V CZ 26/07 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V CZ 26/07

POSTANOWIENIE

Dnia 18 kwietnia 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Gerard Bieniek (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Hubert Wrzeszcz

SSA Marta Romańska

w sprawie z wniosku Gminy W.

przy uczestnictwie D. Z. i in. , o ustanowienie zarządcy przymusowego

oraz sprawy z wniosku wzajemnego D. Z. […],przy uczestnictwie Gminy W.

o upoważnienie do dokonania czynności przekraczającej zakres zwykłego zarządu

nieruchomością wspólną

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 18 kwietnia

2007 r.,

zażalenia uczestników postępowania na postanowienie Sądu Okręgowego w W.

z dnia 4 października 2006 r.,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Sąd Okręgowy postanowieniem z dnia 4.10.2006 r. odrzucił skargę

uczestników postępowania o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnym

postanowienia tego Sądu z dnia 18.04.2006 r. albowiem do skargi nie zostało

załączone odrębne pełnomocnictwo dla adwokata wnoszącego tę skargę.

Uczestnicy postępowania zaskarżyli to postanowienie zażaleniem zarzucając

naruszenie art. 91pkt 1, art. 130 i art. 4246 k.p.c. i wnieśli o jego uchylenie.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

W sprawie jest poza sporem, że uczestnicy postępowania wnosząc w dniu

23.06.2006 r. skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

orzeczenia sądowego, nie załączyli pełnomocnictwa dla adwokata z którego

wynikałoby uprawnienie do wniesienia skargi. Na wezwanie sądu o uzupełnienie

tego braku pełnomocnik skarżącego złożył pismo procesowe, w którym kwestionuje

obowiązek złożenia odrębnego pełnomocnictwa oraz załączył pełnomocnictwo „do

prowadzenia we wszystkich instancjach sprawy w granicach określonych w art. 91

k.p.c. sygn. akt II Ca …/06”. U podstaw odrzucenia skargi o stwierdzenie

niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia sądowego legło założenie, iż do

wniesienia takiej skargi niezbędne jest odrębne pełnomocnictwo upoważniające do

dokonania tej czynności procesowej. Takie stanowisko Sądu Okręgowego jest

uzasadnione.

Jest bezsporne,

że

postępowanie

ze

skargi

o stwierdzenie

niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia sądu drugiej instancji,

a wyjątkowo pierwszej instancji, nie stanowi kontynuacji dotychczasowego

postępowania w tej sprawie. Skarga ta nie jest nawet nadzwyczajnym środkiem

zaskarżenia, jak skarga kasacyjna i skarga o wznowienie postępowania, gdyż nie

zmierza do zmiany lub uchylenia kwestionowanego orzeczenia. Jest to bowiem

nadzwyczajny

środek

umożliwiający

skuteczne

dochodzenie

roszczenia

odszkodowawczego od Skarbu Państwa za niezgodną z prawem działalność

orzeczniczą sądu (art. 4171 § 1 k.c.). Jest to więc sprawa odrębna od sprawy

zakończonej prawomocnym orzeczeniem, którego zgodność z prawem jest

kwestionowana. W konsekwencji umocowanie adwokata lub radcy prawnego do

reprezentowania strony skarżącej w sprawie o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia, nie może wynikać z treści pełnomocnictwa udzielonego

temu

pełnomocnikowi

kwestionowanym

w

w

sprawie

skardze.

Taki

zakończonej

prawomocnie

pogląd

już

wyraził

Sąd

orzeczeniem

Najwyższy

w postanowieniu z dnia 14.06.2005 r. V CZ 61/05 (niepublik.) i skład orzekający

w niniejszej

sprawie

pogląd

ten

podziela.

Złożenie

więc

odrębnego

pełnomocnictwa, z którego wynikałoby upoważnienie adwokata do złożenia skargi

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia sądowego, było

niezbędne. Pełnomocnictwo złożone w niniejszej sprawie na wezwanie sądu, nie

odpowiada tym wymaganiom, co uzasadniało odrzucenie skargi. Z tych względów,

na podstawie art. 3941 § 3 k.p.c. w związku z art. 39814 k.p.c., orzeczono jak

w sentencji.

jz