V CZ 26/06 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V CZ 26/06

POSTANOWIENIE

Dnia 12 maja 2006 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Zbigniew Strus (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Mirosław Bączyk

SSN Hubert Wrzeszcz

w sprawie z powództwa W. K.

przeciwko H. P. i A. Z.

o zapłatę

oraz z powództwa wzajemnego H. P.

przeciwko W. K.

o zapłatę

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 12 maja 2006 r.,

zażalenia powoda - pozwanego wzajemnego na postanowienie

Sądu Apelacyjnego w […]

z dnia 24 listopada 2005 r.,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem Sąd Apelacyjny odrzucił kasację powoda od

wyroku z 13 lipca 2005 r. uznając ją za niedopuszczalny środek zaskarżenia,

ponieważ data zaskarżonego wyroku nakazywała stosować przepisy kodeksu

postępowania

obowiązujące na podstawie ustawy z dnia 22 grudnia 2004 r.

o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz ustawy – Prawo o ustroju

sądów powszechnych (Dz. U. z 2005 r. Nr 13, poz. 98) przewidujące skargę

kasacyjną a nie kasację. Sąd Apelacyjny powołał w uzasadnieniu postanowienia

wykładnię prawa zawartą w postanowieniu Sądu Najwyższego z 9 marca 2000 r.

sygn. V CZ 28/00, wskazującą, że przepis art. 130 § 1 zdanie drugie k.p.c. nie

znajduje zastosowania w sytuacji, gdy adwokat obleka wnoszony środek

odwoławczy w formę zażalenia lub innego środka prawnego, zamiast nadać mu

kształt i znamiona kasacji.

W zażaleniu skarżący wywodzi, że w rozpoznawanej sprawie pismo

procesowe

nazwane

kasacja

spełniało,

poza

nazwą,

wszystkie

wymogi

przewidziane w art. 3981 k.p.c., dlatego można mu przypisać jedynie wadę

„mylnego oznaczenia” niepowodującą odrzucenia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zmiana dokonana na podstawie wskazanej wyżej ustawy w zakresie

zaskarżania orzeczeń sądu drugiej instancji, jak wiadomo, nie ograniczała się do

nazwy środka odwoławczego przysługującego stronie lecz obejmowała też

unormowania

zasadnicze

zwane

konstrukcyjnymi,

dotyczące

np.

instytucji

przedsądu, tj. etapu badania, czy sprawa zakończona prawomocnie winna być

rozpoznawana przez Sąd Najwyższy. W art. 398 4 § 1 pkt 3 k.p.c. ustanowiono

adresowany do skarżącego nakaz zamieszczenia w skardze kasacyjnej wniosku

o jej przyjęcie do rozpoznania i uzasadnienie tego wniosku. Treść omawianego

wymagania została wyczerpująco i wiążąco określona w art. 398 9 § 1 k.p.c. Jeżeli

intencją skarżącego było wniesienie skargi kasacyjnej jako dopuszczalnego środka

zaskarżenia na danym etapie postępowania, to ocena nie powinna ograniczać się

do nazwy i przepisu (art. 3933 § 1 pkt 3 k.p.c.), gdyż te cechy mogły być wynikiem

błędu wywołanego przyzwyczajeniem. Należy więc zbadać, czy wniesione pismo

zawiera wszystkie elementy istotne stanowiące o jego rzeczywistym charakterze.

Ocena ta wypada niepomyślnie dla skarżącego i nie pozwala uznać, że wniósł

skargę kasacyjną nawet w razie uznania, iż doszło do mylnego oznaczenia pisma.

Wymagany dla tego środka zaskarżenia wniosek o przyjęcie skargi

kasacyjnej do rozpoznania nie przytacza żadnej okoliczności odpowiadającej

treścią przesłankom wymienionym w art. 3989 § 1 k.p.c. Okoliczność ta pogłębia

wątpliwości powstające przy badaniu cech formalnych (nieobowiązujące nazwa

i przepis prawa), które bagatelizuje skarżący

i nie pozwala uznać, że w ogóle

spełnił on obowiązek uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do

rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.).

Dlatego zażalenie jako nieuzasadnione podlega oddaleniu na podstawie art.

3941 § 3 w związku z art. 39814 k.p.c.

jc