V CZ 23/12 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V CZ 23/12

POSTANOWIENIE

Dnia 6 lipca 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Lech Walentynowicz (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Marta Romańska

SSN Maria Szulc

w sprawie z powództwa H. K.

przeciwko K. B. i G. N.

o uzgodnienie treści księgi wieczystej,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 6 lipca 2012 r.,

zażalenia powoda na postanowienie Sądu Okręgowego w G.

z dnia 15 listopada 2011 r.,

1)

oddala zażalenie;

2)

zasądza od powoda na rzecz pozwanych kwotę 1834 zł

(jeden

tysiąc

osiemset

trzydzieści

kosztów postępowania zażaleniowego.

cztery)

tytułem

Uzasadnienie

Powód za pośrednictwem reprezentującego go adwokata wniósł apelację od

wyroku Sądu Rejonowego w T.

z dnia 23 listopada 2010 r., oddalającego

powództwo, określając wartość zaskarżenia kwotą 65 000 zł oraz uiszczając opłatę

apelacyjną w wysokości 2 000 zł.

Postanowieniem z dnia 15 listopada 2011 r. Sąd Okręgowy

odrzucił

apelację jako niewłaściwie opłaconą, ponieważ od podanej wartości zaskarżenia

opłata apelacyjna wynosiła 3 250 zł (art. 373 k.p.c. w związku z art. 1302 § 3 k.p.c.).

Sąd odwoławczy podkreślił, że w rozpoznawanej sprawie, wszczętej w dniu

7 kwietnia 2005 r., miał zastosowanie art. 130 2 § 3 k.p.c. mimo jego

uchylenia z dniem 1 lipca 2009 r. (art. 8 ust. 1 ustawy nowelizującej z dnia

5 grudnia 2008 r. ..., Dz. U. Nr 234, poz. 1571).

W zażaleniu powód wniósł o uchylenie tego postanowienia kwestionując

przede wszystkim zastosowanie przez Sąd Okręgowy art. 130 2 § 3 k.p.c.,

będącego – zdaniem skarżącego – przepisem niekonstytucyjnym, który nie

powinien być stosowany po dniu 1 lipca 2009 r.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Trafne i w istocie niekwestionowane jest stwierdzenie Sądu Okręgowego, że

powód za pośrednictwem swego pełnomocnika uiścił opłatę od apelacji

w niewłaściwej (zaniżonej) wysokości; uiścił 2 000 zł zamiast 3 250 zł. Tego

rodzaju uchybienie wynikało zapewne z błędnego odczytania postanowienia Sądu

Rejonowego

z dnia 5 czerwca 2006 r., zwalniającego powoda częściowo od

kosztów sądowych, a mianowicie od wpisu od pozwu ponad kwotę 2 000 zł.

Powyższa sentencja była precyzyjna i nie dawała jakichkolwiek podstaw do

sugestii, że zakres zwolnienia od kosztów był szerszy i oddziaływał na ograniczenie

należności sądowych w przyszłości. Sąd Rejonowy dostosował się w tym zakresie

do wniosku powoda z dnia 10 kwietnia 2006 r. (k. 115-116).

Sąd Okręgowy wykazał ponadto w sposób jurydycznie uzasadniony, że

w rozpoznawanej sprawie, wszczętej przed 1 lipca 2009 r., obowiązywał art. 130 2

§ 3 k.p.c., a to zgodnie z intertemporalnym przepisem art. 8 ust. 1 ustawy z dnia

5 grudnia 2008 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz

niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 234, poz. 1571). Zarzuty powoda w tym

zakresie nie respektują jednoznacznych przepisów ustawowych, nie mogą być

zatem uwzględnione.

Należało w konsekwencji oddalić zażalenie (art. 39814 k.p.c. w związku z art.

3941 § 3 k.p.c.) oraz orzec o kosztach postępowania zażaleniowego (art. 98 i 108

§ 1 k.p.c.).

md