V CZ 24/07 · Sąd Najwyższy

.Sygn. akt V CZ 24/07

POSTANOWIENIE

Dnia 4 kwietnia 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Stanisław Dąbrowski (przewodniczący)

SSN Gerard Bieniek (sprawozdawca)

SSN Grzegorz Misiurek

w sprawie z powództwa Z. B. i B. B.

przeciwko K. M.

o ochronę dóbr osobistych,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym

w Izbie Cywilnej w dniu 4 kwietnia 2007 r.,

zażalenia powodów na postanowienie Sądu Apelacyjnego w […]

z dnia 22 grudnia 2006 r.,

oddala zażalenie i odstępuje od obciążenia powodów kosztami

postępowania zażaleniowego.

Uzasadnienie

Sąd Apelacyjny postanowieniem z dnia 22.12.2006 r. odrzucił

apelację

powodów wniesioną od wyroku Sądu Okręgowego z dnia 29.09.2006 r. albowiem

od apelacji nie uiszczono opłaty sądowej we właściwej wysokości.

Powodowie

wnieśli

zażalenie

domagając

się

uchylenia

zaskarżonego

postanowienia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Powodowie w niniejszej sprawie dochodząc roszczeń z tytułu ochrony dóbr

osobistych domagali się nakazania pozwanemu złożenie stosownego oświadczenia

oraz zasądzenia kwoty 20.000 zł tytułem zadośćuczynienia i 60.000 zł na cel

społeczny. Sąd Okręgowy oddalił powództwo w całości, a powodowie do dnia

31.10.2006 r. wnieśli apelację zaskarżając ten wyrok w całości, przy czym ich

pełnomocnik dołączył dowód uiszczenia opłaty sądowej w kwocie 4.600 zł. Sąd

Apelacyjny w dniu 16.11.2006 r. wezwał pełnomocnika powodów do wskazania

wartości przedmiotu zaskarżenia, co pełnomocnik powodów wykonał wskazując w

piśmie z dnia 24.11.2006 r. tę wartość na 100.000, a następnie pismem z dnia

4.12.2006 r. w imieniu powódki cofnął apelację odnośnie wyroku oddalającego

powództwo o zasądzenie na jej rzecz kwoty 20.000 zł tytułem zadośćuczynienia.

Sąd Apelacyjny odrzucając apelację na podstawie art. 130 2 § 3 k.p.c. podniósł, że

prawidłowa

wysokość opłaty sądowej od

wskazanej

wartości przedmiotu

zaskarżenia wynosi 5.600 zł, na którą składa się opłata stosunkowa 5.000 zł

i opłata stała 600 zł.

Kwestionując to postanowienie powodowie zarzucili naruszenie art. 130 2 § 3

k.p.c. przez to, że Sąd Apelacyjny zastosował ten przepis, w sytuacji, gdy należna

opłata sądowa składa się z opłaty stałej i stosunkowej. W takim przypadku –

zdaniem powodów - sąd winien wezwać do uiszczenia właściwej opłaty także

wówczas, gdy pismo zostało wniesione przez profesjonalnego pełnomocnika.

Takiej wykładni art. 1302 § 3 k.p.c. nie sposób podzielić, gdyż pozostaje ona

w sprzeczności z treścią tego przepisu. Jeżeli bowiem sąd odrzuca bez wzywania

o uiszczenie opłaty środek zaskarżenia podlegający opłacie w wysokości stałej lub

stosunkowej, to logicznym jest, że ten rygor stosuje się także wówczas, gdy środek

zaskarżenia podlega opłacie zarówno w wysokości stałej, jak i w wysokości

stosunkowej ze względu na rodzaj dochodzonych roszczeń. Nie jest to żadna

wykładnia rozszerzająca, lecz zgodna z treścią art. 1302 § 3 k.p.c.

Nie jest również uzasadniony zarzut naruszenia art. 391 § 2 k.p.c. przez to,

iż nie umorzył postępowania apelacyjnego w związku z cofnięciem apelacji przez

powódkę B. B. odnośnie żądania zasądzenia zadośćuczynienia w kwocie 20.000

zł. Należy przecież zauważyć, że umorzenie postępowania apelacyjnego wchodzi w

rachubę wówczas, gdy apelacja została prawidłowo wniesiona, a więc także

prawidłowo opłacona. Tego zaś wymagania nie spełniono, co zasadnie skutkowało

odrzuceniem apelacji.

Nie pozostają w żadnym związku ze sprawą rozważania dotyczące

obowiązku wniesienia opłaty sądowej w przypadku współuczestnictwa, jak też

zarzut dotyczący ograniczenia prawa do sądu. Należy zauważyć, że to powodowie

przez uchybienie swoim obowiązkom pozbawili się możliwości skutecznego

zaskarżenia orzeczenia wydanego przez sąd I instancji.

Z tych względów, na podstawie art. 3941 § 3 w związku z art. 39814 k.p.c.,

orzeczono jak w sentencji.

jz