V CZ 23/06 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V CZ 23/06

POSTANOWIENIE

Dnia 28 kwietnia 2006 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Marian Kocon (przewodniczący)

SSN Marek Sychowicz

SSA Krzysztof Strzelczyk (sprawozdawca)

w sprawie z powództwa W. M.

przeciwko Powszechnemu Zakładowi Ubezpieczeń S.A.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym

w Izbie Cywilnej w dniu 28 kwietnia 2006 r.,

zażalenia powódki na postanowienie Sądu Okręgowego w Ś.

z dnia 16 lutego 2006 r.,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Sąd Okręgowy w Ś. postanowieniem z dnia 16 lutego 2006 roku odrzucił na

podstawie art. 3986 § 2 k.p.c. skargę kasacyjną powódki (nazwaną przez oczywistą

omyłkę w sentencji postanowienia

kasacją) uznając, że skarga dotknięta jest

nieusuwalnymi brakami. Sąd ten wskazując na treść art. 3984 § 1 k.p.c. stwierdził,

że skarga kasacyjna nie precyzuje w sposób wystarczający wniosku o uchylenie

orzeczenia, a przede wszystkim nie zawiera uzasadnienia wniosku o przyjęcie

skargi kasacyjnej do rozpoznania, czyli nie nawiązuje do wymienionych w art. 3989

§ 1 k.p.c., przesłanek przedsądu.

W zażaleniu wniesionym na to postanowienie powódka wniosła o jego

uchylenie zarzucając naruszenie art. 3984 § 1 k.p.c., art. 3986 § 2 k.p.c., art. 3989

§ 1 k.p.c. przez odrzucenie skargi kasacyjnej pomimo, że zawierała ona wszystkie

ustawowe wymagania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Dopuszczenie możliwości wzruszenia prawomocnego orzeczenia łączy się

z postawieniem skardze kasacyjnej o wiele surowszych wymagań w porównaniu

do zwykłych środków odwoławczych. Część z nich, wymieniona w art. 398 4 § 1

k.p.c., stanowi elementy konstrukcyjne skargi, których niezachowanie powoduje

odrzucenie skargi, bez wzywania do uzupełnienia w trybie art. 130 § 1 k.p.c.

(art. 3986 § 2 k.p.c.). Zgodnie z art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c. każda skarga kasacyjna

powinna zawierać wniosek o jej przyjęcie do rozpoznania oraz uzasadnienie tego

wniosku. Skarga musi spełniać łącznie oba wymagania. Złożenie wniosku

o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, bez jego oddzielnego uzasadnienia

stanowi nieusuwalny brak skargi kasacyjnej. Stwierdzenie tej okoliczności prowadzi

do odrzucenia skargi przez sąd drugiej instancji, który jest uprawniony do badania

czy skarga nie zawiera braków formalnych zarówno tych, które podlegają

uzupełnieniu jak i tych, które skutkują odrzuceniem skargi. Jak słusznie podnosi się

w orzecznictwie (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 6 kwietnia 2006 r.

sygn. akt IV CZ 28/06 nie publ.) tylko brak wyodrębnionego wywodu prawnego,

w którym skarżący powinien wskazać, jakie okoliczności pozwalają zakwalifikować

skargę do rozpoznania, uprawnia do odrzucenia skargi, bez konieczności jej

przedstawienia Sądowi Najwyższemu. W razie podjęcia jakiejkolwiek próby

konkretyzacji okoliczności usprawiedliwiających rozpoznanie skargi kasacyjnej,

badanie wypełnienia obowiązku uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej

do rozpoznania stanowi wyłączną kompetencję Sądu Najwyższego.

Ponieważ

poddana

formalnej

ocenie

skarga

kasacyjna,

poza

wnioskiem

o przyjęcie jej do rozpoznania w „ustalonym stanie faktycznym”, nie zawiera ani

jednego

sformułowania,

które

można

łączyć

z

przesłankami

przedsądu,

wymienionymi w art. 3989 § 1 k.p.c., sąd drugiej instancji prawidłowo postanowił

o jej odrzuceniu na podstawie 3986 § 2 k.p.c.

Dlatego Sąd Najwyższy na podstawie art. 39814 k.p.c. w związku z art. 3941 § 1 i 3

k.p.c. oddalił zażalenie skierowane przeciwko takiej decyzji sądu odwoławczego.

db