taką oceną należy

się zgodzić. Należy bowiem przypomnieć, że odpłatność wymiaru sprawiedliwości

stanowi regułę, od której art. 102 k.p.c. jest wyjątkiem. Należy zwrócić uwagę, że

powód nie wskazał, jakie okoliczności w jego ocenie uzasadniają odstąpienie od

obciążania go kosztami zainicjowanego przez niego postępowania. W judykaturze

wyjaśniono, że zwolnienie od kosztów sądowych nie może automatycznie

prowadzić do uznania, że zachodzi "wypadek szczególnie uzasadniony",

pozwalający na jego zastosowanie (zob. postanowienia SN: z dnia 11 lutego

2010 r. CZ 112/09, Lex nr 564753 oraz z dnia 27 stycznia 2010 r., II CZ 88/09, Lex

nr 578136). Ponadto, fakt pozbawienia powoda wolności, na mocy prawomocnego

orzeczenia sądu, nie stanowi samoistnej przesłanki, uzasadniającej zastosowanie

względem

niego

art.

k.p.c.

(por. odpowiednio

postanowienie

Najwyższego z dnia 9 listopada 2011 r., II CZ 90/11, niepubl.).

Sądu

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 398 14 w zw. z art. 3941 k.p.c.,

Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.

Sąd Najwyższy przyznał adw. A. G. kwotę 450 (czterysta pięćdziesiąt)

złotych powiększoną o należny podatek VAT z tytułu kosztów nieopłaconej pomocy

prawnej udzielonej z urzędu, ustalając należne wynagrodzenie w oparciu o treść §

13 ust. 2 pkt 2 rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r.

w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa

kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U Nr 1348 z późn.

zm.)