V CZ 26/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V CZ 26/11

POSTANOWIENIE

Dnia 15 czerwca 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Lech Walentynowicz (przewodniczący)

SSN Marian Kocon

SSN Bogumiła Ustjanicz (sprawozdawca)

w sprawie z powództwa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w W.

przeciwko A. P. i P. P.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 15 czerwca 2011 r.,

zażalenia strony powodowej na postanowienie Sądu Apelacyjnego

z dnia 1 grudnia 2010 r.,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem Sąd Apelacyjny odrzucił apelację powódki

Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w W. od wyroku Sądu Okręgowego z dnia 28

maja 2010 r., z uwagi na to, że nie zawiera on orzeczenia o żądaniu pozwu, a

jedynie uchylenie wyroku zaocznego z dnia 29 marca 2010 r. i rozstrzygnięcie o

kosztach procesu, w ramach którego zasądzono na rzecz pozwanych solidarnie

kwotę 6301 zł.

Powódka w zażaleniu domagała się uchylenia postanowienia w zakresie

orzeczenia o kosztach procesu, objętego punktem drugim wyroku Sądu

Okręgowego

Apelacyjnemu.

i

przekazania

Zarzuciła

sprawy

do

ponownego

naruszenie

art.

rozpoznania

k.p.c.,

przez

Sądowi

niewłaściwe

zastosowanie, polegające na przyjęciu, że nieistniejące jest również i to

rozstrzygnięcie, chociaż zobowiązuje ją do zapłaty kosztów procesu na rzecz

pozwanych. Wobec braku orzeczenia o zgłoszonym powództwie, niezasadne lub co

najmniej przedwczesne jest rozstrzygnięcie o kosztach procesu.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Możliwość zaskarżenia postanowienia rozstrzygającego o kosztach procesu,

będącego składnikiem wyroku, wskazana w art. 394 § 1 pkt 9 k.p.c., dotyczy

zarówno sytuacji , w której strona wnosi apelację, jak też, gdy kwestionując jedynie

to

rozstrzygnięcie, składa

zażalenie. W

pierwszym

wypadku

zaskarżenie

rozstrzygnięcia o kosztach procesu jest akcesoryjne względem kwestionowania

orzeczenia o powództwie i uzależnione od skutecznego wniesienia apelacji.

Ponadto wobec żądania uchylenia lub zmiany wyroku w odniesieniu do istoty

sprawy dzieli los jego wyniku. Nie ma zatem potrzeby wnoszenia odrębnego środka

odwoławczego ani dochowania terminu wskazanego w art. 394 § 2 k.p.c., jeśli

strona nie składa apelacji, to zażalenie na orzeczenie o kosztach procesu ma

charakter samodzielnego środka odwoławczego, co wymaga złożenia pisma

spełniającego warunki określone art. 394 § 3 k.p.c., w terminie z art. 394 § 2 k.p.c.

W rozpoznawanej sprawie złożona przez powódkę apelacja

była środkiem

niedopuszczalnym, skierowanym do nieistniejącego orzeczenia, skoro wyrok Sądu

pierwszej instancji nie zawierał orzeczenia co do istoty sprawy. Wobec tego

odrzuceniu podlegało wniesione przez powódkę pismo wraz ze wszystkimi objętymi

nim wnioskami, ponieważ nie było dopuszczalne wniesienie takiego pisma.

Powódka, dążąc do podważenia rozstrzygnięcia o kosztach procesu, powinna była

złożyć samodzielny środek w postaci zażalenia. Nie było podstaw do przyjęcia, że

żądanie zmiany tego orzeczenia zawarte w odrzuconej apelacji Sąd drugiej

instancji powinien potraktować i rozpoznać jako zażalenie, niezależnie od

niedochowania wskazanego w art. 394 § 2 k.p.c. terminu.

Z powyższych względów pozbawione uzasadnionych podstaw zażalenie

należało oddalić, w oparciu o art. 39814 w związku z art. 3941 § 3 k.p.c.