V CZ 25/06 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V CZ 25/06

POSTANOWIENIE

Dnia 28 kwietnia 2006 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Marian Kocon (przewodniczący)

SSN Marek Sychowicz (sprawozdawca)

SSA Krzysztof Strzelczyk

w sprawie z powództwa Przedsiębiorstwa Produkcyjno-Handlowo-Usługowego "B."

Z. Z. i A. Z. spółka jawna w S.

przeciwko I. Sp. z o.o. w W.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym

w Izbie Cywilnej w dniu 28 kwietnia 2006 r.,

zażalenia strony pozwanej

na postanowienie Sądu Apelacyjnego w […]

z dnia 22 grudnia 2005 r.,

uchyla zaskarżone postanowienie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 22 grudnia 2005 r. Sąd Apelacyjny odrzucił apelację

pozwanego – I. Spółki z o.o. od wyroku Sądu Okręgowego w C. z dnia 27 lipca

2005 r. Sąd Apelacyjny stwierdził, że apelacja sporządzona przez radcę prawnego

nie zawiera wskazania, czy wyrok sądu pierwszej instancji jest zaskarżony w

całości czy w części, co sprawia iż apelacja nie spełnia wymagania określonego w

art. 368 § 1 pkt 1 k.p.c., wobec czego podlega odrzuceniu bez wzywania do

usunięcia tego braku.

W zażaleniu na wymienione postanowienie pozwany zarzucił, że wbrew

zapatrywaniu Sądu Apelacyjnego, wobec wskazania w apelacji wartości przedmiotu

zaskarżenia i zawartego w niej wniosku, jednoznacznie wskazany został zakres

zaskarżenia. Wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Apelacja od wyroku Sądu Okręgowego w C. z dnia 27 lipca 2005 r.,

sporządzona

przez

pełnomocnika

pozwanego

będącego

radcą

prawnym,

oznaczając wyrok, od którego została wniesiona, nie zawiera wskazania, że jest on

zaskarżony w całości czy w części. Wobec jasnej treści art. 368 § 1 pkt 1 k.p.c.,

ściśle rzecz biorąc jest to brak apelacji. Z formalnego punktu widzenia braku tego

nie

sanuje

oznaczenie

w

apelacji

wartości

przedmiotu

zaskarżenia

ani

zamieszczony w apelacji wniosek „o oddalenie powództwa lub uchylenie wyroku

i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania”. Wprawdzie

pośrednio wynika z nich zakres zaskarżenia, ale wskazanie w apelacji, czy wyrok

jest zaskarżony w całości czy w części, stanowi samodzielny element apelacji

(art. 368 § 1 pkt 1 k.p.c.), odrębny od elementów apelacji przewidzianych w art.

368 § 1 pkt 5 i w art. 368 § 2 zd. pierwsze k.p.c. Oznaczenie w apelacji wartości

przedmiotu zaskarżenia i prawidłowo sformułowany wniosek apelacyjny zawsze

pośrednio wskazują na zakres zaskarżenia, co nie oznacza, że mogą one zastąpić

brak przy oznaczeniu zaskarżonego wyroku wskazania, czy jest on zaskarżony

w całości czy w części (a jeżeli w części, to w jakiej).

Powyższe stwierdzenia nie są jednakże wystarczające do rozstrzygnięcia

zażalenia i nie mogą zadecydować o tym rozstrzygnięciu.

Chociaż to od sądu przy wydawaniu wyroku wymagane jest dochowanie

najwyższej staranności, kodeks postępowania cywilnego nie wyklucza możliwość

zaistnienia w wyroku niedokładności, błędów pisarskich albo rachunkowych

lub innych oczywistych omyłek i przewiduje tryb ich usuwania (art. 350 k.p.c.).

Trudno przyjąć, by miarą staranności stron w postępowaniu cywilnym były

surowsze kryteria. Ogólną miarę tej staranności, której dochowanie nie powoduje

ujemnych konsekwencji dla strony, określa art. 130 § 1 zd. drugie k.p.c. Głosi on,

że mylne oznaczenie pisma procesowego lub inne oczywiste niedokładności

nie stanowią przeszkody do nadania pismu biegu i rozpoznania go w trybie

właściwym. Przepis ten nie zawiera zastrzeżenia, że nie dotyczy pism wnoszonych

przez adwokata, radcę prawnego i rzecznika patentowego, ma więc zastosowanie

także do pism przez nich wnoszonych. Wyjątek od zasady przewidzianej w art. 130

§ 1 zd. drugie k.p.c. zawiera m.in. art. 3701 k.p.c. Jednakże niedopełnienie

określonego w ustawie wymagania, które powinna spełniać apelacja sporządzona

przez adwokata, radcę prawnego lub rzecznika patentowego, nie wyklucza

w okolicznościach danego przypadku uznania, że jest to oczywista niedokładność

apelacji, nie stanowiąca przeszkody do nadania jej biegu i jej rozpoznania.

Nie można przy tym zapominać, że od oceny sądu, czy niedopełnienie ustawowego

wymagania apelacji jest brakiem powodującym jej odrzucenie, czy też stanowi

oczywistą niedokładność nie wywierającą takiego skutku zależy, czy strona będzie

mogła zrealizować konstytucyjnie zapewnione prawo do rozpoznania jej sprawy

przez sąd drugiej instancji (art. 176 ust. 1 Konstytucji).

W sytuacji, gdy bez szczegółowego badania treści apelacji, w sposób

oczywisty wynika z niej zakres zaskarżenia wyroku sądu pierwszej instancji,

oznaczenie w apelacji zaskarżonego wyroku bez wskazania zakresu zaskarżenia

kwalifikuje

się

jako oczywista

omyłka

w sformułowaniu elementu apelacji

przewidzianego w art. 368 § 1 pkt 1 k.p.c., nie powodująca odrzucenia apelacji

stosownie do art. 3701 k.p.c.

Nie tylko ze wskazanej w apelacji wniesionej przez pozwanego wartości

przedmiotu zaskarżenia i z zamieszczonego w niej wniosku, ale też z jasnej treści

zarzutów tej apelacji i ich uzasadnienia w porównaniu z treścią zaskarżonego

wyroku wynika, że wyrok ten zaskarżony został w całości. W tej sytuacji

niewskazanie w apelacji, czy wyrok sądu pierwszej instancji został zaskarżony

w całości czy w części jawi się jako oczywista niedokładność, niestanowiąca

przeszkody do nadania apelacji biegu i jej rozpoznania (art. 130 § 1 zd. drugie

k.p.c.).

Z przytoczonych względów Sąd Najwyższy uznał zażalenie za zasadne

i na podstawie art. 3941 § 3 w zw. z art. 39816 k.p.c. postanowił jak w sentencji.

db