V CZ 20/08 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V CZ 20/08

POSTANOWIENIE

Dnia 16 kwietnia 2008 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Henryk Pietrzkowski (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Grzegorz Misiurek

SSN Katarzyna Tyczka-Rote

w sprawie z powództwa A. M. - prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą

"F.(...)" w W.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 16 kwietnia 2008 r.,

zażalenia dłużnika na postanowienie Sądu Okręgowego w W.

z dnia 4 stycznia 2008 r., sygn. akt VIII U (…) - X WSC (…),

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Sąd Okręgowy w W. postanowieniem z dnia 4 stycznia 2008 r. odrzucił skargę

kasacyjną upadłego dłużnika A. M., jako niedopuszczalną, od postanowienia tego Sądu

z dnia 31 lipca 2007 r. oddalającego zażalenie na postanowienie o oddaleniu wniosku

upadłego o umorzenie jego zobowiązań, które nie zostały zaspokojone w postępowaniu

upadłościowym. Sąd Okręgowy podniósł, że z dniem wejścia w życie ustawy z dnia 28

lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe i naprawcze, dalej jako „pr.up.n. (Dz. U. Nr 60, poz.

535 ze zm.) tj. z dniem 1 października 2003 r. wprowadzona została do prawa

upadłościowego instytucja umorzenia niespłaconych zobowiązań upadłego (art. 369

pr.up.n.). Według art. 536 pr.up.n. w sprawach, w których ogłoszono upadłość przed

wejściem w życie tej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. Wobec tego, że

upadłość A. M. ogłoszona została dnia 18 listopada 2002 r., mają zastosowanie przepisy

Rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 24 października 1934 r. - Prawo

upadłościowe, dalej jako „Prawo upadłościowe.” (tekst jedn.: Dz. U. z 1991 r. Nr 118,

poz. 512 ze zm.), które nie przewidywało instytucji umorzenia niespłaconych

zobowiązań upadłego. Żądanie dłużnika nie mogło zatem zostać uwzględnione.

Postanowienie oddalające zażalenie na postanowienie oddalające wniosek dłużnika nie

podlega także zaskarżeniu skarga kasacyjną. W świetle art. 78 w zw. z art. 67 pr.up. od

postanowienia sądu okręgowego w postępowaniu upadłościowym nie przysługuje - poza

ściśle określonymi przypadkami - środek zaskarżenia w postaci skargi kasacyjnej.

Zażalenie dłużnika oparte zostało na zarzucie nieskorzystania przez Sąd

Okręgowy z przewidzianego w art. 390 k.p.c. uprawnienia do przedstawienia Sądowi

Najwyższemu zagadnienia prawnego, którego wprawdzie pełnomocnik skarżącego nie

sformułował, ale treść pkt 3 zażalenia wskazuje, że sprowadzałoby się ono do kwestii

zgodności Prawa upadłościowego z Konstytucją. Zdaniem pełnomocnika skarżącego w

Prawie upadłościowym występuje luka prawna, powodująca niemożność rozpatrzenia

wniosku o umorzenie zobowiązań niezaspokojonych w postępowaniu upadłościowym.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Przy ocenie dopuszczalności skargi kasacyjnej w rozpoznawanej sprawie należy

w pierwszej kolejności odwołać się do treści art. 536 Prawa upadłościowego i

naprawczego. Przepis ten stwierdza, że w sprawach, w których ogłoszono upadłość

przed wejściem w życie tej ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe. Bezspornym

jest, że taka sytuacja miała miejsce w postępowaniu, którego dotyczy zażalenie

dłużnika. Przepisy dotychczasowe, a więc przepisy Rozporządzenia Prezydenta

Rzeczypospolitej z dnia 24 października 1934 r. Prawo upadłościowe przewidywały

możliwość wniesienia kasacji jedynie od orzeczeń wymienionych w art. 17 § 3 tej

ustawy.

Skoro

Prawo

upadłościowe

nie

przewidywało

możliwości

umorzenie

niespłaconych zobowiązań upadłego, to stwierdzenie o niedopuszczalności skargi

kasacyjnej wniesionej przez skarżącego, nie budzi żadnych wątpliwości. Zażalenie

oparte na zarzucie nieskorzystania przez Sąd Okręgowy z możliwości przedstawienia

Sądowi Najwyższemu zagadnienia prawnego, którego treścią byłyby wątpliwości

odnośnie zgodności uregulowań przyjętych w Prawie upadłościowym z 1934 r. z

Konstytucja, jest oczywiście bezzasadne. Sąd Najwyższy nie jest organem powołanym

do rozstrzygania o zgodności określonych przepisów prawa z Konstytucją.

Zażalenie podlegało więc oddaleniu na podstawie art. 3941 § 3 i 39814 k.p.c.