V CZ 22/06 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V CZ 22/06

POSTANOWIENIE

Dnia 28 kwietnia 2006 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Marian Kocon (przewodniczący)

SSN Marek Sychowicz (sprawozdawca)

SSA Krzysztof Strzelczyk

w sprawie z powództwa Z. K.

przeciwko S. D.

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym

w Izbie Cywilnej w dniu 28 kwietnia 2006 r.,

zażalenia powoda na postanowienie Sądu Rejonowego w B.

z dnia 23 stycznia 2006 r.,

odrzuca zażalenie.

Uzasadnienie

Z. K. wniósł skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem zarządzenia

Przewodniczącego w Sądzie Rejonowym w B. z dnia 23 grudnia 2003 r. o zwrocie

pozwu. Po wezwaniu go do uiszczenia wpisu od skargi skarżący wniósł o

zwolnienie go od kosztów sądowych i ustanowienie dla niego adwokata.

Postanowieniem z dnia 23 stycznia 2006 r. Sąd Rejonowy w B. wniosek oddalił. Na

postanowienie to skarżący wniósł zażalenie, które przedstawione zostało Sądowi

Najwyższemu do rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia

jest środkiem prawnym, którego rozpoznanie należy do Sądu Najwyższego. Sąd,

który wydał zaskarżone orzeczenie jest sądem, do którego wnosi się skargę i sąd

ten bada zachowanie warunków formalnych skargi określonych w art. 4245 § 2

k.p.c. oraz odrzuca ją w razie nieuzupełnienia tych braków w terminie (art. 424 6 § 2

i 3 k.p.c.). Na postanowienia tego sądu wydane w związku z wniesieniem skargi,

obojętne czy skargą zaskarżone zostało orzeczenie sądu pierwszej czy drugiej

instancji, zażalenie – jeżeli przysługuje – może być wniesione do Sądu

Najwyższego. Na postanowienie odmawiające zwolnienia od kosztów sądowych

i ustanowienia adwokata wydane w toku postępowania o stwierdzenie niezgodności

z prawem prawomocnego orzeczenia zażalenie jednakże nie przysługuje.

W postępowaniu o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia

zażalenie do Sądu Najwyższego przysługuje bowiem jedynie na postanowienie

odrzucające skargę (art. 3941 § 1 k.p.c.).

Niezależnie

od

tego

co

powiedziano

wyżej,

zażalenie

wniesione

przez skarżącego jest niedopuszczalne także z innego powodu. Stosownie

do art. 871 § 1 k.p.c. w postępowaniu przed Sądem Najwyższym obowiązuje

przymus adwokacko-radcowski, tymczasem zażalenie wniesione przez skarżącego

sporządzone zostało osobiście przez niego, a nie przez adwokata lub radcę

prawnego.

Wobec powyższego, Sąd Najwyższy na podstawie art. 3941 § 3 w związku

z art. 39821 i art. 373 k.p.c., postanowił jak w sentencji.

jc